Επάγγελμα «ψώνιο»

Ο ΑΝΤΙ ΓΟΥΟΡΧΟΛ είχε πει ότι «σε κάθε άτομο αντιστοιχούν 15 λεπτά διασημότητας στη ζωή του». Πού να φανταζόταν τι θα συνέβαινε κάποιες δεκαετίες αργότερα: Όχι για 15, αλλά για 5, για 3, για 1 λεπτό. Πού να φανταζόταν την ξεφτίλα, το ξεκατίνιασμα, τη φτήνια, τη χυδαιότητα! Πού να φανταζόταν τον πάτο που θα πιάνανε κάποιοι, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν ένα στιγμιαίο γκρο πλαν στον τηλεοπτικό κάδο ανακύκλωσης.

Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Είναι «ανοιχτός» σε οποιονδήποτε- σκόπιμα ή ερήμην του- γίνεται βορά στον χλευασμό της αρένας. Όλοι αυτοί που ουρλιάζουν, θάβουν, βρίζουν, κλαίνε, ωρύονται, ξελαρυγγιάζονται, ξεφτιλίζονται, ντύνονται «κάπως», γδύνονται «τελείως», βγάζουν τα άπλυτά τους στη φόρα και στο σφυρί τη ζωή τους, την αξιοπρέπειά τους (την ποια τους;)! Κι αυτά γιατί; Για το 5λεπτο. Για το θλιβερό, το άθλιο, το μίζερο 5λεπτο που δίνει νόημα στη ζωή τους.

Και δεν εννοώ κάποιους που συνειδητά γελοιοποιούνται αλλά, αν μη τι άλλο, έχουν ένα όφελος απ΄ αυτό: την τραγουδίστρια που θα γράψει επιστολή στον Καραμανλή. Ή που ντύνεται Αλίκη και τραγουδάει σε άθλια αγγλικά. Ή που κάνει τον Λαζόπουλο τραγούδι. Ή την «σταυρώστε με, σταυρώστε με».

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ. Μια επιλογή που κουτσά- στραβά εξαργυρώνεται. Αρπαχτές στην επαρχία, κάποια CDάκια παραπάνω, κάποια «πρώτα τραπέζια πίστα» στο μπουζουξίδικο. Σαν την παροιμία: «Αυτός με την τρελάρα του γεμίζει την κοιλάρα του». Αν η «τρελάρα» αυξάνει τις καταθέσεις σου στην τράπεζα με τίμημα την αξιοπρέπειά σου, πάω πάσο.

Μιλώ για τους «τζάμπα κέρατα». Που τους βλέπεις και δεν μπορείς να καταλάβεις: Τι διάολο κίνητρο έχουν και τα κάνουν όλα αυτά; Τι είναι αυτό που τόσο νοσηρά συντηρεί το εγώ τους; Πώς μπορεί να σε ικανοποιεί όλος αυτός ο κανιβαλισμός; Γιατί τον εκτρέφεις, γιατί τον προκαλείς;

Πέρσι ήταν η μέσης ηλικίας κυρία με τον νεαρό Αλβανό. Η κυρία που ξεκίνησε την «καριέρα» της από ένα ριάλιτι. Μια γυναίκα με μεγάλη οικονομική άνεση και έναν γιο. Το πρώτο δεν με ενοχλεί ποσώς. Με το δεύτερο όμως ένα θεματάκι προκύπτει, όσο να πεις. Γιατί όταν η μάνα ξεκίνησε τη «λαμπρή» της σταδιοδρομία, αυτό το παιδί ήταν στην εφηβεία του.

Κι εκεί είναι που σου σηκώνονται της κεφαλής οι τρίχες. Πώς είναι δυνατόν μια μάνα να το κάνει αυτό στο ίδιο της το παιδί; Πώς είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιεί πως το αγόρι αυτό θα γίνει ο στόχος ανάμεσα στους συμμαθητές του; Πώς μπορείς να το περιθωριοποιείς με τον πιο βάναυσο τρόπο; Να το τραυματίζεις για όλη την υπόλοιπη ζωή του; ΚΑΙ ΚΑΛΑ, άντε κι εσύ έχεις το ακαταλόγιστο. Ο πατέρας πού είναι; Πού είναι- να αρπάξει τον γιο του τρέχοντας για να τον σώσει; Δεν ξέρω τι προβλέπει ο νόμος, αλλά δεν μπορεί- το ψάχνεις, ρε παιδί μου! Κινείς γη και ουρανό, δραστηριοποιείσαι, κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου. Δεν κάθεσαι παθητικά να βλέπεις την ψυχική καταρράκωση του παιδιού σου. (Όχι ότι ξέρω αν έγιναν κάποιες κινήσεις. Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Το παρασκήνιο- αν υπάρχει- μου είναι άγνωστο: Αυτό που βλέπω, αυτό κρίνω).

