Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ (ΘΛΙΒΕΡΗ) ΕΞΑΙΡΕΣΗ

Το βιβλίο δεν αφορά την Ελλάδα, αν και υπάρχουν διάσπαρτες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία και η πολιτεία αντιμετώπισαν το παρελθόν. Το «Επίμετρο», όμως, του βιβλίου, αφορά τις ελληνογερμανικές σχέσεις μεταπολεμικάένα κείμενο που αν και το ζήτησε από τον συγγραφέα η Ακαδημία Αθηνών, στη συνέχεια το «έκοψε»!

Διαβάζοντας το κείμενο αντιλαμβάνεται κανείς τους λόγους. Στο κείμενο αυτό ο Φλάισερ διαπιστώνει ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις μεταπολεμικά και όλο το πολιτικό φάσμα (πλην της Αριστεράς) από τον Παπάγο μέχρι τον Γεώργιο Παπανδρέου ακολούθησαν μία πολιτική κατευνασμού της Γερμανίας. Λίγα μόλις χρόνια μετά τις γερμανικές θηριωδίες στην κατεχόμενη Ελλάδα ο Παπάγος κολάκευε τον Γερμανό διπλωματικό αντιπρόσωπο για τις αρετές της Βέρμαχτ! Οι ελληνικές κυβερνήσεις παραιτήθηκαν από τη δίωξη των Γερμανών και Ιταλών εγκληματιών πολέμου, ελπίζοντας ότι θα λάβουν επανορθώσεις αλλά τελικά αρκέστηκαν στις ατομικές αποζημιώσεις.

Νομίζω ότι πίσω από τις διπλωματικές προτεραιότητες που επέβαλε ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν η αμηχανία του πολιτικού κόσμου απέναντι στην επίμαχη δεκαετία του 1940. Αμηχανία η οποία υπέθαλψε την αδιαφορία και καλλιέργησε την αμνησία.

Ενδεικτική αυτής της αδιαφορίας απέναντι στο πρόσφατο παρελθόν της ήταν η καταστροφή του αρχείου του Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου στα 1975 και της ηθελημένης αμνησίας, το πανηγυρικό και διακομματικό «κάψιμο των φακέλων» το 1989…