Τα βατοπαιδία παίζει…
– ΝΑ ΣΕ ρωτήσω κάτι;
– Με προσοχή!
– Πάχυνε η Τζένιφερ Λόπεζ ή ο κόσμος είναι κακός;
– Ο κόσμος είναι ξανθός!
– Η Μαντόνα είναι ξανθιά…
– Συνέχισε, μη με λυπάσαι!
– Θα πας στη συναυλία της;
– Το συζητάς; Εγώ δεν θα πάω στη συναυλία της; Αφού, σου λέει, η Μαντόνα πριν έρθει ρωτούσε τους διοργανωτές «θα έρθει η Ελένη, μη σηκωθώ και κουβαλιέμαι άδικα!». Γιατί ζω, νομίζεις; Γιατί υπάρχω, γιατί υφίσταμαι, γιατί αναπνέω; Για να έρθει η στιγμή που θα αποθεώσω τις ντίβες που έρχονται να κάνουν αρπαχτές στην Μπανανία.
– Η αλήθεια είναι πως έμεινε λίγο στη σκηνή η Λόπεζ.
– Η αλήθεια είναι πως δεν έμεινε καθόλου στη σκηνή η Λόπεζ. Τη συναυλία του Μαρτάκη πλήρωσε να δει ο κόσμος. Για τον Μαρτάκη στήθηκε στις ουρές, για τον Μαρτάκη ξεροστάλιασε, για τον Μαρτάκη στρίμωξε και στριμώχτηκε, κλώτσησε και κλωτσήθηκε, πλάκωσε και πλακώθηκε. Κι αφού πέρασαν οι μέρες, τα χρόνια κι οι καιροί, σε κάποια φάση, πατάν ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή. Η οποία χοντρή τραγούδησε πλέι μπακ πέντε αηδίες, πήγε πάνω κάτω τη σκηνή μπας και κάψει κάνα γραμμάριο, στο φινάλε χαιρέτισε, πήρε τα οπίσθιά της κι έχετε γεια ραχούλες.
– Εγώ πέρασα καλά…
– Εσύ περνάς καλά και με το δελτίο ειδήσεων, δεν είσαι κριτήριο! – Απλά, μου λείπουν τα ταγέρ της Στάη. Ειδικά εκείνο το ροζ μπομπόν…
– Ναι, μην επεκταθούμε, το εντόπισα ήδη το στερητικό. Χτες που βλέπαμε ειδήσεις….
– Θες μια τσιχλόφουσκα;
– Λέγανε εκεί οι άνθρωποι για Κεφαλογιάννη, Αλογοσκούφη, Ρουσόπουλο, Ψωμιάδη, Καρατζαφέρη κι εσύ αναπολούσες το ροζ μπομπόν της Στάη…
– Η Τρέμη δεν φοράει ροζ μπομπόν και με πληγώνει.
– Να της το πούμε. Να της το εντοπίσουμε, μην την αφήσουμε στην άγνοια τη γυναίκα. Να ευαισθητοποιήσουμε τα κανάλια. «Μην κοψομεσιάζεστε με τις ειδήσεις, φωνάξτε τον Χάρη Σιανίδη να γεμίσει ο κόσμος παγιέτες, να χαρεί από ΄δώ η Χάιντι, το κοριτσάκι των Άλπεων».
– Μωρέ, επειδή είναι λυπητερές οι ειδήσεις, όσο να πεις, άμα δεις ένα ροζ, ένα κροκί ξεχνιέσαι… – Και μ΄ ένα Άρλεκιν επίσης, πες το, μη με λυπάσαι!
– Εγώ τις ειδήσεις τις θυμάμαι με σακάκια. Όταν έσκασε το Βατοπαίδι, η Τρέμη φορούσε ασπρόμαυρο. Στον Κεφαλογιάννη το μπεζ καφέ. Στο Κτηματολόγιο το μπλε το πιε ντε πουλ… Απλά, στεναχωριέμαι…
– Με τα θέματα στις ειδήσεις; Πες το κι αυτό να τα δω όλα!
– Στεναχωριέμαι που τη βγάζουν με ένα σακάκι. Δεν θα μπορούσαν να αλλάζουν κάθε δέκα λεπτά, όπως οι παρουσιάστριες των καλλιστείων;
– Να τους το πούμε, χαρά μου. Να τους ενημερώσουμε τους ανθρώπους. Να βγαίνουν με σκούρο για τις ελληνικές ειδήσεις, να το φωτίζουν στις εξωτερικές και να το ξεπουρλεύουν τελείως στις πολιτιστικές. Σαν την επιθεώρηση ένα πράμα.
Στο τέλος, στην υπόκλιση, να βγαίνει όλος ο θίασος επί σκηνής. Τρέμη, Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτος, Λιάτσος, σχολιαστές με ολόχρυσα κρινολίνα και φτερά στρουθοκαμήλου…
– Ωραία που θα ΄τανεεεεε…
– Ωραία, απλώς; Πες «έκτακτα», μη με λυπάσαι.
Θύμισέ μου μόνο να τηλεφωνήσω στον Γιάννη Φλωρινιώτη να αναλάβει το στάιλινγκ του Γιάννη Πρετεντέρη. Να του δανείσει τη λευκή στολή, παντελόνι καμπάνα και στο αρρενωπό του στέρνο ολόχρυσους δράκους. Υπερπαραγωγή!
– Θα τον φωτίζει!
– Θα δένει με το γκρι μαλλί, πες κι άλλα, μη με λυπάσαι!
– Απλά, έχω άποψη!
– Ντόινγκ!!!!
– ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ οι ειδήσεις δεν θα ήταν τόσο ψυχοπλακωτικές αν δε φοράγανε κοστούμια και γραβάτες. Αν ντύνονταν έτσι πιο ανάλαφρα, πιο χαρούμενα…
– Απ΄ το στόμα μου το πήρες! Η οικονομία, η ανεργία, το χάλι το μαύρο θα είχε ένα κέφι, ένα μπρίο, αν το φωτίζαμε δυο τόνους…
– Και να στο πάω ένα βήμα παραπάνω;
– Ελεύθερα, μη με λυπάσαι!
– Εγώ θα τις έβλεπα πιο ευχάριστα αν αντί για τον Χατζηνικολάου τις παρουσίαζε ο Βασίλειος Κωστέτσος, που είναι πιο αλέγκρος τύπος.
– Κι ο Χατζηνικολάου να του προσέχει τον σκύλο, τον Κολόμπο.
– Κολούμπο.
– Χίλια συγγνώμη, σκύλε! «Κολούμπο» όχι «Κολόμπο», ναι, χαρά μου, διόρθωνε με, μη με λυπάσαι!
– Μη σου πω ότι αν έχουνε λάθος στάιλινγκ οι μαναχοί Βατοπαιδίου…
– Μη με λυπάσαι! Ή μάλλον όχι, λυπήσου με!
– Πουρκουά;
– Παρσκέ η αττική σύνταξη έχει κι ένα όριο.
– Τι εννοείς;
– «Τα βατοπαιδία παίζει»; Μέχρι πότε, ξανθούλα μου; Μέχρι πότε πια;














