Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Ανάμεσα σε βινύλιο και πολιτική

Η ερωτική σχέση που έχει με το βινύλιο έχει καταντήσει σαν τα παράνομα ραντεβουδάκια, λέει ο ΒD Foxmoor, ψυχή του ελληνικού χιπ χοπ. Και μιλάει για όσα μπήκαν στη μέση- πολιτική, θάνατος, τζερτζελές, «πεντάκυκλοι αγώνες»
Κάθε φορά ψάχνω να βρω χρόνο το καλοκαίρι (για διακοπές όπως το λένε) ελπίζοντας ότι θ΄ ακoύσω καλά όλους τους δίσκους που προστέθηκαν στη δισκοθήκη μου. Επίσης, δέκα χρόνια τώρα, ελπίζω να φτιάξω ένα αναλυτικό database για να βρίσκω ό,τι θέλω εύκολα. Το πρόβλημα είναι πως με όποιο τρόπο να σκαρώσω τα πράγματα πάντα κάτι προκύπτει και δεν τα καταφέρνω. Κάποιες φορές τραβάνε την προσοχή μου αυτά που συμβαίνουν, κάποιες άλλες αυτά που δεν συμβαίνουν και κάποιες φορές αυτά που θα συμβούν. Έτσι αυτή η ερωτική σχέση που έχω με το βινύλιο έχει καταντήσει σαν τα παράνομα ραντεβουδάκια στα κλεφτά. Τα τελευταία καλοκαίρια λοιπόν τη βγάζω κάπως έτσι.

Φέτος νόμιζα ότι θα γλιτώσω και κρύφτηκα σ΄ ένα όμορφο μέρος ανάμεσα σε δίσκους και μηχανήματα. Οι πρώτες μέρες κύλησαν ήρεμα, ώσπου ήρθε η στιγμή μπροστά σε μια μικρή ξεχασμένη τηλεόραση που έπιανε μόνο εκείνο το κρατικό κανάλι που διώχνει τους ανήσυχους δημοσιογράφους του, να δω live τη δεξίωση της Δημοκρατίας ή τη δεξίωση για τα 34 χρόνια της Δημοκρατίας (αν και θα προτιμούσα για τίτλο τραγουδιού το πρώτο).

Ήταν η ίδια μέρα που όλοι οι ήσυχοι αυτόχθονες έμαθαν τι είναι το gaz free και η Ζώνη στο Πέραμα. Φυσικά, ο Πρόεδρος της γιορτής έκανε την αρχή. Από τότε που του έχει απαγορευτεί με κρυφές συνεννοήσεις ν΄ ασχολείται με την πολιτική, όποτε βρίσκει ευκαιρία σκαρώνει και κάνα μανιφέστο έτσι για κονσομέ πριν από το πρώτο πιάτο. Άρχισε την ομιλία του αναφέροντας τους νεκρούς στο Πέραμα. Μου τράβηξε λοιπόν την προσοχή και κάθησα να παρακολουθήσω τη γιορτή των ζωντανών- νεκρών του Προεδρικού Μεγάρου.

Σ΄ αυτές τις γιορτές ανέκαθεν την παράσταση έκλεβε η ομοψυχία των «πρώην εχθρών απ΄ το βουνό» κι έδινε ελπίδα σε κάθε συμβιβασμένο ανερχόμενο πολιτικάντη· φέτος όμως η τελευταία λέξη ανήκε στον Αλέξη. Λιτός και αέρινος όπως πάντα, ίσως με λίγο τρακ κι αμηχανία, έκανε την κίνησηκλειδί. Ήρθε στη γιορτή με τη μαύρη Σταχτοπούτα. Εκεί όλοι πάγωσαν. Άραγε- αναρωτήθηκαν- είναι η μνηστή του, η αρραβωνιάρα του, η trendy κίνηση του ενδυματολόγου της Κουμουνδούρου, η αναβίωση της Αngela Davis ή τελικά μια από τις πολλές δικαιολογίες της Αριστεράς για τη νέα εποχή της. Εγώ όμως επειδή ξέρω τον Αλέξη ησύχασα γρήγορα και θυμήθηκα ότι είναι λάτρης του Μάρλον Μπράντο (θα θυμάστε που είχε στείλει την Ινδιάνα να πάρει το Όσκαρ).