Μια άλλη νεαρή μητέρα με τρίχρονο παιδάκι είχε απειλήσει ότι θα φάει τη Μενεγάκη. Δεν την έφαγε! Όμως ο εθισμός στη δημοσιότητα είναι άγριο πράγμα. Όταν τα φώτα σβήσουν, κάτι πρέπει να κάνεις για να ανάψουν ξανά. Κι έτσι πήρε πάλι τις ρούγες και τα στενά. Ο λόγος; Δεν έχουν πληρωθεί τα λεφτά της γαμήλιας δεξίωσης. Ώωωωωωρες τώρα αυτό, από διαύλου εις δίαυλον. Να βγαίνει αυτή, να βγαίνει η μάνα της, να βγαίνει η μάνα του γαμπρού, να ξεκατινιάζονται οι πεθερές (που δηλώνουν και του «καλού κόσμου» ένα πράμα). Μιλάμε για «ποιος πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα», οι κιουρίες! Διότι άλλο «κυρία», άλλο «κιουρία»!

Και η μάνα της ξανθιάς κυρίας να διατυμπανίζει τα πλούτη και τα μεγαλεία της. Οι «κυρίες»- ουχί οι «κιουρίες»- όταν είναι τόσο ζάπλουτες πληρώνουν τα χρέη τους και δεν βγαίνουν στα κανάλια για 14.000 ευρώ.

Και να μας λέει πόσο καλά μεγάλωσε την κόρη της.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, έχω το βίτσιο να θεωρώ σωστή διαπαιδαγώγηση τις αρχές, τις αξίες, τη στοργή, τη φροντίδα, την παρουσία, τον διάλογο με το παιδί σου. Εκείνη έδωσε νέο νόημα στη λέξη «ανατροφή»: Η κόρη της πήγαινε στο σχολείο με σοφέρ. Είχε τα περισσότερα μοντελάκια. Όλες οι συμμαθήτριές της τη ζήλευαν. (Προφανώς όταν το σύμπαν σε ζηλεύει, δεν αποκτάς φίλους. Δεν αλληλεπιδράς με τα παιδιά, δεν κοινωνικοποιείσαι, δεν εντάσσεσαι σε μια ομάδα. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα).

Αυτά με τρελαίνουν περισσότερο. Αυτά με εξοργίζουν. Όταν πίσω από τις διαμάχες που χυδαία δημοσιοποιούνται, υπάρχουν παιδιά. Βουβά, τρομαγμένα, παιδιά. Υποχείρια του κανιβαλισμού. Που είτε είναι αρκετά μεγάλα ώστε να νιώθουν το πυρωμένο σίδερο στο κορμάκι τους, είτε είναι μικρά ακόμα αλλά όλα αυτά θα τα βρουν μπροστά τους. ΕΚΕΙ ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ, εκεί εξαγριώνομαι. Κανένας σ΄ αυτή τη ζωή δεν σε υποχρεώνει να γίνεις γονιός. Συνειδητή επιλογή είναι. Μια επιλογή που πάει πακέτο με ευθύνες, με σοβαρότητα, με ευαισθησία, με στόχους, με προτεραιότητες.

Αλλά δεν μπορείς να είσαι εργαζόμενη μητέρα με επάγγελμα «ψώνιο». Όχι γιατί θα το βρεις κάποτε εσύ μπροστά σου (στα παλιά μου τα παπούτσια).

Αλλά γιατί θα το βρει μπροστά του το παιδί.

Έλεος πια! Έλεος! Κάποιος να τις μαζέψει, παιδιά! Κάποιος να τις μαζέψει ΤΩΡΑ!!!!!!