Στην ανάπαυλα

Panic Room
Του Σταμάτη Φασουλή

Μένω σε δρόμους όπου ακόμα υπάρχει χώμα. Μυρίζει στη βροχή κι ακούς το φθινόπωρο, όπως στην Κρήτη που ακούνε τη μυρουδιά, δεν την μυρίζουν.- «Ακούς το γιασεμί;», ρώταγε η αδερφή του φίλου ένα καλοκαίρι, πάνε είκοσι χρόνια τώρα, και εγώ στη φράση αυτή μπερδεύτηκα κι έδωσα άλλα νοήματα (ή μήπως τα σωστά κι απλώς κρυμμέναq) πώς να, μιλάνε τα λουλούδια, και είχε δίκιο ο Λόρκα κι έγραφε «Δόνα Ροζίτα, ή η Γλώσσα των λουλουδιών» κι έγιναν τα Χανιά και η Ανδαλουσία ένα. Έτσι ταξίδευα μικρός τον κόσμο. Κι έτσι τον γνώρισα. Τουρίστας εν κρανίω, λόγω μεγάλης τρικυμίας. Τα έφερα όλα αυτά (ή ήρθαν μόνα τους;) έτσι όπως άκουγα από το ανοιχτό παράθυρο το βρεγμένο χώμα να μιλάει τη γλώσσα του φθινόπωρου, και να ΄χω το προνόμιο λόγω προτέρου άτιμου βίου, να την μιλώ απταίστως την πουτάνα.

Έβαλα κι ένα CD με το κουαρτέτο του Μozart (ένα κομμάτι που αγνοούσα και που το γνώρισα σε μια έξοχη παρουσίαση στο Τρίτο Πρόγραμμα, Κυριακή απόγευμα κι έκανα σαν μωρό παιδί.- Ρε παιδιά, δεν πρόλαβα ν΄ ακούσω πώς τον λένε έναν που κάνει στο Τρίτο μια εκπομπή…- Α,

Με το τραγούδι της βρεγμένης γης και το Μοζάρτειο άρωμα φτιάχνω έναν χώρο αεροστεγή να μην τολμάει να μπει κανένας. Κανένας βουλευτής, παπάς, ιερομόναχος, κανένας τραπεζίτης, καμιά Ολυμπιακή, καμιά Ζαχαρέα να χαλάσει τη ζαχαρένια μου

καλά, στο Τρίτο τώρα, τρέχα γύρευε…- Να πά΄ να γαμηθείτε, σκυλάδες του κερατά) έτσι με το τραγούδι της βρεγμένης γης και το Μοζάρτειο άρωμα φτιάχνω έναν χώρο αεροστεγή να μην τολμάει να μπει κανένας. Κανένας βουλευτής, παπάς, ιερομόναχος, κανένας τραπεζίτης, καμιά Ολυμπιακή, καμιά Ζαχαρέα να χαλάσει τη ζαχαρένια μου. Καμιά είδηση να εισχωρήσει ενδοφλεβίως, να μη μάθω για τον πλανήτη που αργοπεθαίνει, τον πλανητάρχη που σκοτώνει, για τον Θεό που τελευταία (όπως και πάντα άλλωστε) οδηγεί πρώτος αυτός κάθε σφαγή στον κόσμο. Να μη μ΄ αγγίξει κανένας πολιτικός ιός θανατηφόρος που αναπτύσεται στον θάλαμο εντατικής θεραπείας που κατοικούμε τον τελευταίο καιρό με τον ορό στο χέρι και τη μάσκα να της τελειώνει το οξυγόνο. Καμιά φωτογραφία με μικρό παιδί- μόνο μάτια να σβήνει απ΄ την πείνα, καμιά αρκούδα σκοτωμένη στην άσφαλτο, κανένα πάνελ που να μπερδεύει τη φούστα με τη φούντα και τη χούντα. Κανέναν πολιτικό να τρέχει όπου του σφυράει το κέρδος, καμιά διαφήμιση για τσάντες των 20 χιλιάδων ευρώ, κανένα κείμενο σαν κι αυτό που γράφω. Τίποτα. Μόνο το βρεγμένο χώμα, τρεις νότες, κι έναν στίχο έρημο, μοναχό και πάμπλουτο.

«Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα»