Επιφυλλίδα

Απόπλους του καλοκαιριού

Τώρα που το καλοκαίρι μαζεύει ήδη τις αποσκευές του και, όπως σε όλες τις αναχωρήσεις, σαν να διστάζει λίγο για να φύγει, αναρωτιέσαι τι νά ΄ναι αυτό που θα το κάνει αξιομνημόνευτο ύστερα από χρόνια: γεγονότα καλλιτεχνικά και πολιτικά που, μόλις τα θυμούνται οι άνθρωποι θα συνεννοούνται πάραυτα για ποιο καλοκαίρι πρόκειται, ή μια σκηνή που, αν και μάρτυράς της μόνον εσύ ο ίδιος, μνημονεύοντάς την, ο καθένας που θα σε άκουγε, θα είχε να προσθέσει μιαν αντίστοιχη δική του.

Στο καράβι της επιστροφής πριν από λίγες μέρες, αν και στριμωγμένος ανάμεσα σε αγνώστους, προσπαθείς να φαίνεσαι τόσο συγκεντρωμένος στο βιβλίο που κρατάς ώστε να έχουν την ευχέρεια να πουν ό,τι θέλουν χωρίς να φοβούνται ότι κάποιος τους ακούει. Λάθος υπολογισμός, γιατί οι άλλοι θέλουν ακριβώς το αντίθετο: Σίγουροι πώς ό,τι λένε είναι σπουδαίο και εντυπωσιακό, η φωνή τους έχει γίνει σχεδόν κραυγή. Και αντί να συμμαζεύονται που επιμένεις να μην τους «ακούς», εκνευρίζονται τόσο ώστε γίνονται προκλητικότεροι.

«Ο Κώστας στη Θεσσαλονίκη έριξε ουίσκι στο μπαρ και το άναψε. Απλώθηκε η φωτιά σε όλο το μαγαζί, φύγαμε το πρωί στα τέσσερα, κόλαση σου λέω». Οι δυο νέοι άνδρες, γύρω στα σαράντα, που κουβεντιάζουν, έχουν αναμφίβολα γνωριστεί στο νησί των «διακοπών» τους. Χωρισμένοι κι οι δυο, αν και δεν είναι στην ηλικία που θα τους χαρακτήριζε κανείς ως «καμάκια», το βλέπεις πως θελήσανε να ζήσουν αναδρομικά τη δόξα του «καμακιού». Επιστρέφουν μάλλον απογοητευμένοι και, αν και μάρτυρας ο ένας στις απόπειρες και τις περιπέτειες του άλλου να υπάρξει ως «καμάκι», προσπαθούν τώρα να κάνουν εντύπωση τόσο στους εαυτούς τους όσο και στους πέριξ με περιστατικά του παρελθόντος τους, που είναι βέβαια αδύνατο να ελεγχθεί η ακρίβειά τους. Με λίγα λόγια, να πείσει ο ένας τον άλλον ότι αν τον γνώρισε να αποτυγχάνει ως «καμάκι» στο νησί, ως εραστής στην πόλη τα έχει πάει μια χαρά. Μιλάνε για τις γυναίκες που έτυχε να γνωριστούν μαζί τους στο νησί, σάμπως να μην ήταν καμιά των προδιαγραφών τους. Ενώ είναι ολοφάνερο πως καμιά δεν θέλησε να γνωριστεί μαζί τους ιδιαίτερα. Κανείς τους δεν φαίνεται να νοιάζεται για τα αισθήματα καγχασμού ή θλίψης που θα νιώσει ο καθένας τους όταν θυμηθεί τον άλλον ως «περίπτωση», ενώ δεν θα βλέπονται πια.

Αυτό που έχει σημασία είναι να διασωθεί το γόητρο του καθενός τους όση ώρα μιλάει και τον ακούνε οι άλλοι. Χτυπάει μάλιστα το κινητό του ενός και τα μισόλογά του που ακούγονται θα τα διευκρινίσει πλήρως στον φίλο του μόλις κλείσει η συσκευή. «Ήταν η πρώην μου, πρέπει να πάρω το παιδί στις 18.30, της είπα πως το καράβι έχει καθυστέρηση, θα φτάσει στις 20.00». Κι ότι θα «πάρει» τον γιο του στις 21.00 και αντί για τις 24.00, θα τον «επιστρέψει» την επομένη το πρωί. Τηλεφωνεί μάλιστα στον γιο του προσφωνώντας τον, «έλα κομάντο», και του εξηγεί το πρόγραμμα που ο μικρός φαίνεται να το ξέρει ήδη από τη μητέρα του.

Για να ολοκληρώσει ο «εραστής» πατέρας γελώντας, αφού έχει κλείσει το τηλέφωνο με τον γιο του: «Ο κομάντο είναι στην ταράτσα με το νεροπίστολο και καταβρέχει τους περαστικούς, περιμένοντάς με». Έχουμε μάθει ήδη πως ο κομάντο είναι οχτώμισι χρονών. Η ατμόσφαιρα φαινομενικά είναι αφάνταστα εκνευριστική. Φτάνει όμως να σκεφτεί κανείς πώς ένας άνθρωπος κατόρθωσε μέσα σε δυο ώρες, χωρίς κανείς να του το ζητήσει, να εμφανίζει (αλλιώς γιατί να φώναζε) ως πετυχημένη μια ζωή που στα σαράντα της χρόνια είχε φορτωθεί έναν διαλυμμένο γάμο, ερωμένες που δεν υπήρξαν, έναν γιο που παζαρεύεται ο χρόνος του, όλα δηλαδή μίζερα και μισά. Για να νιώσει να τον πλημμυρίζει η συμπάθεια και η συγκίνηση για ανθρώπους που θα ευχόταν να μην είχε συναντήσει ποτέ στη ζωή του.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη».