Φάγαμε …στου «Βασίλαινα»

Είχα ακούσει πολλά για τον νέο μάγειρα Χρήστο Μανουσόπουλο, ο οποίος εδώ και μήνες διευθύνει την κουζίνα στο γνωστό, παλιό εστιατόριο του «Βασίλαινα» στην Αγία Σοφία, στον Πειραιά. Προχθές το βράδυ ήμασταν εκεί. Συμπτωματικά, ο σεφ έλειπε. Προς μεγάλη του τιμή όμως όλα τα πιάτα που δοκιμάσαμε είχαν πολύ καλή εκτέλεση, πράγμα που – όπως παρατήρησε μια φίλη και σεφ που έτυχε να είναι μαζί μου- δείχνει πως έχει οργανώσει την κουζίνα σωστά.

Το εστιατόριο του «Βασίλαινα» εδώ και σχεδόν 90 χρόνια προσφέρει κάτι το μοναδικό στην τοπική αστική εστίαση. Στην εποχή του ιδρυτή του ήταν στέκι πλουσίων και φτωχών, ένα μέρος που έχει πράγματι αφήσει ιστορία. Δεν είναι εύκολο, δυο γενιές μετά, να ξαναβρεί την τότε δόξα του, αλλά ο σημερινός ιδιοκτήτης, εγγονός του ιδρυτή, μια χαρά τα καταφέρνει. Το σημερινό εστιατόριο έχει μια ευχάριστη χαλαρότητα που λείπει από τα άλλα 2-3 εστιατόρια της Αθήνας τα οποία ειδικεύονται στη θαλασσινή κουζίνα (και πνίγονται από το ύφοςαλλά και την πελατεία- της εξουσίας). Εδώ τα πράγματα είναι πιο απλά, πιο ανθρώπινα, πολύ πιο φθηνά αλλά εξίσου νόστιμα! Αυτό σίγουρα οφείλεται εν μέρει στο όραμα του ιδιοκτήτη για το μαγαζί του (το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε δύσκολη τοποθεσία) αλλά και στις επιλογές του νεαρού ταλαντούχου σεφ.

Για παράδειγμα, μια σουπιά στη σχάρα ήταν πραγματικά υπέροχη: μαλακή και τρυφερή, ψημένη στην εντέλεια, ήταν τοποθετημένη σε μακρόστενο πιάτο, ο κορμός ξεχωριστά, φυσικά, από το πλοκάμι. Στην άκρη τρεις μεγάλες σταγόνες από το μελάνι της. Είχε φίνα γεύση, χαρακτηρισμένη από το ελάχιστο σκόρδο και το φρέσκο λάδι που την καρύκευαν. Η σαλάτα από διάφορες πρασινάδες και… πραγματικά μυρωδάτα μυρωδικά φαινόταν λίγο στεγνή, σαν να ήθελε ελαιόλαδο. Αλλά τελικά ήταν πάρα πολύ ισορροπημένη. Η ταραμοσαλάτα με χαβιάρι από πάνω είναι σήμα κατατεθέν του εστιατορίου από τα χρόνια του παππού. Ίσως ήταν λίγο πιο ξινή απ΄ ότι πρέπει, αλλά η υφή της πολύ αέρινη. Δοκιμάσαμε επίσης κάτι πολύ καλά ψημένες γαρίδες με μια ιδέα από κόλιαντρο, ένα ελαφρύ πιάτο, σωστότατο όσον αφορά την εκτέλεσή του.

Από τα κυρίως, παραγγείλαμε τον τόνο με κρούστα από κόλιαντρο και τον μπακαλιάρο Ο τόνος έρχεται σερβιρισμένος με μια νόστιμη πατατοσαλάτα και με μια σάλτσα η οποία μάλλον ξέφυγε από τα χέρια του sous chef- ήταν πολύ ξινή. Τρυφερός ο μπακαλιάρος, νοστιμότατα τα παντζάρια, μεταξένια η μαγιονέζα. Ο Βασίλαινας κάποτε σέρβιρε μόνο ψάρι. Στις μέρες μας αυτό έχει αλλάξει και τώρα το μενού περιλαμβάνει και ζυμαρικά, αλλά και κρέατα, όπως γουρουνόπουλο και ουρές μόσχου (με μανέστρα και λαδοτύρι).

Το ωραίο αυτό δείπνο τελείωσε με ωραία γλυκά. Δοκιμάσαμε ένα παγωτό σοκολάτα με πιπεριές τσίλι. Καλό ήταν, χωρίς να έχει το στοιχείο «σοκ» που περίμενα.

Μια μους σοκολάτας με σιρόπι μπαλσάμικο είχε περισσότερο γευστικό ενδιαφέρον, ιδίως επειδή η σοκολάτα και το μπαλσάμικο, σε σύγκρουση το ένα με το άλλο, εδώ βρήκαν…

ειρηνικά εδάφη!

Το πιο πρωτότυπο όμως σίγουρα ήταν το παγωτό βανίλια με θυμάρι, μια φρέσκια και πολύ δροσερή γεύση που όμως δεν έχανε τον πλούτο του παγωτού. Χάρηκα εδώ και σίγουρα συμπεριλαμβάνω τον «Βασίλαινα» ανάμεσα στα λίγα εστιατόρια στα οποία θα ξαναπήγαινα για τη δική μου διασκέδαση και όχι μόνο για το πρέπει. «Βασίλαινας»: Αιτωλικού 72, Πειραιάς- Α γία Σοφία. Τ ηλέφωνα: 21 0-461 2.457

ΙΝFΟ

Τιμές

Από 30-45 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα

Ευχάριστη, σύγχρονη αλλά με μεγάλη ιστορία

Κουζίνα

Νέα ελληνική κουζίνα από τον ταλαντούχο νέο σεφ Χρήστο Μανουσόπουλο

Σέρβις

Φιλικό (ίσως λίγο πάρα πάνω απ΄ ό,τι πρέπει)

Κάβα

Καλή