Η ΘΥΕΛΛΑ ΠΟΥ ΜΑΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ

Η τοποθέτηση ενός μυθιστορήματος σχετικού με την αρχιτεκτονική της μνήμης και της ελπίδας στην Ουάσιγκτον είναι μια εξαίρετη επιλογή. Ο Μενγκέστου γράφει ήρεμα, με κατανόηση, με υποφώσκοντα λυρισμό, με τη ματιά ενός Μπλουμ (του ήρωα του Οδυσσέα του Τζόις), καθώς ο αφηγητής διατρέχει τη μεγαλούπολη. Δεν εξεγείρεται, δεν μισεί, δεν απεχθάνεται, δεν κατηγορεί. Είναι Αφρικανός, αλλά δεν ανήκει στην αφροαμερικανική παράδοση της δουλείας που έδωσε τον Μπάρμπα- Θωμά και αργότερα συγγραφείς του επιπέδου ενός Τζέιμς Μπόλντουιν ή μιας Τόνι Μόρισον. Ανήκει στη νέα γενιά «εθελοντών» εξορίστων που συχνά προέρχονται από μια αφρικανική ή άλλη τριτοκοσμική ελίτ εξαναγκασμένη να εγκαταλείψει τη χώρα της υπό την πίεση επαναστάσεων, διώξεων, λιμών και δικτατοριών. Γράφει ενίοτε με την ποιότητα ενός Σολ Μπέλοου όταν σκιαγραφεί σε δυο γραμμές τους ήρωές του, «επιτρέποντας στις ρυτίδες τους να αναδείξουν τη θύελλα που μαίνεται μέσα τους». Άλλοτε θυμίζει την ύστερη γραφή ενός Πολ Όστερ, παρ΄ ότι δεν αίρεται υπεράνω της απελπισίας. Καταφέρνει πάντως να ανάγει την καθημερινότητα σε ιεροτελεστία, είτε πρόκειται για μια στιγμή ανάγνωσης του Ντοστογιέφσκι πίσω από το ταμείο είτε για την εμβύθιση στους ήχους του αγαπημένου του τραγουδιού ή ακόμα για μια παρτίδα σκάκι. Και όλα αυτά, λίγα τετράγωνα μακριά από τον Λευκό Οίκο και το Καπιτώλιο, όπου καθορίζεται το μέλλον χωρίς την παρουσία των ηρώων του βιβλίου.