«Στην Ελλάδα είμαι πιο ευτυχισμένη»

Μένει στο Κεντ αλλά μαθαίνει ελληνικά.
Μπορεί σήμερα να κυκλοφορεί το δεύτερο βιβλίο της, το «Νησί» όμως του ενός εκατομμυρίου αντιτύπων σφράγισε τη σχέση της Βικτόριας Χίσλοπ με τη χώρα μας
Την Κρήτη- όπου έχει αγοράσει και σπίτι- την αγαπάει πολύ: «Αγαπώ το φως, τα τοπία, τη θάλασσα, τα χόρτα, το ελαιόλαδο, τη φιλοξενία και τον υπέροχο φίλο μου, Μανώλη Φουντουλάκη, που μου έγραψε τον πρόλογο στο “Νησί”».

Η Βικτόρια Χίσλοπ, ετούτη η ευπροσήγορη και πάντα γελαστή Αγγλίδα – μένει στο Κεντ- κέρδισε το λόττο όταν έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα, που μάλιστα είχε ελληνικό θέμα. Μέχρι τότε ήταν γνωστή ως δημοσιογράφος που έγραφε ταξιδιωτικά άρθρα, καμιά φορά και πορτρέτα διασήμων, για τις εφημερίδες «Τhe Sunday Τelegraph» και «Τhe Μail on Sunday» αλλά και για περιοδικά όπως τα «Ηouse & Garden» και «W oman & Ηome».

Το «Νησί», βιβλίο που περιγράφει τη ζωή μιας οικογένειας της Κρήτης που χτυπήθηκε από τη λέπρα πριν βρεθεί η θεραπεία της αρρώστιας, ήταν Νο 1 μπεστ σέλερ στη Βρετανία για πολλούς μήνες και πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Έγινε Νο 1 μπεστ σέλερ και στην Ελλάδα το 2007, φτάνοντας τον «τρελό» αριθμό- για τα μέτρα της χώρας μας- των 150.000 αντιτύπων. Κι όμως, η Χίσλοπ χτύπησε πολλές πόρτες πριν να βρει εκδότη στη Βρετανία, αφού το θέμα της λέπρας και της Σπιναλόγκας δεν συγκινούσε κανέναν.

«Δεν αισθάνομαι ιδιαίτερα Βρετανή», μας αιφνιδιάζει στην πρώτη συνέντευξη που δίνει εν όψει της κυκλοφορίας στην Ελλάδα- σήμερα- του δεύτερου μυθιστορήματός της, του «Γυρισμού», που αυτήν τη φορά έχει ως χώρο δράσης τη Γρανάδα της εποχής του Ισπανικού Εμφυλίου. «Είμαι πολύ πιο ευτυχισμένη όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα και, σε κάποιον βαθμό, στην Ισπανία, παρά όταν είμαι στην Αγγλία. Ακούγεται κατά κάποιον τρόπο προδοτικό προς την ίδια μου τη χώρα, αλλά αυτή είναι η ωμή αλήθεια- είναι τόσο πολλές οι πλευρές τους που με θέλγουν:

ΙΝFΟ

Ο «Γυρισμός» της Βικτόρια Χίσλοπ (Εκδόσεις Διόπτρα) κυκλοφορεί από σήμερα στα βιβλιοπωλεία.

οι άνθρωποι, ο πολιτισμός, η μουσική, τα τοπία, το φαγητό, ο τρόπος ζωής. Υπάρχουν μέρη στην Ελλάδα και την Ισπανία που είχαν μεγάλο συναισθηματικό αντίκτυπο πάνω μου. Τέτοιον που, ειλικρινά, δεν αισθάνθηκα ποτέ ούτε μια φορά στη ζωή μου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν αισθάνομαι λοιπόν ιδιαίτερα Βρετανή και νομίζω ότι το ταμπεραμέντο μου είναι περισσότερο μεσογειακό», λέει.

Στον «Γυρισμό» αφηγείται τις περιπέτειες μιας οικογένειας της Γρανάδας παρακολουθώντας τη ζωή του γιου που έπρεπε να πολεμήσει και της κόρης που θέλει να ξεφύγει από την καταπίεση της μικρής κοινωνίας.

