ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΗ

Το εγχείρημα της κινηματογραφικής μεταφοράς ήταν αναμφίβολα δύσκολο. Τα εξωτερικά στοιχεία της ιστορίας, τα αναγνώσιμα θέματα, είναι αυτά που μεταγράφονται και ευκολότερα. Τα πρώτα θύματα, η εξάπλωση, η καραντίνα, οι συγκρούσεις, οι βιασμοί, η επιδημία, η απελπισμένη έξοδος, η αποτρόπαια εξαθλίωση του έξω κόσμου. Η ταινία εστιάζεται στη γυναίκα του γιατρού, τη μοναδική που βλέπει (Τζούλιαν Μουρ), ενώ οι υπόλοιποι ηθοποιοί (Μαρκ Ράφαλο, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Αλίτσε Μπράγκα) έχουν περάσει από ειδική εκπαίδευση, ώστε να φαίνονται τυφλοί. Παρά ταύτα το δικό τους βλέμμα εστιάζει, ως μη όφειλε, ενώ του σκηνοθέτη μάλλον αναζητά τη φόρμα του παραλλάσσοντας οπτική γωνία, από τη γυναίκα του γιατρού στον άντρα με τη μαύρη καλύπτρα τον οποίο καθιστά εν μέρει και αφηγητή. Η λευκή τυφλότητα του μυθιστορήματος έχει μεταγραφεί σε μία γκρίζα φορμαλιστική απόδοση του περιβάλλοντος χώρου. Η ταινία «υποτάσσεται» στην αναντίρρητη ιστορία του μυθιστορήματος (γιατί άραγε;) αλλά η κάμερα φοβάται τελικά την ωμή πραγματικότητα της μυθοπλασίας. Η εικόνα, σχεδόν απενεργοποιημένη από τη δραματική της λειτουργία, δεν συμμετέχει στην εξιστόρηση των δρωμένων. Αναπόφευκτα, η αφήγηση μοιάζει λειψή, δίχως νεύρο, αγωνία και συγκίνηση – σε καταφανή αντίθεση με το πρωτότυπο, δραματικό της θέμα -, σχεδόν πληκτική στην άρθρωσή της, στο πρώτο μισό. Στη συνέχεια, κι όσο η δράση οδηγείται προς το απρόοπτο τέλος της, αφηγητής και μουσική αναλαμβάνουν να αναπληρώνουν τον οριστικά χαμένο λαμπρό λόγο του μυθιστορήματος. Οι ανατροπές, οι αιφνιδιασμοί, οι τραυματικές εξελίξεις καταγράφονται και εγγράφονται με μια παράδοξη αποστασιοποίηση. Ωραία η σκηνοθετική σύνθεση, αλλά μοιάζει να εθελοτυφλεί στην Τυφλότητα!!