Ενήλικες και έφηβοι

Το περίφημο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας είναι όντως και παρεξηγημένο και παρεξηγήσιμο. Έχει δίκιο ο κ. Δεσποτόπουλος να αναφέρει το χωρίο από τους Νόμους όπου ο Πλάτων μιλάει για την «παιδογονία», για την υποχρέωση δηλαδή του πολίτη να συμμετέχει στην αναπαραγωγή της πόλης. Ο Αθηναίος πολίτης όφειλε να νυμφεύεται και να κάνει παιδιά. Το έκανε ο Σωκράτης και, απ΄ όσο ξέρουμε, δεν το έκανε ο Πλάτων.

Είναι επίσης γεγονός ότι η θηλυπρέπεια και οι ομοφυλόφιλες σχέσεις ανάμεσα σε ενηλίκους θεωρούνταν κατακριτέες. Και πολλά καυστικά χωρία του Αριστοφάνη συνηγορούν σ΄ αυτό αλλά και ορισμένα κομμάτια του Ξενοφώντα. Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο και με τις σχέσεις ανάμεσα σε ενήλικους άνδρες και εφήβους. Θεωρούσαν πως η εκπαίδευση του εφήβου ήταν πολύ πιο αποτελεσματική αν την αναλάμβανε κάποιος θαμπωμένος από το κάλλος εραστής του. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές του Συμποσίου για να το αντιληφθεί.

Όσο για τον Σωκράτη, αποτελεί μια ζωντανή απόδειξη του γεγονότος πως ήταν άλλο η εκπλήρωση του χρέους προς την πόλη και άλλο η επιθυμία και η καθημερινή ζωή στα γυμνάσια. Να θυμηθούμε την αρχή του πλατωνικού Χαρμίδη όπου ο Σωκράτης, μόλις τον βλέπει να κάθεται δίπλα του, λέει εκείνο το περίφημο «είδον τε τα εντός του ιματίου και εφλεγόμην και ουκέτ΄ εν εμαυτού ήν»; Ούτε ο ίδιος ούτε ο Πλάτων δείχνουν να θεωρούν ότι υπάρχει κάτι το περίεργο στην κάψα που αισθάνθηκε ο σοφός όταν είδε τι κρυβόταν μέσα στο ιμάτιο του νέου και ωραίου Χαρμίδη.

Λεπτομέρεια θα μου πείτε, αλλά τι να κάνουμε: έπειτα από 2.500

χρόνια ας βρεθεί και κάποιος να πει μια καλή κουβέντα για εκείνη την ταλαίπωρη Ξανθίππη που τόσο την έχουν συκοφαντήσει οι αιώνες.

Αφήστε που έχω την υποψία ότι στα νιάτα της υπήρξε ωραία γυναίκα.