Δεν έχει χρόνο για Ολυμπιακούς, δουλεύει όλη τη μέρα

Σ τρίβω αριστερά. Ανάμεσα από Αθηνάς και Πειραιώς γύρω από την πλατεία Κουμουνδούρου βρίσκεται η China Τown της Αθήνας με διάσπαρτα πακιστανικά μαγαζιά. Τα περισσότερα κινέζικα μαγαζιά είναι κλειστά σήμερα, αλλά εδώ η Αθήνα δεν είναι καθόλου άδεια. Στη Σωκράτους οι Πακιστανοί έχουν στήσει τη δική τους λαϊκή αγορά. Καρότσια, φορτηγά, οχλοβοή. Βγάζω μια φωτογραφία. Ένας Πακιστανός μού χαμογελά. Στην Ευριπίδου μετανάστες, έντονες χειρονομίες. Στην Αισχύλου άστεγοι λιάζονται στον ήλιο. Ένας ναρκομανής μπρούμυτα στο πεζοδρόμιο. Ένας ψηλός άνδρας με λευκή μπλούζα με περνάει για τουρίστα. «Κόκα», «κόκα» ψιθυρίζει συνωμοτικά… Τρεις πανικόβλητες τουρίστριες με περνούν για Έλληνα, με ρωτούν πώς να φθάσουν στο Σύνταγμα. Δεξιά ένα ξεπεσμένο ξενοδοχείο με σχισμένες δυτικές σημαίες. Μπροστά, στο βάθος, η Ακρόπολη. Βλέπω ένα κινέζικο μαγαζί ανοιχτό. Μπαίνω μέσα. Μοιάζει πιο πολύ με αποθήκη. Σε μεγάλες κούτες κάθονται νεαρά κορίτσια, φροντίζουν τα μωρά τους που κλαίνε γελούν τσιρίζουν. Ένας νεαρός έρχεται προς το μέρος μου. «Κλείσαμε» μου λέει. Το βλέμμα του είναι εχθρικό. Στρίβω αριστερά στην Αριστοφάνους, με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Στην Αριστοφάνους συναντώ τον Νιν Σιάο Τζιέν. Μου χαμογελά ενώ βγάζω φωτογραφίες. Μιλάμε σχεδόν με χειρονομίες. Είναι πολύ φιλικός αλλά η γλώσσα μάς εμποδίζει. Καταλαβαίνω ότι είναι από τη Βουζτιέν, κοντά στο Ταϊβάν. Ήρθε στην Ελλάδα με βίζα πριν από ένα χρόνο. Τώρα έχει άδεια παραμονής. Τον ρωτάω για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μου απαντά ότι δεν έχει χρόνο να τους παρακολουθήσει, δουλεύει όλη τη μέρα. Του ζητάω μια φωτογραφία και δέχεται με μεγάλη ευχαρίστηση. Τον χαιρετώ και συνεχίζω παρακάτω.