«Το κλισέ θα ήταν να πω ότι ψάχνουμε στην Ιστορία για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Αν όμως ισχύει αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί δεν έχουν μεγάλη αίσθηση της Ιστορίας αλλιώς θα αποφεύγαμε τους πολέμους. Η αλήθεια είναι ότι η Ιστορία είναι αδυσώπητη και ότι είναι πολύ δύσκολο να αλλάξεις την έκβαση των γεγονότων. Προσωπικά δεν αναζητώ σ΄ αυτήν κάτι ιδιαίτερο- στην πραγματικότητα βρίσκω την ανάγνωση της Ιστορίας απέραντα θλιβερή υπόθεση, ιδίως όταν αφορά έναν πόλεμο όπως της Ισπανίας με δεκάδες χιλιάδες χαραμισμένες ζωές. Δεν υπάρχει ευχαρίστηση στην ανάγνωση της Ιστορίας, απλώς ενδυναμώνονται οι φόβοι ότι η ανθρωπότητα δεν πηγαίνει ποτέ μπροστά. Κοιτάξτε τι γίνεται στο Ιράκ… Βέβαια, πάντα, εκτός από ιστορίες αιματοχυσίας, υπάρχουν και ιστορίες επιβίωσης- αυτή είναι η θετική πλευρά των πραγμάτων».

Η Βικτόρια Χίσλοπ λέει, πάντως, με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι δεν έχει τα προσόντα (και «δεν θα τα αποκτήσω ποτέ») να γράψει ένα ιστορικό βιβλίο. Λέει ότι σε μια δημοσιογραφική αποστολή έμαθε για πρώτη φορά για τις συνθήκες θανάτου του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και ότι τα δύο χρόνια της έρευνας στις βιβλιοθήκες και των ταξιδιών στην Ισπανία μάλλον την μπέρδεψαν παρά τη βοήθησαν να ξετυλίξει το νήμα των γεγονότων. Και ότι στο τέλος αποφάσισε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα ως συγγραφέας: να γράψει για την ανθρώπινη πλευρά τους. «Αυτό που με ενδιέφερε ήταν πώς άλλαξε η ζωή στη διάρκεια του πολέμου και μετά τη λήξη του και πώς ήταν η ζωή για μια οικογένεια και ιδιαίτερα για μια γυναίκα. Το εντυπωσιακό, πάντως, από πολιτική και κοινωνική σκοπιά είναι το πόσο πολλοί άνθρωποι προτίμησαν να θάψουν την όλη ιστορία. Παρ΄ όλο που ο πόλεμος τελείωσε πριν από εβδομήντα χρόνια, οι μνήμες είναι ακόμα πολύ ζωντανές και πολλές από αυτές συνεχίζουν να σκεπάζονται από τη μυστικότητα και το όνειδος».

Το γράψιμό της είναι απλό- μερικοί θα έλεγαν απλοϊκό- αλλά καταφέρνει να συγκινήσει και να συνεπάρει τον αναγνώστη. Της αρέσει επίσης να σκαλίζει οικογενειακά μυστικά: «Όλες οι οικογένειες κρύβουν μυστικά», λέει. «Είναι αυτά που εμείς οι Βρετανοί αποκαλούμε “σκελετούς στην ντουλάπα”. Προφανώς ζούμε σε μια πολύ πιο ανοιχτή κοινωνία σήμερα, αλλά στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα υπήρχαν πράγματα που ήταν αιτία ντροπής- αντιλήψεις που σήμερα θα μας φαίνονταν σκοταδιστικές. Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν εμείς θα αφήσουμε καθόλου “σκελετούς” στις ντουλάπες μας».


«Αν δεν αλλάζουμε, ατροφούμε»

«Η επιτυχία του “Νησιού” πρέπει να με άλλαξε, έτσι δεν είναι; Εγώ πάλι δεν αισθάνομαι να άλλαξα ιδιαίτερα. Η πιο φανερή αλλαγή έχει να κάνει με τη στάση των άλλων απέναντί μου και με τις προσδοκίες τους για μένα. Δεν θέλω να υπεκφύγω, αλλά όλες οι ζωές μας αλλάζουν συνέχεια.

Μεγαλώνουμε, γινόμαστε ίσως σοφότεροι, ταξιδεύουμε περισσότερο, συναντάμε καινούργιους ανθρώπους, κάνουμε παιδιά (των οποίων οι μεταβολές μας επηρεάζουν), αποκτάμε την εμπειρία πραγμάτων όπως ο έρωτας, η γέννηση, ο θάνατος, όλα αυτά που μπορούν να μας αλλάξουν βαθιά. Νομίζω θα πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στην εμπειρία και σε νέους τρόπους σκέψης για τη ζωή, αλλιώς θα ατροφήσουμε.

Όταν καμιά φορά συναντήσω κάποιον που μοιάζει να μην επηρεάζεται καθόλου από οτιδήποτε του συμβαίνει, αναρωτιέμαι “τι διάβολο; ” και μετά, προσθέτω, “τι βαρετό”».