ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μείζον μυθιστόρημα, άδοξο σενάριο

Με το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου (1922-1978) συντελείται η ενηλικίωση της πεζογραφίας μας, σημείωνε ο Δημήτρης Μαρωνίτης. Ενώ η Λίζυ Τσιριμώκου, παραπέμποντας στον Προυστ, το χαρακτήριζε μυθιστόρημα του αναζητούμενου και διπλά χαμένου χρόνου:

παρωχημένου και σπαταλημένου.

Το 1972, αυτοεξόριστος στο Παρίσι, συγχρόνως με τη συγγραφή τού Κιβωτίου καταπιάνεται με το σενάριο Ο λόφος με το σιντριβάνι, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό, και ανέκδοτο μέχρι τότε, έργο του Γιάννη Ρίτσου. Το κείμενό του το έδωσε ο ίδιος απ΄ όταν συνεργάζονταν για τον έλεγχο της μετάφρασης του Μαγιακόφσκι απ΄ τα ρωσικά το 1962.

Ο Άρης Αλεξάνδρου συνοψίζει περίπου στο 1/3 το θεατρικό κείμενο, με αφαιρέσεις προσώπων, συμπτύξεις της πλοκής και αλλαγές των εικόνων. Τονίζει τα δραματικά χαρακτηριστικά και ζωντανεύει με συνεχή φλας μπακ την ποιητική ατμόσφαιρα του έργου. Το σενάριο, που δεν ευδοκίμησε στον κινηματογράφο, τυπώθηκε σε βιβλίο πρώτα από τον Βέργο το 1977 και σε Β΄ έκδοση το 1983 από το Ύψιλον.

Υπήρξε, για πολλά χρόνια, το μοναδικό βιβλίο που μας εισήγαγε στη θεατρική τέχνη του Ρίτσου μέχρι να εκδοθούν τα, υπό την εξαιρετική επιμέλεια του Κώστα Νίτσου, άπαντά του..