Παρέλαση μαθητών, μνήμης και στρατευμάτων

Δεν ξέρω σε ποιες χώρες γίνονται ακόμα παρελάσεις. Εδώ η τηλεόραση μου λέει (γιατί πια έχουμε αναπτύξει μια τέτοια οικειότητα με το μέσον που παίζουμε και σφαλιάρες, δηλαδή αυτή μου δίνει σφαλιάρες κι εγώ υπνωτισμένος), η τηλεόραση λοιπόν μου λέει δυο φορές τον χρόνο πως παρελαύνουν τα στρατά, οι μαθητές και κάτι διαδηλωτές που ζητάνε άσχετα και τους ρίχνουν δακρυγόνα οι ασπιδοφόροι κρανιοφορείς της Αστυνομίας Πόλεως.

Μικρός η παρέλαση, μεγάλο γεγονός. Δεν ξέρω γιατί πέρα από πατριωτικά ταρατατζούμ και «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», το γεγονός αυτό καθαυτό ήταν εντός μας βαθιά ερωτικό. Πως η μαθητιώσα καρδούλα μας είχε συνδυάσει τον ρυθμό του εμβατηρίου με το τέμπο του έρωτα, παραμένει ακόμα ένα μυστήριο. Τρέχαμε απ΄ την παρέλαση στο Άλσος και μετά στη Φωκίωνος. Το «Σελέκτ», ο «Φλόκας», ο «Μαλάμος» και το «Οριεντάλ» στρωμένα όλα, ταπετσαρία η γαλανόλευκη. Διότι όλα τα κορίτσια μπλε φούστα άσπρη μπλούζα, τα δε αγόρια παίζανε σημαιολογικά με το πουλόβερ της θάλασσας και το πουκάμισο χιόνι. Η έξαψη στα πρόσωπα το ροδοκοκκίνισμα στα μάγουλα κι ο λίγος ιδρώτας να γυαλίζει πάνω απ΄ το χείλι. Πίναμε Νεσκαφέ. Πολλή πρωτοπορία για την εποχή (πώς έχουμε τώρα το Φρέντο-καπουτσίνο; Ένα τέτοιο μεγαλοπιάσιμο. Τον σέρβιραν χωριστά το ζεστό νερό, το γάλα, τη ζάχαρη, κι ο καφές μέσα στο φλιτζάνι μοσχομύριζε χημικό και Βραζιλία. Η ιεροτελεστία είχε ως εξής. Ρίχνεις όση ζάχαρη θες (η ζαχαρίνη απαγορευόταν διά νόμου στα κεφέ-ζαχαροπλαστεία) ελάχιστο ζεστό νερό, παίρνεις το κουταλάκι, και αρχίζεις να χτυπάς κυκλικά το μείγμα μέχρι ν΄ ασπρίσει. Μετά σιγά-σιγά προσθέτεις με προσοχή σταγόνα-σταγόνα το νερό, μέχρι που το όλο αυτό σκεύασμα να αφρατέψει και να δεχτεί επιτέλους το γάλα να το στεφανώσει με την άσπιλη λευκότητά του βάζοντας την τελευταία (πλην όχι έσχατη) πινελιά σ΄ αυτό το αριστούργημα της εφευρετικότητας των Ελλήνων. Με την πρώτη δε γουλιά, ποιος ξέρει τι τόνους καφεΐνης είχε αυτό το ηδύποτο, να σε πιάνει ένα τρέμουλο, μια λύσσα, μια μανία να θέλεις να τρέξεις τη Φωκίωνος με χίλια πάνω- κάτω ίσαμε και εκατό φορές. Αντ΄ αυτού φλερτάραμε με λύσσα, όχι απαραίτητα ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά τον ίδιον τον έρωτα ο οποίος και παρευρίσκετο σε κάθε τραπέζι, γυμνός, φτερωτός, με τη σαΐτα στο απαλό του χέρι. Χαμογελούσε και οδηγούσε τη συζήτηση γύρω του, και όλο γύρω του, έτσι που τα λόγια μας- ό,τι ιδέα κι αν έλεγαν όποιο θέμα κι αν είχαν- να τον τυλίγουν σ΄ ένα σύννεφο που ενώ το βλέπαμε ροζ-κουφέτο, στην πραγματικότητα- που αρνιόμασταν επιδεικτικά να δούμε- ήταν φτιαγμένο από πάχνη, που την χρωμάτιζε μια σταγόνα απ΄ το αίμα μας το πορφυρούν.

Γύρναγα σπίτι. Ήξερα πού θα βρω τη μητέρα μου. Αυτή τέτοιες μέρες δεν ήθελε ούτε αγάπες ούτε τραγούδια- κλείστε το ραδιόφωνο- ούτε και παρελάσεις. Το «ΟΧΙ» της είχε πάρει δυο αδέλφια, ο ένας ο μικρός η αγάπη της η ζωή της, μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του κι έπιασε το τουφέκι. Της έλεγαν όσοι γύριζαν σκελετωμένοι κουρελήδες με την ψείρα να σκεπάζει το δέρμα, λεπτομέρειες πώς πέθανε, πάει. Δεν τους πίστευε. Μόνο ένας της είπε για τις κάλτσες του. Τις είχε πλέξει αυτή. Έπεσε να πεθάνει. Μετά παντρεύτηκε τον καλύτερό του φίλο. Τον πατέρα μου που ήταν και το ακριβώς αντίθετό του. Έτσι ήξερα πού θα την βρω μετά την παρέλαση. Καθισμένη στην καρέκλα, κάπως πλάγια με τον δεξί αγκώνα στη ράχη της καρέκλας, οι γάμπες σταυρωτές προς την αντίθετη μεριά. Σαν να στεκότανε λοξά ως προς την Ιστορία, και με τα μάτια να κοιτάνε προς τα μέσα, ακίνητες οι κόρες σαν να προσπαθούν να ξεχωρίσουν μέσα απ΄ το δάσος της μνήμης χρώματα, κινήσεις, υφή του δέρματος, ήχους του γέλιου, τα απομεινάρια μιας κραυγής. «Κλείστε τα ραδιόφωνα, δεν θέλω παρελάσεις, τραγούδια και γιορτές. Θέλω τον αδερφό μου πίσω».

Στην αυλή ο μικρός μου αδερφός- που πήρε το όνομα του χαμένου- με τους φίλους του, μοίρασε τα σπαθιά που είχε φέρει ο πατέρας απ΄ το ταξίδι, κι έπαιζε τον «Πόλεμο».