ΑΙΧΜΕΣ Ανύπαρκτος

ΚΑΙ οι δύο μοιάζουν αποφασισμένοι να ακολουθήσουν πιστά το τελετουργικό. Τους επόμενους μήνες ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός θα κάνουν όλες εκείνες τις κινήσεις που προϋποθέτει η έναρξη ενός διαλόγου. Κανείς όμως πια δεν τους πιστεύει και κανείς δεν περιμένει ότι θα επιδιώξουν στ΄ αλήθεια τη συνεργασία.

ΚΑΙ στα δύο κόμματα έχει κυριαρχήσει η καχυποψία. Άλλοτε δικαιολογημένη, άλλοτε όχι. Στο ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, αφού πέρασε ο πανικός του διψήφιου Συνασπισμού είναι πεπεισμένοι πως πρώτος στόχος της Αριστεράς είναι να του πάρει ψηφοφόρους. Και ότι για να το πετύχει θα συνεχίσει να προσπαθεί να το ταυτίσει με τη «νεοφιλελεύθερη» πολιτική της Νέας Δημοκρατίας.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ ισχύει και το αντίστροφο. Χρόνια τώρα η Αριστερά αισθάνεται ότι το ΠΑΣΟΚ λεηλατεί τις ιδέες και τα στελέχη της. Κι από μια σκοπιά έχει δίκιο. Άλλωστε ήταν σαφές ήδη από το 1981 πως για να μπορεί το ΠΑΣΟΚ να κερδίζει τις εκλογές πρέπει να συσπειρώνει και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου της Αριστεράς. Όπως και το έκανε, τουλάχιστον μέχρι το 2004.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ όμως κανέναν όλα αυτά; Στο κάτω κάτω ας διαμοιράσουν τα ιμάτιά τους όπως θέλουν. Άλλωστε όπως έχει δείξει η ιστορία ξανά και ξανά, όταν δύο πολιτικοί χώροι θέλουν να συνεργαστούν σε μια κυβέρνηση η κατανομή των ποσοστών μπορεί να λυθεί εύκολα και με πολλούς τρόπους.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα τελευταία χρόνια τα δύο κόμματα απομακρύνονται το ένα από το άλλο και όχι μόνον επειδή η Αριστερά δεν ήθελε να έχει σχέση με τη διαχείριση των κυβερνήσεων Σημίτη.

ΟΣΟΙ λίγο παρακολουθούν τον αριστερό χώρο έχουν από καιρό εντοπίσει την ανάδειξη μιας καινούργιας αριστερής ιδεολογίας με έντονα «αντικαπιταλιστικό» χαρακτήρα που υιοθετείται από κόμματα και φορείς που επιδιώκουν να λειτουργούν έξω από το «σύστημα».

ΑΠΟ το Κίνημα της Γένοβας ώς το νέο αριστερό κόμμα της Γερμανίας ή ακόμα και ώς τα νέα κινήματα στη Λατινική Αμερική διαμορφώνεται ένα καινούργιο ρεύμα που μέσα από μύριες όσες αντιφάσεις ξεπερνά αυτό που ονομάζαμε κινήματα διαμαρτυρίας και μοιάζει περισσότερο με μια επιστροφή στις δογματικές ρίζες του σοσιαλισμού.

ΚΑΤΑ έναν παράδοξο τρόπο το φαινόμενο αυτό αποτελεί παρενέργεια της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όσο υπήρχε, οι ιδέες αυτές είχαν να αναμετρηθούν με μια βάρβαρη και διόλου ελκυστική πραγματικότητα. Τώρα όσο ξεχνάμε, μας παρουσιάζονται ως μια νέα ουτοπία.

ΠΙΣΩ από την τακτική ευλυγισία του κ. Αλαβάνου και το χαμόγελο του κ. Τσίπρα οι πολιτικές αυτές έχουν κυριαρχήσει σε μεγάλο τμήμα του Συνασπισμού. Ο χώρος που ονομαζόταν «ανανεωτική Αριστερά» είναι πια μια μικρή μειοψηφία. Και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που μια στρατηγική προσέγγιση των δύο κομμάτων απλώς δεν είναι εφικτή.