ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΑΝ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ;

Για να σοβαρευτούμε λίγο: Ένας πολιτισμός 4.000 ετών, ένας πληθυσμός ενάμισι σχεδόν δισεκατομμυρίου, 56 εθνότητες, μια χώρα που σκέφτεται τον εαυτό της ως «Αυτοκρατορία του Κέντρου» θα αλλάξει, όχι επειδή το θέλησε η ίδια να αλλάξει, αλλά για να ικανοποιήσει την επιθυμία της ΔΟΕ. Τους ρώτησαν αν θέλουν να αλλάξουν; Προφανώς όχι. Κανείς δεν έκανε τον κόπο αφού, ούτως ή άλλως, όλο το παιχνίδι παίζεται στο επίπεδο της ψευδαίσθησης, στις εντυπώσεις από αυτές «τις δεκαπέντε μέρες της δημοσιότητας». Βέβαια, το πιθανότερο είναι ότι σε αντίθεση με τη μικροσκοπική Ελλάδα, ο γιγαντισμός της Κίνας θα της επιτρέψει να αφομοιώσει τις δεκαπέντε αυτές ημέρες, όπως το πέλαγος ρουφάει τα απόνερα από το πέρασμα του υπερωκεάνιου.

Σε έναν κόσμο που έχει τόσο απαξιώσει τις αισθήσεις, σε βαθμό αναισθησίας, προφανώς οι ψευδαισθήσεις είναι ένα πρώτης τάξεως υποκατάστατο, γι΄ αυτό και κανείς δεν πρέπει να τις υποτιμά. Μόνον που αυτές δεν έχουν καμία σχέση με το λεγόμενο «πνεύμα του Ολυμπισμού», όχι «το αρχαίο πνεύμα» του κιτς της αφής της φλόγας, αλλά το σύγχρονο, αυτό που ενέπνευσε τον Πιερ ντε Κουμπερτέν και τον Δημήτριο Βικέλα στο τέλος του προπερασμένου αιώνα. Αυτό που πάνω από σαράντα χρόνια πριν περνούσε την Πύλη του Κωνσταντίνου στη Ρώμη, ξυπόλητο, όπως ο νικητής του μαραθωνίου Αμπέπε Μπικίλα κατακτούσε την πόλη που μερικά χρόνια πριν είχε κατακτήσει την πατρίδα του.