ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

Ίσως όμως το πιο δυναμικό αλλά λιγότερο θεαματικό στοιχείο του τοπίου μετά την κρίση να αποδειχθεί η εμβάθυνση του συντονισμού και η πύκνωση των ρυθμιστικών διαδικασιών που θα γίνουν σε «τεχνοκρατικό» επίπεδο με πρωτοβουλία κυβερνήσεων, δημόσιων και ιδιωτικών φορέων. Τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κατανόηση της πολιτικότητας αυτού του «αθέατου» στον κοινό πολίτη θεσμικού επιπέδου έχει ιδιαίτερη σημασία ιδίως για τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι «υποχωρήσεις» που έκανε η Ευρώπη, υιοθετώντας ρυθμιστικά πλαίσια που εμπνέονταν περισσότερο από το αμερικανικό μοντέλο, συνέβαλαν στη μεταφορά της κρίσης στην ήπειρό μας.

Πιστεύω ότι η ανωτέρω προσέγγιση στη σχέση παγκοσμιοποίησης – εθνικού κράτους, κράτους- αγοράς εξοπλίζει καλύτερα τις προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Αντιθέτως, αν αυτές μείνουν κλεισμένες στην εικόνα του «εκκρεμούς» και των αέναων «επιστροφών» σε παρελθούσες εποχές, θα χάσουν τους στόχους και θα αποδειχθούν αφελείς προσφέροντας αθέλητη υποστήριξη στην πιο ακραιφνώς καπιταλιστική λειτουργία του κράτους. Στη διάσωση των πλούσιων με τα λεφτά των φτωχών.

Ο Γιάννης Βούλγαρης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.