[ Δρόμοι ]

Τι πιο αθώο…
… από τις διακοπές μας; Απολαμβάνουμε ξαπλωμένοι το θαλασσινό αεράκι κι ονειρευόμαστε να ξεδώσουμε λιγάκι με μερικές παρασπονδίες από τη συνηθισμένη ρουτίνα. Κι εκεί που μασουλάμε νωχελικά ένα κομμάτι σοκολάτα, το μάτι μας πέφτει σε μια προειδοποίηση του υπουργείου Υγείας για τους κινδύνους παχυσαρκίας από την υπερκατανάλωση σοκολάτας. Φτάνει αυτή η ματιά για να μας πλημμυρίσει από ενοχές, σαν να έχουμε κιόλας αρχίσει να βάζουμε παραπανίσιο βάρος.
Για παρόμοιες…
… καταστάσεις γράφει ο δημοσιογράφος Ρομπ Λάιονς, που τις ζει καθημερινά στη Βρετανία. Είτε αγοράζει σοκολάτα είτε ουίσκι, πάντα θα βρει μια προειδοποίηση στο ράφι ή στη συσκευασία για τους κινδύνους από την παχυσαρκία ή τον αλκοολισμό. «Δεν το κρύβω πως συμπαθώ τις εταιρείες που παίρνουν τέτοιες πρωτοβουλίες», λέει. «Όμως, μολονότι κανείς δεν μας υποχρεώνει να καταναλώνουμε τα προϊόντα τους, βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από προειδοποιήσεις. Λες και οι κίνδυνοι από τις υπερβολές δεν είναι προφανείς». Τα μηνύματα λοιπόν είναι: Όταν τρώτε πολλά γλυκά, θα παχύνετε. Όταν πίνετε πολλά οινοπνευματώδη ποτά, θα γίνετε τύφλα στο μεθύσι- και σε κανέναν δεν αρέσει ένας μεθυσμένος. Κι όταν συνέχεια τρώτε και πίνετε πολύ, θα έχετε προβλήματα με την υγεία σας. Τα πράγματα είναι φως φανάρι. Τι τις χρειαζόμαστε λοιπόν τόσες προειδοποιήσεις; Μια κάποια…
… υποκρισία ασφαλώς δεν λείπει από όλα αυτά (όπως δεν λείπει και από τους βιομηχάνους καπνού που μας προειδοποιούν ότι «το κάπνισμα μπορεί να προκαλέσει καρκίνο», αλλά εξακολουθούν να κατασκευάζουν τσιγάρα). Οι βιομήχανοι βάζουν μεν τις προειδοποιήσεις στα προϊόντα τους, αλλά την ίδια ώρα ελπίζουν ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα πάψουμε να τα αγοράζουμε. Και εμείς υποβάλλουμε αυτά τα προϊόντα σε εξονυχιστικό έλεγχο στα ράφια του σούπερ μάρκετ πριν τα αγοράσουμε, νιώθοντας ενοχές εξαιτίας όλων αυτών των «σοφών» προειδοποιήσεων. Κάπου το πράγμα καταντάει παράδοξο. Γιατί, με όλες αυτές τις προειδοποιήσεις τους, στην πραγματικότητα είναι σαν να μας ζητούν αυτοί οι βιομήχανοι να μην αγοράζουμε τα προϊόντα τους. Τα ίδια συμβαίνουν και με άλλες επιχειρήσεις, όπως ας πούμε με τις επιχειρήσεις ενέργειας: με αφίσες και με διαφημίσεις μάς εξηγούν πώς μπορούμε να εξοικονομήσουμε χρήματα και να σώσουμε τον πλανήτη χρησιμοποιώντας λιγότερο το προϊόν τους. Μάλιστα μια τέτοια επιχείρηση στη Βρετανία ενθαρρύνει τα παιδιά να «καρφώνουν» τους γονείς τους, όταν αυτοί σπαταλούν ενέργεια.

Η κατάσταση…

… αυτή δείχνει πόσο πολύ έχουν ξεφύγει τα πράγματα από τα χέρια των πολιτικών ηγεσιών. Χωρίς οράματα και χωρίς σχέδια που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τέτοια κοινωνικά προβλήματα, αυτές οι ηγεσίες καταλαβαίνουν πως η κοινωνία βρίσκεται πια εκτός ελέγχου, αλλά το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μας κουνούν το δάχτυλο απειλητικά μπροστά στη μύτη μας «για το καλό μας». Αν έχουν τόσο πολύ αποτύχει, γιατί θα πρέπει άραγε να πιστέψουμε πως το ξέρουν καλύτερα από εμάς;