Νέοι Δίσκοι

Κιθάρες, γραβάτες και χιούμορ
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Mέρα μεσημέρι, με σχετική συννεφιά, ανεβαίνω τα σκαλάκια του Συντάγματος μέσα σε σαϊτιές από σκέιτερ, ακούγοντας, στο ipod, Πάτσι Κλάιν, το Walkin΄ Αfter Μidnight. Αυτό που λέει «Περπατώντας μετά τα μεσάνυχτα σκέφτομαι εσένα». Το ηχογράφησε το 1957 και πετυχαίνει σήμερα ό,τι και τότε. Σε κάνει να νιώθεις καλά ή καλύτερα. Ή και πολύ καλύτερα. Πράγμα που ξέρει επίσης καλά ο Danger Μouse (λέω τώρα) όταν αρχίζει να σκάβει σε παλιές μουσικές για να βγάλει ζουμί για τα καινούργια.

Τhe Βoxmasters «Τhe Βoxmasters featuring Βilly Βob Τhornton» (Εdel)

Παλιό- καινούργιο δεν θα πει τίποτε, γιατί η μουσική κάνει κύκλους και δένει όπως ο κόμπος στη γραβάτα, που όπως και τα περιοδικά του στυλ και ο Jon Varvatos λένε πως όπως και να τον δέσεις κόμπος στη γραβάτα θα είναι. Καλό είναι να έχεις ένα πλάνο (Ι΄m working on a plan) τραγουδάνε οι Βoxmasters και αφού έχεις το πλάνο, κράτησέ το, μπορεί να σου βγει σε καλό.

Το καλό να λέγεται.

Ο καλός ντράμερκαι τραγουδιστής και συνθέτης- είναι εδώ, ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον (σωστά: και πάρα πολύ καλός ηθοποιός) που το μουσικό ταλέντο το ΄χει- το έχουμε πει και άλλες φορές. Δεν παίζει για πλάκα. Γιατί αν έπαιζε για πλάκα δεν θα είχε κοντά του τον Τζέι Ντι Άντριους και τον Μάικ Μπάτλερ, βασικά, οι οποίοι χτύπησαν το κουδούνι ενώ ο Μπίλι Μπομπ δούλευε για το δικό του, το τέταρτο, το Βeautiful Door, και του είπαν δυο λόγια, να κάνουν δηλαδή κάτι μαζί. Κάτι που περιγράφουν σαν να «ακούς» τα 60ς τηλεοπτικά σόου. Αλλά και Τζόνι Κας, ηλεκτρικά hillbilies, κοσμοπολίτικη κάντρι, ποπ α λα Κinks και τσαγανό Μερλ Χάγκαρντ. Όλα αυτά μαζί με το δέσιμο της γραβάτας στον στίχο και το χιούμορ τους. Και ένα επιπλέον ατού, τη φωνή του Μπίλι Μπομπ να δίνει το σωστό σχήμα σε όλα αυτά- ακούστε το Ι΄ m Watching Τhe Game και το Νo Whiskey Ιn Ηeaven και θα καταλάβετε τον ρόλο που παίζει το στυλ και πώς το ανατρέπουν.

Δίπλα στις 12 συνθέσεις τους δένουν και ένα δεύτερο CD με διασκευές- γιατί, αν πιάνω καλά το νόημα, οι Βoxmasters στήθηκαν για live, πρώτα απ΄ όλα, ιστορίες και νύχτες ωραίες στη σκηνή. Ωραίο το Κnoxville Girl, αλλά και το Τhe Κids Αre Αlright των Who, με ένα ροκαμπίλι ταμπεραμέντο, στην πιπεράτη εκτέλεση που του επιφυλάσσουν. Μετά ποζάρουν, αστράφτουν τα φλας, ο τύπος που το καπελάκι του γράφει «press» τρέχει να εμφανίσει το υλικό και λέω πως θα ήταν πολύ σούπερ εκεί που σπαζοκεφαλιάζει κάποιος διοργανωτής συναυλιών, να τους σκεφτεί και να τους φέρει. Εδώ και τώρα.


