Βουγιουκλάκεια στερεότυπα

Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ δεν εστιάζει στην καλλιτεχνική αμφιθυμία της μητέρας του. Με συναισθηματική φόρτιση που, ώρες ώρες, αντιμάχεται, αν δεν υπονομεύει κιόλας τη διάθεσή του για ειλικρινή παράθεση των γεγονότων, ο Παπαμιχαήλ επιλέγει από όλους τους δυνατούς τρόπους αφήγησης εκείνον που βρίσκεται εγγύτερα στα βουγιουκλάκεια στερεότυπα. Από αυτή τη σκοπιά, μπορούμε να θεωρήσουμε το Έχω ένα μυστικό ως εγκεκριμένη βιογραφία, καθ΄ υπαγόρευσιν ή ακόμη και έμμεση αυτοβιογραφία, αφού σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται σε ανέκδοτες αφηγήσεις της Αλίκης και σε μακροσκελείς συνεντεύξεις της, ενώ ούτε προς στιγμήν δεν θέτει σε αμφισβήτηση τον μύθο της Αλίκης (τον αντιμετωπίζει τόσο σκωπτικά όσο τον αντιμετώπιζε και η ίδια η Βουγιουκλάκη). Αν αυτό το βιβλίο δεν γινόταν σίριαλ- όπως γίνεται- αλλά ταινία, θα γινόταν σίγουρα μια ταινία της Αλίκης. Της Αλίκης όμως της δεύτερης περιόδου, της συγκαταβατικής, εκεί όπου προσποιείται τη δροσερή, δεν είναι πια αυθεντικά δροσερή (εξ ου και φαντάζει γκροτέσκα, αν όχι αποκρουστική).