Ουκ επ΄ άρτω…

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ μου στο Δημοτικό, κάθε μεσημέρι που μας έβλεπε να γυρνάμε αναψοκοκκινισμένοι από το γήπεδο του σχολείου, μας επαναλάμβανε με φανερή διάθεση να μας πειράξει τον αγαπημένο του ορισμό για το ποδόσφαιρο: 22 τρελοί που κυνηγάνε με μανία ένα τόπι. Γελούσαμε αλλά βέβαια αυτό δεν μας εμπόδισε καθόλου να συνεχίσουμε να παίζουμε έως ότου τα πόδια μας δεν μας κρατούσαν άλλο.

ΘΥΜΗΘΗΚΑ τον δάσκαλό μου διαβάζοντας τις κριτικές για τα «άχρηστα» αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων και βέβαια την αντιδιαστολή του «λαϊκού αθλητισμού» με τον πρωταθλητισμό της βιτρίνας, του ντόπινγκ και των ιδιωτικών χορηγών. Έχει γίνει πια μόδα, πολιτικά ορθό κατά την προσφιλή ορολογία, να απαξιώνουμε συλλήβδην τους αγώνες και τους αθλητές- τους σύγχρονους Φρανκενστάιν της φαρμακευτικής βιομηχανίας.

ΟΠΟΙΟΣ έχει λίγο ασχοληθεί με τον αθλητισμό βέβαια ξέρει ότι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η ίδια η διάκριση μαζικού αθλητισμού και πρωταθλητισμού είναι σε μεγάλο βαθμό τεχνητή. Αρκεί να μπει κανείς στις ηλεκτρονικές σελίδες ερασιτεχνών δρομέων, ιστιοπλόων ή ποδηλατών για παράδειγμα και θα συνειδητοποιήσει πόσο ενιαίος είναι ο χώρος του αθλητισμού, πόσο οι μεν τροφοδοτούν τους δε και το αντίστροφο.

ΑΥΤΟ φυσικά το γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι εταιρείες αθλητικών ειδών που είναι χορηγοί στους ολυμπιονίκες, ζουν όμως από τα εκατομμύρια των ερασιτεχνών που παρακολουθούν τις εξελίξεις στα παπούτσια ή στα ρούχα ή ακόμα και στην αθλητική ιατρική και διαμορφώνουν αναλόγως τις αγορές τους ή τον τρόπο με τον οποίο αθλούνται.

Η «ΒΙΤΡΙΝΑ» όπως περιφρονητικά την ονομάζουμε, είναι ο χώρος όπου ξεκινούν οι αλλαγές και οι μεγάλες καινοτομίες, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί τον ιδεατό στόχο που εμπνέει εμάς τους υπόλοιπους.

ΦΥΣΙΚΑ γίνονται υπερβολές, παίζονται παιχνίδια και διακυβεύονται συμφέροντα. Αυτά όμως είναι συνυφασμένα με τον αθλητισμό. Ακόμα και στην αρχαιότητα, όπως έγραφε σε διπλανή στήλη ο Χρήστος Κάτσικας, είχαμε δωροδοκίες, απάτες, βία και βέβαια μεταγραφές πρωταθλητών με το αζημίωτο! Ούτε σ΄ αυτό δεν πρωτοτυπούμε.

ΑΝ έχει αλλάξει κάτι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι η κλίμακα και μαζί η ευκολία με την οποία μπορούμε σήμερα να καταναλώσουμε το θέαμα. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε στην Ολυμπία. Αραγμένοι στον καναπέ μπορούμε να παρακολουθήσουμε εκατοντάδες αθλήματα χωρίς τον παραμικρό κόπο.

ΕΙΝΑΙ κακό; Το όπιο του λαού; Είμαστε όλοι θύματα κάποιας παγκόσμιας συνωμοσίας;

Έχουν άραγε δίκιο όσοι μάς κάνουν διαλέξεις ηθικής για την παράλογη συμπεριφορά μας; Ποιος μπορεί να το πει; Ο γράφων ωστόσο ομολογεί ότι αγόρασε και φέτος εισιτήριο διαρκείας παρ΄ ότι έχει ορκιστεί ξανά και ξανά να μην ξαναπατήσει στο γήπεδο!