Διαμάντια και κάρβουνα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ. ΤΟ ΛΕΝΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΝΕΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΣΤΗΝ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΠΙΣΩ
ΑΠΟ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΟΥΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ. ΤΟ ΛΕΝΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ, Ο
ΤΥΠΟΣ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙ ΑΦΘΟΝΟ ΜΕΛΑΝΙ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ. ΤΟ ΛΕΝΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ,
ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ
ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ.
ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ!
Γνωστές οι παθήσεις από αρχαιοτάτων χρόνων. Πρώτον, η παντελής έλλειψη φυσιογνωμίας, ταυτότητας και συγκεκριμένων, ιδιαίτερων χαρακτηριστικών. Τι είναι το φεστιβάλ; Των πρωτοεμφανιζόμενων; Ελάχιστοι δίνουν σημασία. Των παράλληλων προγραμμάτων; Μα αυτό είναι δουλειά μιας ταινιοθήκης. Τα Μaster classes; Μα στην πλειονότητά τους είναι δημόσιες σχέσεις. Ελληνικό πρόγραμμα; Μα ζήτημα είναι αν κάθε χρόνο βλέπουμε μία, άντε δύο με δυόμισι της προκοπής.

Δεύτερον, η πρόσμειξη ετερόκλητων προσανατολισμών. Και διεθνές και παράλληλα προγράμματα και διαγωνιστικό πρόγραμμα και αφιερώματα και τελετές με τιμητικά βραβεία και κρατικά βραβεία ποιότητας και βαλκανικό σινεμά. Όλα μέσα. Να πάρω τα χάπια μου να σκοτώσω τη ζαλάδα μου. Τρίτον, αφθονία διεθνών παραγωγών μικρού, άντε μικρομεσαίου, βεληνεκούς που στην πλειονότητά τους δεν πρόκειται να δρασκελίσουν το κατώφλι μιας εμπορικής αίθουσας. Γεγονός διαπιστωμένο από την εποχή του Μισέλ Δημόπουλου. Κάθε μειράκιον με καλλιτεχνικές ανησυχίες βρίσκει εύκολη φιλοξενία στη Θεσσαλονίκη. Σαν άσυλο ανιάτων. Το απίστευτο; Όλα αυτά τα χρόνια ζήτημα είναι αν ύστερα από τις ετήσιες πλημμυρίδες, φρέσκων- στα χαρτιάονομάτων, μια χούφτα έμεινε και έγραψε μισή αράδα κινηματογραφικής ιστορίας.

info

49o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μέχρι τις 23 Νοεμβρίου, σε εννέα αίθουσες. Στο Ίντερνετ: http://www.filmfestival.gr

Τέταρτον, απίστευτη- για τα μέτρα του και το ειδικό του βάρος του- ποσότητα χρημάτων, πάνωκάτω γύρω στα εφτά εκατομμύρια ευρώ. Πού πάνε αυτά; Μα τα περισσότερα καταναλώνονται για τη φιλοξενία των καλλιτεχνών και φυσικά για τα τραπεζώματα, τα πάρτι και τα τσιμπούσια για τη σύσφιγξη των σχέσεων των λαών. Μια πρώτης τάξεως επιχείρηση δημοσίων σχέσεων όπου κερδισμένος πάντα βγαίνει ο αρχηγός. Έτσι κάνουμε όνομα, έτσι ανοίγουν οι πόρτες στο εξωτερικό, έτσι αποκτούμε φήμη στον χώρο τον κινηματογραφικό. Εξουσία με δημόσιες σχέσεις, κοκτέιλ εκρηκτικό.

Πέμπτον, εξαντλητική διάρκεια χρόνου, γιατί αν προστεθεί και η Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου, που απονέμονται τα κρατικά βραβεία ποιότητας, μετράμε 11 ημέρες, χρόνος ρεκόρ, σχεδόν δύο παραπάνω 24ωρα από Βενετία, Κάννες και Βερολίνο. Να τρελαθούμε εντελώς. Ένας καράβλαχος ενδεδυμένος με σινιέ παλτό και με τσαρούχια του μπαρμπαΓιώργου του τσέλιγκα.

Έκτον, εικονική πραγματικότητα πλήθους θεατών. Γιατί μαζί με τα κανονικά εισιτήρια αθροίζονται και τα μηδενικά, δηλαδή τσάμπα, της ευρύτερης παρέας των Αθηνών. Και γιατί ο αριθμός των κανονικών εισιτηρίων δεν αντιστοιχεί ευθέως με τον αληθινό αριθμό θεατών. Δηλαδή αν εγώ εξασφαλίσω τρία εισιτήρια την ημέρα δεν με κάνει θεατή επί τρία. Για να καταλάβετε την πραγματικότητα, αρκεί να ρωτήσετε την κινηματογραφική αγορά. Πώς δηλαδή συμβαίνει το φεστιβάλ να τιγκάρει από πλήθος θεατών και το υπόλοιπο χρονικό διάστημα η κινηματογραφική Θεσσαλονίκη να πέφτει σε μαρασμό;

Έβδομον, κερασάκι στην τούρτα όλων αυτών είναι ένα ανατριχιαστικό γεγονός: περισσότερα ξοδεύονται για το πανηγύρι στη Θεσσαλονίκη παρά για την παραγωγή ελληνικών ταινιών. Όπως συμβαίνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της νεοελληνικής σουρεαλιστικής πραγματικότητας. Υποδομές τριτοκοσμικές αλλά από άρτον και θεάματα πρώτοι στον κόσμο αυτό. Το τελικό συμπέρασμα είναι απλό: εξαιρετική η Δέσποινα Μουζάκη στις δημόσιες σχέσεις. Κάθε χρόνο καταρρίπτει το προηγούμενο δικό της ρεκόρ. Όμως επειδή ένα φεστιβάλ πρώτα και κύρια είναι ταινίες και πρόγραμμα ουσιαστικό, θα πρέπει να βρεθεί επειγόντως και ένας καλλιτεχνικός διευθυντής να βάλει τάξη και να κάνει το φεστιβάλ αληθινό!

Χρίστος Νικολάου, Αντώνης Καρυστινός, Γιώργος Διαλεγμένος. Ακραία λύση
«Ένα σύγχρονο παντρεμένο ζευγάρι, 30-35 χρόνων (Βασίλης Ανδρέου, Εύη Σαουλίδου) και ο οκτάχρονος γιος τους ανοίγονται στην παρατήρησή μας», μας πληροφορεί για το «Without» (Χωρίς) ο 31χρονος εικαστικός και σκηνοθέτης Αλέξανδρος Αβρανάς και συμπληρώνει: «Η δίψα για κοινωνική και οικονομική ανέλιξη στον χώρο του συζύγου με την πίεση της συζύγου, τους ξεγυμνώνει, αποκαλύπτοντας τις διαφορετικές ανάγκες και επιθυμίες τους, αλλά μια ακραία λύση από τη μεριά της γυναίκας οδηγεί τον θεατή στον επαναπροσδιορισμό των χαρακτήρων μέσα από το πρίσμα τού είναι και τού φαίνεσθαι»… Εικαστικός ο ίδιος, γλύπτης, με πολλές συμμετοχές και βραβεύσεις σε εκθέσεις, αλλά και μικρού μήκους αρτ φιλμ, μας εξηγεί το μεγάλο άλμα του για μια μεγάλου μήκους ταινία: «Ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη προσιτή και αναγκαία στο ευρύτερο κοινό, σε αντίθεση με τα εικαστικά που παραμένουν στη διάθεση ενός κλειστού και ελιτίστικου κοινού».