ΚΑΜΕΡΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Η απουσία μυθιστορήματος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφαση του Λοράν Καντέ («Ελεύθερος Ωραρίου») να μεταφέρει το βιβλίο στον κινηματογράφο (Αmafilms). Δουλεύοντας με τον Μπεγκοντό ως πρωταγωνιστήδάσκαλο (και σύμβουλο σεναρίου) και 25 μαθητές, ερασιτέχνες ηθοποιούς, διαφορετικής καταγωγής και κοινωνικού περιβάλλοντος, έστησε μια συναρπαστική ταινία, κυρίως μέσα στην τάξη, και συμπληρωματικά στην αίθουσα δασκάλων ή στην αυλή, που αντί να εγκλωβίζεται στον διάλογο του βιβλίου τον μεταβάλλει σε κινηματογραφική δράση. Με δομική διαφορά ότι εδώ η ιστορία αρθρώνεται έτσι ώστε να έχει αρχή, μέση και τέλος- με άλλα λόγια, δράση που οδηγεί στη σύγκρουση και δραματική κορύφωση πριν από την έκβαση. Η κάμερα σαν το μολύβι του συγγραφέα μένει επικεντρωμένη στα πρόσωπα, στα κοντινά πλάνα με την ανάγλυφη αλλά διακριτική παραστατικότητα, μακριά από «περιττές» ή σκανδαλιστικές πληροφορίεςεικόνες, συλλαμβάνοντας την αληθινή πρόκληση, τις λέξειςφορείς πολλαπλών εμφανών και αφανών μηνυμάτων, λέξεις που γίνονται βέλη όταν ο έλεγχος χάνεται και ο ασκός του Αιόλου ανοίγει. Τον λόγο δηλαδή που απελευθερώνει και εγκαθιστά την αμφίδρομη μαθητεία, ως πράξη αναμφίβολα δημοκρατική, επιτρέποντας στον κάθε Σουλεϊμάν να μιλήσει για την αμηχανία και τη μοναξιά του.