Η λειτουργία των σχολείων

Ο κ. Αντώνης Μιχαηλίδης, φιλόλογος, γράφει για τα σχολεία και τη λειτουργία τους:

«Η φετινή χρονιά ξεκίνησε από τη μεριά του ΥΠΕΠΘ με μια καλοστημένη επικοινωνιακή επίθεση προκειμένου να φαίνεται πως όλα βαίνουν καλώς. Προϊόν αυτής της κατεύθυνσης ήταν τα σχολεία να ξεκινήσουν από τις 12 Σεπτεμβρίου με επτάωρα προγράμματα, στα οποία τα κενά ήταν δύο έως τέσσερις ώρες. Γνωρίσαμε συναδέλφους με παράξενα ονόματα όπως Μαθηματικός 1, Ηλεκτρονικός 1, Ηλεκτρονικός 2, ενώ οι μαθητές διδάσκονταν 2η, 4η και 7η ώρα με τις ενδιάμεσες κενές. Ακόμη και τώρα πολλά σχολεία χρειάζονται καθηγητές. Τα προβλήματα αφορούν ακόμη και τα βιβλία. Μαθητές χωρίς εγχειρίδια υπάρχουν ακόμη και τώρα.

Τα μεγαλύτερα όμως προβλήματα αφορούν τη λειτουργία. Διευθύνοντες χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς διάθεση να συνεργαστούν με τους Συλλόγους Διδασκόντων προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα, τα οποία διαιωνίζονται. Στο Επαγγελματικό Λύκειο στο οποίο για πρώτη φορά διδάσκω, έκανα αγώνα μιας εβδομάδας για να πείσω τους μαθητές να φέρνουν στιλό, μια εβδομάδα επίσης για να φέρνουν τετράδιο. Δεν ξέρω πόσοι μήνες θα χρειαστούν για να τους μάθω να μελετούν στο σπίτι τους και να εργάζονται για τα μαθήματα. Σύλλογοι Γονέων δεν υπάρχουν ακόμη και σε σχολεία που λειτουργούν είκοσι χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα παιδιά είναι ορφανά. Απλώς οι γονείς αδιαφορούν για τα παιδιά τους, αγνοούν τα παιδιά τους.

Πολλά σχολεία βρίσκονται σε κατάληψη από μια ομάδα 5-10 μαθητών επί εβδομάδες και αδιαφορούν πλήρως διευθυντές σχολείων, γονείς, προϊστάμενοι γραφείων, διευθυντές Δευτεροβάθμιας, υπουργείο κ.λπ. Καθηγητές βρίσκονται στα σχολεία χωρίς ωράριο λόγω της ανεύθυνης νομοθεσίας του ποδαριού, η οποία λύνει ένα πρόβλημα και δημιουργεί δέκα καινούργια.

Όλα αυτά τα προβλήματα ασφαλώς σημαίνει πως δεν υπάρχουν και τα πιο ουσιαστικά, όπως η επιμόρφωση των διδασκόντων, η αξιολόγηση του παραγόμενου έργου, η εύρυθμη τελικά και αποδοτική για την κοινωνία λειτουργία του σχολείου. Αυτά όμως συνιστούν την αστεία πλευρά της κατάντιας μας».