Σε ποιον ανήκουν άραγε;

ΑΡΧΕΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΦΕΤΟΣ, ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ
ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ
ΝΑ ΔΩ ΤΑ ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ
ΤΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΒΓΑΔΙΖΕ ΜΕΓΑΛΟΦΩΝΩΣ. Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΓΙΑΤΙ ΠΕΙΝΟΥΣΕ, Η ΔΕ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΗ ΥΠΟΜΟΝΗ «ΜΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΠΟ» ΚΙ ΑΛΛΑ ΣΥΝΗΘΗ ΠΑΡΟΜΟΙΑ
Εννοείται ότι καμία από τις κυρίες με τα καρτελάκια που είναι επιφορτισμένες με τη φύλαξη του χώρου δεν έκανε τον κόπο να επιβάλει την ησυχία. Η ώρα ήταν προχωρημένη, πλησίαζε μεσημέρι, όλοι είχαν αρχίσει να πεινάνε λίγο πολύ και να κατανοούν, κατά συνέπεια, το αίτημα του φωνακλά συζύγου. Εξάλλου, στην Ελλάδα ο θόρυβος θεωρείται ατομικό δικαίωμα του καθενός, κατοχυρωμένο από το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Αντιθέτως, κάποια από τις εν λόγω κυρίες αντέδρασε άμεσα όταν τόλμησα να ξεσκεπάσω τον φακό της φωτογραφικής μου μηχανής για να τραβήξω, χωρίς φλας, ένα από τα ανάγλυφα, αν θυμάμαι καλά. Προτού προλάβω να φέρω τη μηχανή στο ύψος του ματιού μου, μια αγριεμένη φωνή πίσω μου με επανέφερε στην τάξη: «Απαγορεύεται η φωτογράφιση, κύριε».

Όταν δε βλακωδώς τη ρώτησα «πού το λέει αυτό;»- κάτι έπρεπε να πω κι εγώ- μου απάντησε με ύφος ενδεικτικό ολόκληρου του μεγαλείου του ελληνικού κρατικού μηχανισμού: «Υπάρχει μια τεράστια πινακίδα στην είσοδο!» Βγαίνοντας διαπίστωσα πως στην είσοδο όντως υπήρχε μια πινακίδα που απαγόρευε διά ροπάλου τη φωτογράφιση. Αντιθέτως, όταν ζήτησα στο ταμείο κάποιον κατάλογο του Μουσείου διαπίστωσα πως το μόνο που είχαν να μου προτείνουν ήταν μια έκδοση του 1999, την οποία κανείς εκδότης που σέβεται τον εαυτό του δεν θα τολμούσε να υπογράψει. Λίγο αργότερα, στο κτίριο του Παλαιού Αρχαιολογικού Μουσείου, όπου και εκεί με ειδοποίησαν πως απαγορεύεται η φωτογράφιση, ο φύλακας τον οποίον ρώτησα για ποιον λόγο γίνεται αυτό, μου απάντησε:

«Για λόγους ασφαλείας».

Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος «λόγος ασφαλείας» που μπόρεσα να σκεφτώ για την περίπτωση ήταν η παλιά εκείνη και γνώριμη δεισιδαιμονία όσων πίστευαν πως φωτογραφίζοντάς τους τους παίρνεις την μορφή, άρα κλέβεις και την ψυχή τους. Γιατί κατά τα λοιπά, όπως όλοι γνωρίζουμε, η κουτοπονηριά είναι η μεγαλύτερη αρετή του Ελληνικού Δημοσίου.

Λίγο αργότερα, το αρχαίο θέατρο της Μυτιλήνης, όπου έφτασα στις τρεις παρά είκοσι γιατί με είχαν διαβεβαιώσει πως κλείνει στις τρεις, ήταν κλειδαμπαρωμένο και το φυλάκιο κλειστό. Υπήρχε μόνο μία πινακίδα που απαγόρευε την ξενάγηση από ξεναγούς που δεν έχουν άδεια- προφανώς γιατί όσοι δεν έχουν άδεια διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για την κλασική μας αρχαιότητα. Υπήρχε και ο απαραίτητος πληθυσμός από τα πλαστικά σπαρμένος γύρω από την περίφραξη- έτσι, για να θυμόμαστε και ποιοι είμαστε δηλαδή.

Γύρω στα τέλη Αυγούστου, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήρας στα Φηρά, διαπίστωσα πως οι ίδιοι λόγοι ασφαλείας είχαν οδηγήσει και εκεί τους υπευθύνους να απαγορεύσουν τη φωτογράφιση με κάτι χαρτιά τυπωμένα σε υπολογιστή που κρέμονταν στους τοίχους. Με τη μόνη διαφορά ότι εδώ αν κάποιος ήθελε να πάρει μαζί του μια φωτογραφία από κάποιο από τα εκθέματα δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε καν τον κακοτυπωμένο κατάλογο που του προσφερόταν στη Μυτιλήνη, για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν υπάρχει ούτε κατάλογος ούτε φωτογραφία ούτε κάρτα για δείγμα- εδώ τα μέτρα ασφαλείας είναι πιο αυστηρά.

Δυστυχώς εδώ, εκτός από εκείνες τις κουρτίνες που θυμίζουν δυαράκι στα Πατήσια, αυτό που σου μένει είναι η αίσθηση της ερημιάς: την ώρα που το επισκέφθηκα στις αίθουσές του βρίσκονταν δυο τρεις ακόμη επισκέπτες τη στιγμή που έξω στους δρόμους δεν μπορούσες να περπατήσεις από την πολυκοσμία.