Η βραδιά κύλησε δημοκρατικά, όμως αναρωτήθηκα εκείνο το βράδυ τι πρέπει να προσφέρω εγώ σ΄ αυτήν τη δημοκρατία. Μήπως να γινόμουν μέρος της (αλλά βουλευτής με τατουάζ είναι λίγο βαρύ, ε); Μήπως να της αφιέρωνα έναν δίσκο (έτσι σαν ευχαριστώ που δεν μ΄ έχει φυλακίσει ακόμα για όσα λέει το στόμα μου); Μήπως να έγραφα ένα γράμμα στον Πρόεδρο για το Πέραμα ή ν΄ άρχιζα δίαιτα ώστε του χρόνου να συμμετέχω κι εγώ ενεργά (και με το σώμα μου όχι μόνο με την ψυχή μου) στα μπάνια του λαού; Κάπου εκεί τελείωσαν όλα αυτά σαν σκέψεις. Γάβγισε η Rumba γιατί έπρεπε να φάει.

Τις επόμενες μέρες όλο κάτι προέκυπτε ώστε να απομακρύνομαι περισσότερο από το αγαπημένο μου «βινύλιο». Άντε κάτι οι φωτιές, άντε κάτι οι μπράβοι στην Μύκονο, άντε κάτι οι αποκεφαλισμοί στη Σαντορίνη, μέχρι που φτάσαμε στην έναρξη των «πεντάκυκλων αγώνων», των Αγώνων της ειρήνης και της εκεχειρίας.

Πρώτη φορά η τελετή έγινε σε δύο σημεία του πλανήτη ταυτόχρονα, στο Πεκίνο και στον Καύκασο. (Άραγε, να το απαίτησαν οι χορηγοί;)

«Θέλω να δω έναν σπρίντερ ν΄ ανατινάζεται»

Πολιτική, θάνατος, τζερτζελές, νέες ευκαιρίες. Εγώ όμως ζω πια στο πνεύμα των Αγώνων. Θέλω να δω έναν σπρίντερ ν΄ ανατινάζεται την ώρα που κόβει το νήμα από τα χημικά που έχει κατεβάσει. Και το κοινό να χειροκροτεί όρθιο- ευπρεπώς, όπως απαιτούν και οι οδηγίες που έχουν δοθεί από την οργανωτική επιτροπή. Ωστόσο, βολεύομαι και μ΄ ένα μικρό τσουναμάκι που θα στείλει τις “κατάκοπους πηδαλιούχους” στα λοφάκια της ιππασίας. Βέβαια, συγκινήθηκα όταν έμαθα πως οι απόγονοι του Μάο (που δεν είναι οι Μάο- Μάο αλλά οι ΜαμΜαμ) ονόμασαν το στάδιο (μνημείο) του Πεκίνου «Η φωλιά του Πούλου». Αφιερωμένο σε όσους έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια ή την προετοιμασία όλων των μέχρι τώρα Αγώνων, με τον έναν ή με τον κινέζικο τρόπο.

Με όλα αυτά λοιπόν έχασα την αγάπη που ΄χα και γι΄ αυτό το καλοκαίρι. Θα στεναχώρησα και κάποιους που θα περίμεναν να μιλήσω για το hip hop ή για το παραπόρτι μου, το low bap ή και για όσους μικρόνοους hipho ρραγούν. Γι΄ αυτά όμως έχουμε καιρό. Ραντεβού το φθινόπωρο με δίσκο βγαλμένο «Απ΄ της φτιάξης μας τα λάθια».

ΥΓ: Υπάρχει και για μένα και για τη Γιολάντα μια αγάπη γι΄ αυτό το καλοκαίρι, το κουτάβι μας, η Rumba.

Κι επειδή κάθε ταλαιπωρημένος τρελός χρειάζεται φροντίδα, θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τη «δροσιά μου», τη Γιολάντα μου, που για να μπορώ να βρω εγώ χρόνο χαράμισε πολύ ωφέλιμο χρόνο απ΄ τον δικό της. Θα έγραφα για εκείνη, αλλά δεν είναι αγάπη μόνο για κάποιο καλοκαίρι.

Βινύλια που μου άλλαξαν τη ζωή

● Specials- Ghostown (7΄΄ single)

● James Βrown- Ηell (2LΡ)

● Ρublic Εnemy- Ιt Τakes a Νation of Μillions to Ηold us Βack (LΡ) ● Dead Κennedys- California Uber Αlles (7΄΄ single)

● Sadahzinia- «Το Σκιάχτρο» (7΄΄ single picture disk)

Σημαντικοί σταθμοί μέχρι τώρα

1. Η «Διαμαρτυρία», ο πρώτος ελληνικός hip hop δίσκος 2. Κάθε ένα από τα 18 live των Αctive Μember στο «Ρόδον» 3. Όταν η Sadahzinia μπήκε μαζί μου στο γκρουπ 4. Όταν φτιάχτηκε η 8ctagon 5. Ο 15ος δίσκος μας που έρχεται με τίτλο «Απ΄ της φτιάξης μας τα λάθια» (και ο τρόπος που θα κυκλοφορήσει!)