Γενίτσαρος ερωτεύεται καλόγρια

ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΑΓΡΙΕΣ, ΜΗ ΦΟΛΚΛΟΡ, ΤΑΙΝΙΕΣ
ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ ΤΟ
«ΜΑΥΡΟ ΛΙΒΑΔΙ» ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΩΜΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ
«Έμπνεύστηκα τον τίτλο από το ποπ τραγούδι “Βlack Field”, ένα τραγούδι που μιλάει για ένα μέρος όπου τη νύχτα τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα κι εγκλωβισμένες αναμνήσεις αφήνονται ελεύθερες» λέει ο 35χρονος Βαρδής Μαρινάκης για τον τίτλο της ταινίας του, η οποία «παραπέμπει σε μια άνοιξη που πυρπολήθηκε χωρίς ποτέ να εκδηλωθεί η φωτιά»… Κι έχει δίκιο, αν σκεφθεί κανείς ότι το στόρι της ταινίας μάς γυρίζει στα χρόνια της τουρκοκρατίας και μας αφηγείται τον έρωτα ενός κυνηγημένου γενίτσαρου που βρίσκει καταφύγιο σε μοναστήρι- ηγουμένη είναι η Δέσποινα Μπεμπεδέλη- για μια νεαρή καλόγρια που, σύντομα, θα αποκαλυφθεί όμως ότι είναι άντρας!

Γιατί διάλεξες να αφηγηθείς έναν παράνομο έρωτα;

«Αυτό που διάλεξα, ήταν να φέρω κοντά δύο ανθρώπους που δεν ανήκαν στο περιβάλλον τους. Ένα γκόθικ σκοτεινά ρομαντικό και συνάμα ωμό παραμύθι. Με δύο ανθρώπους που διαμορφώθηκαν από τον περίγυρό τους σε κάτι ξένο από αυτό που πραγματικά είναι. Ο ένας αποτελεί για τον άλλο τον μοχλό της αλλαγής. Χωρίς τον λανθάνοντα έρωτά τους δεν θα είχε εκδηλωθεί η ανάγκη τους να μεταμορφωθούν. Όταν πλέον είναι μόνοι τους στο δάσος και προσπαθούν ψηλαφώντας στο σκοτάδι να ορίσουν τους ρόλους τους, μου θυμίζουν τους Πρωτόπλαστους που μακριά από όλα τα καλούπια βρίσκουν τη θέση τους στη ζωή».

Γιατί η επιθυμία έρχεται σε σύγκρουση, ορι
σμένες φορές,με τον νόμο και την επικρατούσα ηθική της κοινωνίας;

«Η κοινωνία χαράσσει αδρές γραμμές που εξασφαλίζουν την επιβίωσή της. Η κοινωνία είναι σαν μια ομάδα με πολλές σιδερένιες μαγνητικές μπάλες που έλκουν η μία την άλλη κρατώντας μια συγκεκριμένη απόσταση. Αν μια μπάλα προσπαθήσει να αλλάξει θέση, οι άλλες μπάλες την τραβάνε πίσω γιατί αυτό μπορεί να διαλύσει την ενότητα της ομάδας και να τη σκορπίσει στην αβεβαιότητα. Όταν η αντάρτισσα μπάλα σπάσει τον κλοιό με επιτυχία, επανατοποθετείται κάπου αλλού χωρίς να διαλυθεί η ομάδα και οι υπόλοιπες μπάλες συνειδητοποιούν πως άδικα φοβήθηκαν».

Τι γίνεται, τελικά, αποδέχονται τον έρωτά τους οι ήρωες; Ο Βαρδής Μαρινάκης μάς εξηγεί πως «μετά την αποκάλυψη ο γενίτσαρος προσπαθεί να μυήσει την Ανθή- τους υποδύονται ο Χρήστος Πασσαλής και η Σοφία Γεωργοβασίλη- στο να είναι άντρας, την κουρεύει, κυνηγάνε μαζί, παλεύουν, της εκμυστηρεύεται μυστικά επιβίωσης, ενώ ο ίδιος ανακαλύπτει τη χαμένη του ανεμελιά. Στο τέλος της ταινίας όμως, ο απωθημένος έρωτάς τους βγαίνει στην επιφάνεια με απρόβλεπτα

info

Το «Μαύρο λιβάδι» του Βαρδή Μαρινάκη θα προβληθεί στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο και στη συνέχεια θα βγει στις αίθουσες.

αποτελέσματα», χωρίς να μας τα αποκαλύπτει…

Από το τέλος της τουρκοκρατίας κοντεύουν να περάσουν 200 χρόνια,πού νομίζεις ότι βρίσκεται στις μέρες μας η ομοφυλοφιλία και πώς αντιμετωπίζεται ο έρωτας ανθρώπων του ιδίου φύλου;

«Το κεντρικό θέμα της ταινίας δεν είναι η ομοφυλοφιλία, αλλά η μάχη για την κατάκτηση της ατομικής ελευθερίας. Ο έρωτας μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι αποτέλεσμα της κοινής τους μοίρας. Οι δυο τους είναι σαν να ενώνονται δυο πλευρές του ιδίου νομίσματος. Η ένωσή τους είναι περισσότερο υπαρξιακή παρά σεξουαλική. Η ταινία με κανέναν τρόπο δεν διηγείται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ομοφυλοφιλικός έρωτας κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Όσον αφορά την ομοφυλοφιλία, στον καιρό της τουρκοκρατίας δεν ήταν κάτι το μεμπτό, ιδίως στους στρατιωτικούς κύκλους. Στη σύγχρονη κοινωνία της μεγαλούπολης τα ήθη έχουν χαλαρώσει, τα όρια της σεξουαλικής ταυτότητας έχουν διευρυνθεί και οι αρχετυπικοί ρόλοι του άντρα και της γυναίκας συγκλίνουν προς το κέντρο. Δυστυχώς, ακόμη ένα ζευγάρι αντρών ή γυναικών δεν μπορεί να περπατήσει χέρι χέρι και να φιληθεί δημοσίως όπως κάνουν τα ετερόφυλα ζευγάρια. Νομίζω πως με το πέρασμα των χρόνων θα κατακτηθεί κι αυτό».