Γενναία δόση εγκεφαλικότητας

Κείμενο ευφυές, νευρώδες, με προτάσεις μακριές, περίτεχνα λαξευμένες, ο Αμφιτρύων είναι ένα απολαυστικό ανάγνωσμα (σε μετάφραση ικανοποιητικότατη). Γραμμένο με μια γενναία δόση εγκεφαλικότητας και στοιχεία μεταμοντερνισμού, αγκυροβολημένο στην ευρωπαϊκή ιστορία του 20ού αιώνα, το μυθιστόρημα αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφεί από κάποιον Ευρωπαίο. Τα ζητήματα-μοτίβα του είναι άλλωστε οικουμενικά: το θέμα της ταυτότητας και της πλαστοπροσωπίας, ο αγώνας για επιβίωση, ο ορισμός της μοίρας μας και ο ρόλος του τυχαίου, η ψυχική και σωματική φθορά σαν αποτέλεσμα της δίνης του πολέμου. Τέλος, βέβαια, το σκάκι: όπως εκμυστηρεύεται και ο πρώτος αφηγητής (σωσίας του Άιχμαν;), «ο έντιμος σκακιστής δεν ξεκινά μια παρτίδα παρά μόνο όταν είναι σίγουρος ότι έχει μετρήσει τις δυνάμεις του αντιπάλου του και ποτέ δεν στοιχηματίζει στο θεϊκό αυτό παιχνίδι τίποτα λιγότερο από την ίδια του τη ζωή».