Η δημοκρατία σε αδιέξοδο

Για σκεφτείτε μόνον πόσο έχει απαξιωθεί η έκφραση «δημόσιο συμφέρον» στο χρηματιστήριο της κοινής μας ζωής. Όποιος μιλάει στα σοβαρά γι΄ αυτό αντιμετωπίζεται ως ταλαίπωρος ηθικολόγος, ένας θλιβερός αναχρονισμός που δεν ανασαίνει το υπέροχο άρωμα των καιρών. Θα μου πείτε φταίει η φυλή των πολιτικών μόνον; Από τα εντόσθια της κοινωνίας μας δεν βγαίνουν κι αυτοί; Σίγουρα, δεν φταίνε μόνον αυτοί, απλώς αυτοί προβάλλονται ως πρότυπα στο πορνογράφημα της δημόσιας ζωής μας και τα πρότυπα έχουν πάντα αυξημένη ευθύνη.

Μας αρέσει να εφησυχάζουμε πιπιλίζοντας τη γνωστή καραμέλα που γεμίζει το στόμα μας με τη γλυκιά γεύση της διαπίστωσης πως «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα». Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα διότι εν τέλει θα έρθει η στιγμή που ο λαός θα αποφασίσει και ο λαός δεν μπορεί παρά να αποφασίσει το σωστό. Ή εν πάση περιπτώσει ό,τι κι αν αποφασίσει ο λαός αυτό είναι το σωστόόπου η απόφαση του λαού επέχει θέσιν οργασμού στο πορνογράφημα, με τόση αυταρέσκεια την προβάλουν οι πρωταγωνιστές του τουλάχιστον. Δεν νομίζω πως χρειάζεται εδώ να αναφέρω πόσες φορές η ιστορία έχει αποδείξει πως οι αποφάσεις του λαού μπορούν να αποβούν καταστροφικές για τον ίδιο τον λαό που τις αποφάσισε. Και δεν χρειάζεται να συμφωνήσω μαζί σας πως αυτό που αισθάνεστε σήμερα είναι πως η δημοκρατία μας έχει ήδη εγκλωβιστεί σε ένα θλιβερό αδιέξοδο.

Όσα κόμματα κι αν αλλάξουν στην εξουσία, όσες εναλλακτικές λύσεις ή στάσεις κι αν μας προτείνει το δημοκρατικό μας έργο, αν δεν αλλάξουν νοοτροπία οι σεναριογράφοι του, αν δεν απαλλαγούν από την κουτοπονηριά και τον κυνισμό τους, τότε δεν θα γλιτώσουμε από τη δυσοσμία του πορνογραφήματος.