Φαινόμενα

Τι πίστα, τι τηλε-νύστα
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Μια χαρά τα καταφέραμε: η κουλτούρα της πίστας στέλνει τους «δικούς της» στην τηλεόραση και τον λογαριασμό στους επόμενους
Μάλλον προβλέπεται σκοτεινό το μέλλον στις πίστες. Αλλιώς δεν εξηγείται, γιατί σουξεδιάρηδες αυτής της μορφής διασκέδασης από φέτος- εξόχως χρονιά ισχνών αγελάδων άλλωστεαναλαμβάνουν τηλεοπτικούς ρόλους. Από αοιδοί μέχρι πρώην και νυν μοντέλες και ηθοποιοί συνωστίζονται αίφνης στον τομέα της παρουσίασης. Γιατί όχι; Άλλωστε, παιδιά της εγχώριας τηλεοπτικής κουλτούρας είναι, σαρξ εκ της σαρκός του μπουζουκοανταγωνισμού των πρωινάδικων και των Κορομηλαίικων γκλαμουροσόου, τα οποία και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της μαζικής διασκέδασης .

Ο Τσαλίκης στον Αlpha, ο Σάκης Ρουβάς στον Αnt1. Πιο πολύ περσόνες της σοουμπίζνες, παρά καλλιτέχνες. Και είναι επόμενο, τώρα που οι πίστες και τα μαζικά ξεφαντώματα γνωρίζουν κάμψη, η τηλεόραση να αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου τη μαζική διασκέδαση.

Ωστόσο, η οικονομική κρίση είναι στην πραγματικότητα μόνο η αφορμή γι΄ αυτό που συμβαίνει. Η αλλαγή έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα και για πολλούς λόγους.

Πρώτα απ΄ όλα, οι «αξίες» της υστερικής κενότητας του γιαπισμού και της ανόητης σπατάλης που συνδέθηκε μαζί του, έχουν απορριφθεί εδώ και καιρό από τη μεγαλύτερη κατηγορία των νέων. Έτσι, κάτι που άλλαξαν τα γούστα των νέων, κάτι που το πήραν τα χρονάκια το κοινό των αλλοτινών βασιλιάδων της γλεντζέδικης αφασίας- πνίγηκε και στις δόσεις καρτών και στεγαστικού- οπότε μένει περισσότερο σπίτι, άρα εκεί θα έπρεπε να τον «συναντήσουν» τα πάλαι ποτέ πρότυπά του.

Και αυτό κάνουν. Αναλαμβάνουν παρουσιαστές των πλέον λαϊκών τηλεοπτικών ειδών, τηλεπαιχνιδιού ο ένας, ο Τσαλίκης, τάλεντ σόου ο άλλος, ο Ρουβάς. Πρόκειται ακριβώς για το είδος της τηλεόρασης που απευθύνεται στις μεγάλες λαϊκές μάζες, προσφέροντάς τους την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να απολαύσουνέστω για μια τηλεοπτική στιγμή- τη χαρά του κέρδους και του σουξέ, ότι δεν είναι αποκλεισμένες από τον κύκλο των «επιτυχημένων».

Ως εκ τούτου, άριστη η επιλογή Τσαλίκη για την παρουσίαση ενός τηλεπαιχνιδιού, όπου οι παίκτες έχουν την ευκαιρία τους να κερδίσουν «χαρτζιλικάκι». «Συ μπρωταγωνιστούν» και άλλες διασημότητες που παίζουν στο πλευρό των παικτών, ως σύμμαχοί τους. Ένα ξεγέλασμα ότι όλοι παρέα είμαστε. Δεν ξεγελιόμαστε πλέον. Πλήξαμε.

● Λίγο αργότερα έβγαζαν τη γλώσσα στην τηλεόραση των τηλεπαιχνιδιών δύο διαφορετικές παρέες παιδιών, μία στο Μega, αγορίστικη, και μία στον Αlpha, «πολυσυλλεκτική». Παιδιά που παραλαμβάνουν σήμερα τον λογαριασμό που έκαναν χθες, σπαταλώντας υλικά και ψυχικά αγαθά οι γονείς τους. Η γενιά των σημερινών πενηντάρηδων (λίγο πριν, λίγο μετά) που διέλυσε στα οξέα του σκανδαλώδους εγωκεντρισμού τα συστατικά της συνύπαρξης, τους κώδικες της συντροφικότητας.

Ξάφνιασαν τα «Άγρια παιδιά» του Μega με τη ρεαλιστική σκηνοθεσία της ατμόσφαιρας των δρόμων, χωρίς ίχνος από τον ξεπερασμένο ρομαντισμό του τάχα «καταραμένου» και περιθωριακού, αλλά και χωρίς κανένα στυλιστικό ρετουσάρισμα της τσιμεντένιας γκριζάδας. Σε αυτό το ντεκόρ κινούνται τρία αγόρια περίπου εικοσάχρονα και ένας πιτσιρικάς, απόκτημα του δρόμου αυτός, όπου βρίσκονται όλοι ώρες ολόκληρες. Περνούν ακόμη και τη νύχτα τους- ο εις εξ αυτών- εκεί, σαν να είναι ο φυσικός τους χώρος. Το σκέιτ καρφωμένο στα πόδια τους, σανίδα σωτηρίας και απογείωσης, σιγουριάς και επιβεβαίωσης, ο κόσμος όπου σίγουρα δεν μπορούν να μπουν οι μεγάλοι.

Στα πρώτα πλάνα, η ατμόσφαιρα σκληρή όπως είναι η μοναξιά των δρόμων. Αποδείχθηκε γρήγορα τρυφερή, με εκείνη την άγρια και διεκδικητική τρυφερότητα της νεανικής αγορίστικης φιλίας. Ο ένας χτυπάει το πόδι του, δίνουν αίμα οι άλλοι δύο. Οι γονείς; Μπα, καλύτερα οι φίλοι, αυτοί είναι δίπλα του. Ο άλλος ανακαλύπτει ότι είναι υιοθετημένος. Αγριεύεται. Και αγριεύει τους φίλους του. Του στέκονται. Τον διεκδικούν. Περιμένουμε τη συνέχεια.


«Χτυποκάρδια…» α λα ελληνικά

Στον Αlpha την ίδια ώρα- τι κρίμα, να υπάρχουν μόνο δύο σειρές που απευθύνονται στους νέους και αυτές να κονταροχτυπιούνται ακριβώς την ίδια ώρα!- μια παρέα από μικρότερα παιδιά, εφήβους, ψάχνει τον δρόμο της επιβίωσης και της φιλίας. «Γ4» ο τίτλος, που παραπέμπει στην τελευταία τάξη του λυκείου. Θα λέγαμε ένα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς» α λα ελληνικά, όπου στη θέση της λάμψης του «αμερικανικού ονείρου» είναι ευδιάκριτες οι «μαύρες τρύπες» που δημιούργησε η διάψευσή του και στη θέση των καλοντυμένων πλούσιων γόνων της αμερικανικής ακτής παιδιά της γειτονιάς, της μετανάστευσης, της στέρησης, των αποτυχημένων γάμων, όσα μας κληροδότησε ο κόσμος της εικόνας και των μεγάλων ψευδαισθήσεων. Και εδώ, περιμένουμε τη συνέχεια.