Ταμπού της Αριστεράς η σεξουαλικότητα

Αν το Κράξιμο εξέφρασε μια πολιτική θέση, αυτή ήταν ότι η ουσιαστική σεξουαλική απελευθέρωση μπορεί, έστω και με καθυστέρηση, να γίνει κοινωνική δυναμική αντίστασης και ριζοσπαστικής σκέψης. Η ιδέα επανέρχεται στο περιοδικό, είτε στις απόψεις συνεργατών και συνεντευξιαζομένων, είτε στα αυτοσχόλια της Πάολας, που κάποια στιγμή καταλήγει να διακηρύσσει: «Τα μόνα πράγματα που ζήτησα στη ζωή μου είναι η ηδονή και ο έρωτας. Και κέρδισα. Μακάρι να κερδίσετε κι εσείς. Η υπόθεση έληξε». Τούτος είναι νομίζω και ο λόγος που υποστηρίχθηκε το περιοδικό ευρύτερα (όπως είχε νωρίτερα υποστηριχθεί και το πιο ομαδικό και «κουλτουριάρικο» Αμφί ). Πίσω από την εικόνα της εκδιδόμενης πλην και σκεπτόμενης τραβεστί, που παθιάζεται με το σεξουαλικό παιχνίδι και μισεί την καταστολή, οι προοδευτικοί της εποχής είδαν μια ακόμα ευκαιρία να ακουστεί ο διάφ ω νος λόγος της σεξουαλικότητας. Αυτός ο λόγος που απέφευγαν να προσεγγίσουν τα κόμματα και οι πολιτικές, αυτός ο λόγος τον οποίο είχε φοβηθεί, κατά τρόπο τυπικό, σχεδόν σύμπασα η Αριστερά από το ΄74 και δώθε.

Το Κράξιμο όμως, ανάμεσα στις γραμμές των κειμένων του, έλεγε και μια άλλη ιστορία, που μάλλον το καθιστά μοναδικό: στο επίπεδο που το περιοδικό ήταν μια επίμονη άσκηση αυτοέκφρασης μιας χαρισματικής αλλά και υπερβολικής Ελληνίδας τραβεστί, στόχος του ήταν σε μεγάλο βαθμό και η χαρτογράφηση και ταυτόχρονη αποδόμηση του παραδοσιακού ελληνικού συστήματος κοινωνικού φύλου. «Μια τραβεστί και μάλιστα συνειδητοποιημένη, είναι μια βόμβα που γκρεμίζει και διακωμωδεί τον ρόλο του άντρα-φαλλοκράτη, όπου στηρίζεται η ανδροκρατούμενη καταπιεστική κοινωνία».