Στην ανάπαυλα

Τι και ποιους εκθέτει η Θεσσαλονίκη;

Ήταν μια ήσυχη νύχτα του Σεπτέμβρη. Βέβαια μια κουφόβραση την είχε. Όπως και υγρασία. Πολλή υγρασία. Αλλά τίποτα δεν προμήνυε αυτή την ομιλία- χλαπάτσα που ακούσαμε σε απευθείας σύνδεση με τη Διεθνή. (Χλαπάτσα: Παιδικό, και όχι μόνο, παιχνίδι που πωλούν οικονομικοί μετανάστες στα Προπύλαια και άλλα νεοκλασικά μνημεία, για τα προς το ζην. Αποτελείται από μία και μόνο έγχρωμη- φλούο – μαλακή μέχρι καχυποψίας μάζα, την οποία ο άτυχος μικροπωλητής αφού τη μαλάξει αρκετά στην τίμια, πλην ρυπαρή, παλάμη του, αίφνης και χωρίς καμία προειδοποίηση την πετάει με ορμή και μίσος θα ΄λεγα σε ένα κομμάτι τζάμι που κρατά στο άλλο χέρι κι αυτή χλπλατς- από ΄κεί το χλαπάτσα- κολλάει στο γυαλί, βεντουζώνει φαρδιά πλατιά στην αρχή κι ύστερα μαζεύεται αργά, σερνάμενη στη γυαλιστερή επιφάνεια για να ξαναγίνει πάλι ένα σιχαμένο πλαδαρό ογκίδιο). Τώρα αυτό ήταν μια μεγάλη ατυχής παρένθεση στο κείμενο, όπως φοβάμαι ότι θα είναι και η κυβέρνηση Καραμανλή για την πολιτική (;) ζωή (;) της χώρας(;).

Δεν ήταν μόνο, για να ΄μαστε ακριβοδίκαιοι, χλαπάτσα η ομιλία, ήταν και κουβερλί. Όλα τα σκέπασε, όλα τα κάλυψε, όλα τα κουκούλωσε, όλα τα πήρε απάνω του, ο πρόεδρος.

Βέβαια, η κυβερνητική εκπρόσωπος κυρία Ζαχαρέα διαπίστωσε, με την οικογενειακή αντικειμενικότητα που τη διακρίνει, ότι απουσίαζε από τη χλαπάτσα το όραμα, ναι εδώ θα έλθω να συμφωνήσω μαζί της. Όντως ήταν χωρίς όραμα. Ενώ τις άλλες χρονιές η χλαπάτσα είχε όραμα. Πλούσιο. Επίσης διαφωνώ εντελώς, μια και το ΄φερε η κουβέντα ότι η ως άνω κυρία είναι κομματικά φορτισμένη και μεροληπτεί. Εγώ πάλι τη βλέπω με άλλα μάτια. Γαλάζια συγκεκριμένα. Της πήγαιναν και τα καστανά, αλλά κι εγώ, όπως και η παράταξή της, την προτιμώ με «Τα ψεύτικα τα μάτια τα γαλάζια», αν και πολλές φορές για χάρη του κόμματος ιριδίζουν προς το μπλε, φέρνοντας στον νου άλλα πιο ευήλια σουξέ όπως το αθάνατο εκείνο «Μάτια μπλε, καλοκαιρινά, σαν δυο στάλες Αιγαίο».

Άσ΄ το καλό της μερακλωθήκαμε φθινοπωριάτικα, να ΄ναι καλά η εργαζόμενη.

Επίσης με μερακλώνει και η στάση του ΠΑΣΟΚ που μέσω δικού του εκπροσώπου, κάτι μεταξύ ασφαλιστού και ιατρικού επισκέπτη, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του. «Πώς είναι δυνατόν η γυναίκα υπουργού της κυβέρνησης να σχολιάζει στα Μέντια»; Έλα ντε. Επειδή είναι υπουργού, γιατί αν ήτανε πρωθυπουργού, όπως κάποτε η κυρία ΛιάνηΠαπανδρέου δεν σχολίαζε τότε. Ήτανε υπεύθυνη γραφείου του πρώτου ανδρός της χώρας κι έλυνε, έδενε, θεσμοθετούσε, απέλυε, έπαυε, έχτιζε, προσελάμβανε και προσέβαλε τον κάθε έναν, από υπουργό μέχρι κλητήρα. Ναι, ναι η κυρία Λιάνη αυτή που τώρα βλέπετε σε κάθε μεσημεριανό και σε κάθε έντυπο κοινωνικής κριτικής και ενημέρωσης με το τσόκαρο και το κινητό να περιφέρει ανά τας οδούς και τας ρύμας τα πλούσια κάλλη της.

Θαύμασα όμως, για να επανέλθουμε στο φρικτό παρόν, την κάλυψη που προσέφερε ο κύριος («υπεύθυνος» πήγα να γράψω. Μέγας είσαι Κύριε του Βατοπεδίου), ο κύριος λοιπόν Πρωθυπουργός στον κύριο Βουλγαράκη. Τι ραφηνάτος. Με ήτα το ραφηνάτος εκ του Ραφήνα, τόπου διαμονής και κυβερνήσεως του Κωνσταντίνου του Μικρού, διότι ένας είναι ο Μεγάλος κι είναι θείος.

Τώρα περιμένουμε με αγωνία τον αρχηγό της αντιπολίτευσης να μας αναγγείλει κι αυτός το πρόγραμμά του, και μετά όλοι μαζί, σαν καλά παιδιά, θα μπούμε στον χειμώνα. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες.