Αγνάντιο στο Μυρτώο

Τείχη, επάλξεις, βόλτα στα καλντερίμια και μία ανάβαση στην Άνω Πόλη για αγνάντιο στο Μυρτώο Πέλαγος. Η απόδραση το Κάστρο της Μονεμβασιάς είναι εγγύηση και… χρέος για όλες τις εποχές.
«Time is on my side», ακούγεται ο Τζάγκερ από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, περνώ με προσδοκίες τη «μονή έμβαση» και σταματώ στην είσοδο του Κάστρου της Μονεμβασιάς, στην κύρια πύλη του δυτικού τείχους. Λίγα βήματα μόνο και οι παραπάνω στίχοι θα επαληθευθούν. Εδώ, όντως ο χρόνος μετράει υπέρ μου και ο θεόρατος βράχος ύψους 203 μέτρων με τη σφηνωμένη- σε μία από τις πλαγιές του- καστροπολιτεία δεν διαφέρει σε τίποτε από χρονοντούλαπο που ψιθυρίζει ιστορίες από πολιορκίες, μάχες και επίδοξους κατακτητές.

«Τούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή», γράφει ο Γιάννης Ρίτσος στη «Ρωμιοσύνη», και αιώνια αγναντεύει από το σπίτι του- μέσα από το Κάστρο- το Μυρτώο Πέλαγος. Η σιωπή διακόπτεται συχνά από τα γέλια των Αθηναίων, Πελοποννήσιων και ξένων (κυρίως Γάλλων και Γερμανών) τουριστών, ο χρόνος αιχμαλωτίζεται σε δεκάδες κάρτες μνήμης των φωτογραφικών μηχανών. Διαλέγω καλντερίμι, χαμηλώνω κάτω απ΄ τα πέτρινα κτίσματα και τις βυζαντινές εκκλησίες και για λίγο συνομιλώ με τη μαυροφορεμένη Ματούλα Ρίτσου και τον κυρ Μήτσο Γιαννούκο, δύο απ΄ τους εναπομείναντες μόνιμους κατοίκους του Κάστρου (τα κατοικούμενα σπίτια που χρησιμοποιούνται ως δεύτερη κατοικία φτάνουν τα 160). Αν εμείς ψάχνουμε εναγωνίως τον «χαμένο μας χρόνο» στην Κάτω και την Επάνω Πόλη της Μονεμβασιάς, τούτοι οι δύο τον έχουν κερδίσει προ πολλού. Η κλεψύδρα σταματάει για λίγο τη βασανιστική της ροή, ο αέρας που λυσσομανάει (φθινόπωρο γαρ) μοιάζει ανίκανος να διαπεράσει τα συμπαγή τείχη και το περπάτημα μέχρι την κορυφή της Άνω Πόλης, με τη μοναχική Αγία Σοφία και τους αριστουργηματικούς της θόλους, είναι το καλύτερο αγχολυτικό.

Στον αμετάβλητο- από τον χρόνο- τόπο με τις πολεμίστρες και τα ακανόνιστα σοκάκια μπορεί να σας κακοφανεί ο συνωστισμός των ξύλινων πινακίδων που υποδεικνύουν ξενώνες και ταβέρνες, μπορεί να πάρετε τη λάθος πληροφορία πως οι Γερμανοί αγοράζουν τα παλιά σπίτια, μπορεί να προσγειωθείτε ανώμαλα κατά την έξοδό σας στην «αμήχανη» Νέα Μονεμβασιά. Βγαίνοντας όμως από το «πέτρινο καράβι», αποβιβαζόμενοι στη σκληρή καθημερινότητα, θα έχετε κερδίσει λίγο από τον χαμένο σας χρόνο σ΄ ένα τοπίο που για λίγο θα σας κάνει μετόχους της Ιστορίας του. Πλήρωμα του αιώνιου ταξιδιού του.