ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

«Δεν μου αρέσουν οι δίκες που διεξάγονται ομαλότατα», σχολιάζει καχύποπτα ο επιθεωρητής Φαν Βέετερεν, μόνιμος θαμώνας των βιβλίων του Νέσερ. Μονήρης, διαζευγμένος, με έναν γιο στη φυλακή και ένα σκυλί στα τελευταία του, σπάνια τρέφει αμφιβολίες για μια υπόθεση. Τώρα του συμβαίνει και δεν του αρέσει. Βρισκόμαστε έτσι κάπου στο μέσο της διήγησης. Τα πράγματα περιπλέκονται. Αστυνομικότροπα… Περνάμε βαθμιαία από την απλότητα στη συνθετότητα. Κι από το ΙΚΕΑ σε ολίγον Μπέργκμαν. Εν τέλει δε, ως κορύφωση, σε ένα είδος αρχαίας τραγωδίας. Αλλά χωρίς να διακυβεύεται, ούτε καν να υπονομεύεται, το «είδος»: από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα έχουμε να κάνουμε με αστυνομικό μυθιστόρημα, που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ταινία. Και σε όλες τις σελίδες δεσπόζει, ως κλίμα, ως ατμόσφαιρα, η Σουηδία. Ή μάλλον ένας τόπος ακαθόριστος, αφηρημένος, σκανδιναβικών προδιαγραφών. Βαρύς Βορράς.