ΑΙΧΜΕΣ Μαύρη δύναμη

«ΜΠΟΡΕΙΣ να έχεις εμπιστοσύνη στους Αμερικανούς ότι στο τέλος θα κάνουν το σωστό. Προηγουμένως όμως θα έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη δυνατότητα».

ΤΟΝ αφορισμό του Ουίνστον Τσώρτσιλ θυμήθηκε ο σχολιαστής του CΝΝ με αφορμή την εκλογή του Ομπάμα. Ένιωθε προφανώς την ανάγκη να απολογηθεί στο διεθνές του ακροατήριο- όλους εμάς δηλαδή- για την οκταετία Μπους που προηγήθηκε.

ΕΣΤΩ κι έτσι ο νέος μαύρος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι φανερό ότι κερδίζει τις εντυπώσεις. Και δεν είναι απλώς η ανακούφιση για το τέλος της πιο απροκάλυπτα αλαζονικής και πολεμόχαρης αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο ΜΠΑΡΑΚ Ομπάμα έχει καταφέρει να συγκινήσει εκατομμύρια ανθρώπους ακόμα και σε αντίπαλους πολιτικούς χώρους- και ξέρω και πολλούς Έλληνες που έκλαιγαν από χαρά την Τρίτη το βράδυ. Κι αυτό έχει να κάνει με τις «αντιφάσεις» του και τον αντισυμβατικό χαρακτήρα της πολιτικής του φυσιογνωμίας.

ΑΠΟ τη μια πλευρά θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι ένας χαρακτηριστικός Αμερικανός σοσιαλδημοκράτης. Οι προτάσεις του περιλαμβάνουν όλα αυτά για τα οποία αγωνίζονται τα προοδευτικά κόμματα σε ολόκληρο τον κόσμο: δημόσιες επενδύσεις στην εκπαίδευση, ασφαλιστική κάλυψη για όλους, περισσότεροι φόροι στους πλούσιους, πράσινη ανάπτυξη, δουλειές.

ΤΗΝ ίδια στιγμή ωστόσο ο πολιτικός του λόγος είναι μελετημένα διακομματικός. Απέφυγε όσο μπόρεσε τις προσωπικές επιθέσεις, υπογραμμίζει ότι σκοπός του είναι να ενώσει τους Αμερικανούς και αφήνει να διαφανεί ότι θα ήθελε να χρησιμοποιήσει και κάποιους Ρεπουμπλικανούς στην κυβέρνησή του.

ΣΕ έναν βαθμό πρόκειται για κινήσεις τακτικής: ένας μαύρος στην προεδρία είναι ήδη πολύ για τους συντηρητικούς Αμερικανούς, πόσο μάλλον ένας «σοσιαλιστής» μαύρος. Ήθελε λοιπόν να αμβλύνει με κάθε τρόπο τις αντιδράσεις.

ΕΙΝΑΙ όμως και δείγμα των καιρών: Όλο και λιγότερο οι πολίτες κινούνται με κριτήριο μια συγκεκριμένη ιδεολογία και όλο και πιο πολύ κατανοούμε ότι μια σειρά από προβλήματα δεν έχουν αριστερές ή δεξιές προσεγγίσεις αλλά καλές ή κακές λύσεις.

ΔΕΝ χρειάζεται να φτάσουμε σε υπερβολές. Η πολιτική από τη φύση της ήταν πάντα και θα εξακολουθήσει να είναι υπόθεση αντιπαράθεσης συμφερόντων. Οι ιδεολογίες ωστόσο όλο και πιο πολύ κρύβουν αντί να δείχνουν την πραγματικότητα.

ΤΟ παράδειγμα της οικονομικής κρίσης είναι ενδεικτικό: μια δογματική ιδεολογία της αγοράς έφερε το αδιέξοδο. Και χρειάστηκε να επιστρέψουμε στις ιδέες ενός κατ΄ εξοχήν πρακτικού ανθρώπου, εχθρού των ιδεολογιών, του Κέινς, για να αποφύγουμε την καταστροφή.

ΜΕ αυτή την έννοια ο Μπαράκ Ομπάμα έχει τις προϋποθέσεις να είναι ο πολιτικός της νέας εποχής. Κι όσο και αν κάθε πολιτικό εγχείρημα είναι καταδικασμένο αργά ή γρήγορα να αποτύχει, στο μεταξύ διάστημα θα έχει ασφαλώς πολλά να προσφέρει στη χώρα του και στη διεθνή κοινότητα. Ενδεχομένως να διδάξει και τους δικούς μας πολιτικούς που υποθηκεύουν την αξιοπιστία τους επιλέγοντας να μένουν προσκολλημένοι στην πεπατημένη. Ακόμα και όσοι κάποια στιγμή φάνηκαν έτοιμοι να ξεπεράσουν τα στερεότυπα του παρελθόντος.