Ούτε φίμωση, αλλά ούτε και διάλογος

Για την ώρα ας γυρίσουμε, για να τελειώσουμε, στο σημείο αιχμής αυτών των δύο επιφυλλίδων, που είναι κυρίως οι προαγωγοί και συνεπώς συναυτουργοί. Και θα ξαναγράψω: ποια τάχα έννοια ποιας τάχα δημοκρατίας επιβάλλει την καθημερινή εμφάνιση και επί παντός τοποθέτηση του Ψωμιάδη, του Καρατζαφέρη, του Άδωνη Γεωργιάδη και λοιπών, από πρωινάδικα και λάιφστάιλ εκπομπές έως κατά τεκμήριο ή και όντως σοβαρές εκπομπές;

Ποτέ κανείς δεν απαγόρεψε σ΄ όλους αυτούς να λένε και να γράφουν ό,τι θέλουν, και να το προβάλλουν π.χ. από τα ουκ ολίγα παρακάναλα-και όχι μόνο. Άλλο αυτό και άλλο να τους ανοίγουμε την πόρτα, και να καθόμαστε να τρώμε και να πίνουμε μαζί τους. Και ξέρουμε καλά ότι δεν είναι θέμα εκπροσώπησης, π.χ. των κοινοβουλευτικών δυνάμεων:

πρώτον, γιατί όλοι αυτοί, και φυσικά οι πιο σαματατζήδες, είχαν εξασφαλισμένη, μόνιμη θέση πολύ πριν μπούνε στη Βουλή (γεγονός εξάλλου που αποτέλεσε σημαντική βοήθεια ακριβώς για την είσοδό τους στη Βουλή)· και δεύτερον, γιατί αν τάχα ήταν θέμα εκπροσώπησης, θα έπρεπε απλούστατα να εκπροσωπούνται κάθε φορά όλες οι δυνάμεις κατά το κοινοβουλευτικό ποσοστό τους!

Όμως, η δημοκρατία οφείλει να προστατέψει τον εαυτό της, τις ιδέες της. Και αν ακριβώς οι ιδέες της τής επιβάλλουν να παρέχει ελευθερία του λόγου ακόμα και στους εχθρούς της και εχθρούς της ελευθερίας του λόγου, αυτό δεν σημαίνει και πως κάνει διάλογο μαζί τους-ακόμα χειρότερα, πως τους αφήνει να μονολογούν. Δεν τους νομιμοποιεί σαν συνομιλητές της.