Τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο

Το μεγάλο ζήτημα είναι πώς με τη βοήθεια της λογοτεχνίας καλλιεργείται η αγάπη για την πατρίδα, η οποία προφανώς δεν είναι κάτι αρνητικό! Πώς όμως καλλιεργείται; Χωρις προβληματισμό όπως στα διηγήματα που διαβάσαμε; Ή μήπως θα μπορούσε να ανοίγει δρόμο προς πιο σύνθετες σκέψεις, δεδομένου ότι τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο; Τα παιδιά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως οι παθητικοί στόχοι μιας ηθικοπλαστικής ιστορικής αφήγησης, όπως σημειώνουν πολλοί ιστορικοί, ούτε ως μη σκεπτόμενα άτομα στα οποία καλλιεργείται μόνο το συναίσθημα. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και το βιβλίο του ΟΕΔΒ «Σχολικές και Πολιτιστικές Εκδηλώσεις, Α-Στ δημοτικού» προτείνει στους δασκάλους να χρησιμοποιούν στις σχολικές εκδηλώσεις για τις εθνικές επετείους καταξιωμένα λογοτεχνικά κείμενα που σέβονται τον αναγνώστη: Ελύτη, Ρίτσο, Ζέη, Σαρή, Βρεττάκο, Αναγνωστάκη…