«Δεν αρκεί η πρόθεση και το ταλέντο»

Το «Μαύρο λιβάδι» είναι ένα «σκοτεινό, ρομαντικό και ωμό παραμύθι που διηγείται τον αναπάντεχο έρωτα δύο ανθρώπων κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας» λέει ο νεαρός σκηνοθέτης που θέλησε να ακολουθήσει «μια σύγχρονη ματιά στο είδος της ταινίας εποχής, αποφεύγοντας τις γραφικότητες και την άκαμπτη ιστορική αναπαράσταση, έτσι που πατώντας στην ιστορική αλήθεια να δημιουργηθεί ένα σύμπαν που θα αναδεικνύει την αλήθεια της ταινίας». Μιας «ταινίας εποχής», πάντως, ο σκηνοθέτης της οποίας θέλει να είναι «τσαλακωμένη, να “μυρίζει” τον ιδρώτα των ηρώων της, να είναι βρώμικη και να νιώθεις πως αυτό που συμβαίνει μπροστά σου είναι αληθινό και να το αντιλαμβάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις».

Λένε ότι οι ταινίες των νέων Ελλήνων σκηνοθετών είναι πιο ανθρωποκεντρικές. Πού νομίζεις εσύ πως «κοιτάζει» η δική σου γενιά των κινηματογραφιστών;

«Νομίζω πως σε κάθε γενιά υπάρχουν σκηνοθέτες που καταπιάνονται με διαφορετικές θεματολογίες και κάνουν τον δικό τους κινηματογράφο. Το στοίχημα της γενιάς μας είναι εμείς οι εκκολαπτόμενοι δημιουργοί να δημιουργήσουμε ταινίες ατόφιες, καθαρά προσωπικές, που θα πάλλονται από το πάθος του σκηνοθέτη για δημιουργία, με την απαραίτητη προϋπόθεση να είναι καλοφτιαγμένες.

Στον κινηματογράφο δεν αρκεί η πρόθεση και το διαφαινόμενο ταλέντο. Το έργο κρίνουμε. Ο σκηνοθέτης πρέπει να είναι αποτελεσματικός και να χτυπήσει κόκαλο ό,τι κι αν είναι αυτό που κάνει».