Στην ανάπαυλα

Για «Μήδεια» και Βασίλιεφ σε άλλη στήλη. Εδώ Φθινόπωρο

Ήτανε κι αυτό το καλοκαίρι… Τι να σου πω! Αυτό το Πεκίνο. Πίκρα. Κινίνο το Πεκίνο. Χρυσό στην ντόπα. Πώς το είπε έτσι ωμά κι εκείνος ο Ζακ. Ξέχασε τα «Ευκαριστούμε Ατήνα. Ευκαριστούμε Ελλάντα». Βέβαια κι εμείς παρ΄ όλο το Ντι.Εν.Έι, που είναι ελληνικό ανίκητο κι αθάνατο, του δώσαμε και κατάλαβε. Δεν τ΄ αφήσαμε ήσυχο, το πουσάραμε με όλα τα χημικά της πιάτσας. Τέλος πάντων, το φάγαμε κι αυτό. Όπως φάγαμε και τα νέα μέτρα του συμπαθούς κυρίου Αλογο-Σκούφη, που βγήκαν στη γύρα από τώρα για να μην αναγκαστεί και πει κακά λόγια στην Έκθεση ο κύριος ΚαρΑμάν-Αλής. Ο Μέγας βεζίρης αλώβητος στο σεράι της Ραφήνας. Μην τον είδαααατε; Τον απαντήσααατε; Γι΄ αυτό και στο τελευταίο γκάλοπ το κλίμα εναντίον του έφτασε το 80%. Να μάθει να φέρεται. Ενώ του Γεωργίου Παπανδρέου, που κάνει λαϊκή πολιτική κι ανακατεύεται με τη μάζα, είναι εναντίον του το 88%. Ο Τσίπρας έπεσε στο 10%. Ο Αλαβάνος λέει καιρός να την κάνουμε απ΄ το Πάρτι. Η Αλέκα συνεδρίασε και απεφάνθη ότι για την κατάρρευση της Σοβιετίας και του υπαρκτού Σοσιαλισμού φταίει που πέθανε ο Στάλιν! (εγώ δεν βάζω θαυμαστικά στα κείμενά μου, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος, αλλά εδώ δεν κρατήθηκα, ενέδωσα). Στον πνευματικό χώρο πάλι, απεφάνθησαν ότι για όλα φταίει ο Βασίλιεφ. Δεν μιλάω για τους κριτικούς, που στο κάτω κάτω αυτή είναι η δουλειά τους, ούτε για τις γνωστές- άγνωστες Παρακριτικές Οργανώσεις, που ζούνε με την ψευδαίσθηση του «Είμαι opinion maker και σ΄ όποιον γουστάρει. Άσε που το πονάω εγώ το θέατρο, δεν είμαι σαν κάτι άλλους που το έχουνε κάνει ζωή τους και επάγγελμα. Εγώ είμαι ιδεολόγος». Μωρέ εγώ ξέρω τι είσαι, αλλά είναι και το πρώτο κείμενο της χρονιάς και δεν θέλω να το ξεφτιλίσω από τώρα. Μιλάω για όλους τους γιατρούς, δικηγόρους, καθηγητές, ασθενείς και οδοιπόρους που αισθανθήκανε πως χωρίς τη γνώμη τους θα παθαίναμε καμία στέρηση και βγήκανε σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοράσεις και βαράγανε τη «Μήδεια». Πάει τόσο καλά η θεατρική παιδεία στην Ελλάδα, οι σχολές ντρέπεσαι να φτύσεις, η πολιτιστική πολιτική της κυβέρνησης αναρρώνει μετά τη βουτιά στο κενό ταμείο. Το Θεατρικό Μουσείο έχει απλήρωτους τους υπαλλήλους του. Οι επιχορηγήσεις για το Θέατρο τώρα λένε να δώσουν μια δόση απ΄ τις περσινές. Στην τηλεόραση η Τέχνη δεν έχει ούτε μια εκπομπή, το πανεπιστήμιο ξαμολάει αράδα θεατρολόγους που αναγκάστηκαν γιατί απέτυχαν αλλού. Τα πνευματικά δικαιώματα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, το οκτάωρο καταργήθηκε σε όλα τα στούντιο δουλεύουν με υγεία και χαρά τουλάχιστον δέκα ώρες την ημέρα και για όλα αυτά, κατά τους πνευματικούς ταγούς, φταίει η Κονιόρδου.

Ευτυχώς δρόσισε λιγάκι, γιατί όλα αυτά μαζί με ζέστη ήτανε λίγο θρίλερ το θέμα. Είχα και κάτι δυσκολίες με τον ύπνο τελευταία. Μόλις πήγαινα έτσι λίγο να κλείσω τα μάτια, άρχιζε ένα κλάμα… Ένα παιδί κάπου γύρω έκλαιγε με λυγμούς όλο το βράδυ. Άλλοτε γοερά και πότε χαμηλόφωνα. Ένα δάκρυ πλανιότανε σ΄ όλη τη νύχτα. Η Μαργιέττα λέει: «Άντε καλέ. Κανείς δεν κλαίει. Μόνος σου τ΄ ακούς αφ΄ εαυτού σου. Τα φτιάχνεις ότι δήθεν ένα παιδί κλαίει για τον κόσμο και τέτοιες φιλολογίες της δεκάρας. Πέσε κοιμήσου εκεί. Σαλεμένο είσαι;».

Όμως υπάρχει και ο Νώντας απ΄ τα παλιά, ροκάς παιδί, αισθαντικός κι αλήτρα, που λέει: «Εμένα, άκουγα τις άλλες έναν πολύ ειδικό, καριόλης δηλαδή, αλλά ποιητής ο άνθρωπος, τρελάθηκα σου λέω. Έμεινα παγωτό. Υπάρχουνε λέει κάτι μωρά παιδιά, δεν έχουνε βδομάδα που βγήκανε στον κόσμο, κι ονειρεύονται. Ναι, αγόρι μου, ονειρεύονται, δεν είναι όλα κλαψομούνικα σαν τα δικά σου. Και μ΄ ένα τους βλέμμα, λέει, στα ξαφνικά, κάνουνε μια έτσι και σκίζουνε το παραπέτασμα του ονείρου, βγαίνουνε λίγο απ΄ τον ύπνο, κάθονται στης νύχτας το μπαλκόνι, ακουμπάνε τα τρυφερά τους δάχτυλα στα κάγκελα και βλέπουνε εκστατικά, ευτυχισμένα εν τη αθωότητά τους, το Σύμπαν να περιστρέφεται βουβό σε πλήρη ισορροπία να τα ποτίζει αιωνιότητα και μέλι, κι ευφραίνονται τα νήπια του κόσμου».

Τον άκουγα κι όπως μιλούσε θυμήθηκα ένα παλιό ρεφρέν.

«Στης νύχτας το μπαλκόνι/ Παγώνει ο ουρανός./ Κι είν΄ η αγάπη σκόνη/ Και τ΄ όνειρο καπνός».

Το τραγουδούσαμε στην Πλάκα όλοι αγκαλιασμένοι. Σχολή πηγαίναμε κι είμαστε 18 χρόνων. Σπουδάζαμε θέατρο. Σε τρία χρόνια θα βγαίναμε στο σανίδι της ζωής.

Καλό φθινόπωρο.