Στο χρηματιστήριο της Σελήνης

Με το άλλοθι του επαγγελματία (ηθοποιός-σκηνοθέτης-παλιά αισθήματα, βλέμματα, φωνές, συμπεριφορές μανταλάκια αγοράζω, ο ανθρωπαλιατζηηηηηηηηής) συλλέγω πληροφορίες για το ύφος της ανθρώπινης φύσης, με απώτερο σκοπό τη χρησιμοποίηση αυτών προς σκηνική χρήση. Αν είναι νόμιμο δεν ξέρω, πάντως ηθικό δεν είναι.

Ότι με ενοχλεί με ενοχλεί, αλλά καλλιτέχνης άνθρωπος, τι φταίω εγώ; Προσπαθώ ο ταλαίπωρος να πορευτώ. Έτσι, στο Μετρό προχθές…- μ΄ έσωσε το Μετρό, μ΄ έσωσε. Όχι μόνο με την ταχύτητα που με μεταφέρει στο θέατρο (ως δουλειά το εννοώ το θέατρο, όχι ως έννοια), αλλά και ιδίως για τις ευκαιρίες που μου προσφέρει να παρατηρώ και να υποκλέπτω τις ιδιωτικές στιγμές ανύποπτων πολιτών. Είμαι λοιπόν στη συνηθισμένη θέση-ινκόγκνιτο φάτσα στον πολυεστέρα τοίχο (το προτιμώ πολυαστέρα, για νά ΄μαι πιο κοντά στ΄ αστέρια, αλλά είναι λάθος, κι έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου, μην προσθέσω κι άλλα). Κάνω ότι διαβάζω ένα βιβλίο (χωρίς γυαλιά, ότι και καλά δεν χτύπησε η πρεσβυωπία την πόρτα μου, ή μάλλον τα παράθυρά μου, γιατί «τα μάτια είναι τα παράθυρα της ψυχής» (έλεγε μια αθλητίατρος που τό ΄παιζε ποιήτρια και τώρα πουλάει τις μετοχές μιας ζωής σε τιμή κραχ), ο νους μου όμως είναι στα λόγια και στις κινήσεις των συνταξιδιωτών μου. Στεκόταν όρθια (μακρύ μαλλί απ΄ τη μια, κουρούπα απ΄ την άλλη, διαμάντι στο ρουθούνι, κατάμαυρο το χείλι), με την πλάτη στον σωλήνα-χειρολαβή, κι αυτός (κοντοκουρεμένος, κοστουμάκι γκρίζο του μαύρου, γραβάτα του κυκλάμινου του κουρασμένου και τσάντα από μαλακό δέρμα αρνιού ζεστού, γδαρμένου) την είχε πιάσει πίτσι πίτσι και «μωροοό» και «δεν καταλαβαίνεις ματάκια μου» κι άλλα προστατευτικά, λόγια γλυκά της αναγούλας.

«Κοίτα, μωράκι, είναι απλό. Να σ΄ το εξηγήσω να το καταλάβεις… όταν μια τράπεζα.. τα ομόλογα είναι τοξικά… με τον δανειολήπτη… το επιτόκιο αυξάνεται… το στεγαστικό δάνειο… η ελεύθερη αγορά… κι έτσι γεννήθηκαν τα γκόλντεν μπόις… οπότε ο ηγούμενος… με το όλον της λίμνης… ναυάγησε… άρα κάθε ανταλλαγή… δύο υφυπουργοί… παραιτήθηκαν δύο εισαγγελείς… Κατάλαβες; Τι με κοιτάς; Άλλα σκέφτεσαι. Εγώ σου μιλάω κι εσύ αλλού. Κατάλαβες; Δεν κατάλαβες. Το ξέρω, μωρό μου, είναι δύσκολα αυτά για το μυαλουδάκι σου».

«Εγώ δεν κατάλαβα; Αυτά να μην καταλάβω; Εδώ εγώ έχω αλλάξει την καταγωγή των ματιών σου και την έκανα θαλασσινή, εγώ σε ξαναγέννησα σε φως από πανσέληνο, εγώ έχω ακούσει στο χρηματιστήριο της καρδιάς σου πώς πέφτουνε οι μετοχές μου μία μία, και δεν θα καταλάβω μια κωλογουόλτ-στριτ; Άσε μας, ρε Τζώρτζη… Και κοίτα… Τώρα που θα κατέβω εδώ στην άλλη στάση, “Ευαγγελισμός”, και όχι της Παρθένου, μη γυρίσεις να κοιτάξεις, γιατί δεν θά ΄μαι εγώ που κλαίω, θά ΄ναι οφθαλμαπάτη. Αααα, ρε Τζώρτζη».

Κατέβηκα μαζί της. Κάθησε στα σκαλάκια κι έστελνε με το βαμμένο νύχι μηνύματα στο κινητό. Πήγα από πάνω της και είδα την οθόνη της να μη γράφει τίποτα, παρά να μένει θαμπή και αστοιχείωτη.