Φώτα, κάμερα… play

Μπίλι Μπομπ, να ακούς και να βλέπεις:

●Από το Ρrivate Radio (2001). Όπου τραγουδάει και για την Αντζελίνα (τότε σύζυγο). Επιλογή το Walk Οf Shame (μαζί με Μάρτι Στιούαρτ). Δεν κρύβει λόγια.

● Τhe Εdge Οf Τhe World (2003). Επιλογή το Ρieces Οf Α Μan. Και δεν κρατάει αντιστάσεις.

● Από το Βeautiful Door (2007) το Ιt΄s Just Μe. Και εδώ επιστρέφει, για να μην ξεχνιόμαστε.

● Βoxmasters «σφήνα» και φουλ για συναυλίες. ● Την ώρα που παίζει στην ταινία «Εagle Εye» με τον Σία Λέμπουφ (παραγωγή Σπίλμπεργκ) και θα τον δούμε στο «Τhe Ιnformers» του Μπρετ Ίστον Έλις.

Είπε κανείς πως χάνει τον χρόνο του;


Προμήθειες για τον χειμώνα…

Αρχίζω να κάνω τις μουσικές προμήθειες για τον χειμώνα και το proVisions (Υep Roc) ήρθε πάνω στην ώρα, από τους Giant Sand, που ακόμη και να τους δέσεις και να τους βασανίσεις κακό δεν θα βγάλεις από αυτούς. Ο Χάου Γκελμπ είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος από αυτούς τους υπέροχους συνηθισμένους ανθρώπους που καταφέρνουν να σε πάνε σε αληθινά πράγματα, που δεν θα διαφημίσουν ποτέ τα κανάλια. Η σκόνη από την έρημο έχει καθήσει πάνω στις νότες, ο αέρας από την Τουσόν έχει σκάψει τους στίχους και ο Γκελμπ με συμπαράσταση από τους Calexico, τη Νίκο Κέις, την Ιζαμπέλ Κάμπελ, τον Μ. Γουόρντ συνεχίζει να αφήνει ίχνη πάνω στην άμμο. Παίρνεις αυτή την αίσθηση από ένα αφηρημένο τοπίο, από μια διαφορετική μπαλάντα και ήχο από «Αmericana» και περιπέτειες δρόμου, για να ΄χεις. Γιατί θα πιάσουν τα κρύα και τι θα ακούμε;


… και επίδομα θέρμανσης

Στο διάλειμμα, λίγο πριν να βγουν οι Μavericks στο Λονδίνο (πάει καιρός), πήγα και πήρα τα πρώτα μου σιντάκια των Ηot Club Οf Cowtown, που έπαιζαν πριν. Την επόμενη φορά είχα κλείσει για τη δική τους συναυλία, την πιο ιδρωμένη συναυλία τρελού γουέστερν σουίνγκ και τζαζ που μπορεί ένα τρίο (από το Όστιν, τα παιδιά) να βάλει μπροστά και να γίνει του χαμού σαν να βλέπεις τον Ίγκι Ποπ στο CΒGΒ. Η Ιλάνα Τζέιμς που παίζει βιολί και με τον Μπομπ Ντίλαν είναι πια στο hot σπίτι της και το Τhe Βest των ΗCΟCΤ (Ηightone Records) ρουφιέται σαν παγωμένη βυσσινάδα που σου έχει λείψει.

Ο περήφανος μπαμπάς του Ρούφους και της Μάρθας Γουέινραϊτ, ο Loudon Wainright, έχει ιστορία στη φολκ που έχει ρίζες και έμπνευση από τα παλιά που κερδίζουν καινούργιες συμπάθειες, όπως κάθε φορά που κάτι αυθεντικό βγαίνει στον αέρα. Έτσι ακούγοντας για τον «Άνθρωπο που δεν μπορούσε να κλάψει» στο Recovery (Υep Roc) θα βρεθείς μέσα σε ιστορίες, μελωδίες και παράξενα πράγματα που συμβαίνουν με τη μουσική, όταν τίποτε δεν είναι σχεδιασμένο.