Η ολυμπιακή αλαζονεία

ΟΛΟΙ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
ΥΠΕΡΔΙΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ
ΕΙΧΕ ΞΕΣΗΚΩΣΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ
Θυμόμαστε την Αθήνα των ημερών, καλοβαλμένη σαν τηλεοπτικό πλατό, έτοιμη για την επόμενη εκπομπή και τη μετάλλαξη του πληθυσμού της, ημών των ιδίων δηλαδή, σε θίασο χαμογελαστών και ευγενών απογόνων των προγόνων μας. Αυτούς τους τελευταίους τούς είχαμε παρακολουθήσει να παρελαύνουν στην παράσταση ταμπλό βιβάν της τελετής έναρξης.

Η Ελλάδα, η Αθήνα κατά μείζονα λόγο, ζούσε τις δεκαπέντε ημέρες παγκόσμιας δημοσιότητας που προσφέρει στους εκλεκτούς του ο Ολυμπισμός. Οι περισσότεροι, με επικεφαλής τους σπουδαιοφανείς πολιτικούς μας, οι οποίοι κόντευαν να σκάσουν χορτασμένοι από επιτυχία, πίστευαν πως επιτέλους είχε έρθει η ώρα μας. Μέρες που είναι, και με όσα συμβαίνουν στη Νότια Οσετία, θυμάμαι εκείνες τις αφελείς κορόνες περί «διεθνούς εκεχειρίας» για να μπορέσει η ανθρωπότητα να απολαύσει τους Αγώνες της, την Αττική Οδό και το «Ελ. Βενιζέλος» της.

Με την επιφοίτηση των πέντε κύκλων που στάθηκαν πάνω από τα κεφάλια μας και τη μεσολάβηση του Ζέπελιν που παραμένει μυστήριο αν ήταν μαϊμού, τίποτε σ΄ αυτήν τη χώρα δεν θα ΄ταν όπως ήταν πριν. Ακόμη και ο πολιτισμός μας- αλήθεια ποιος από όλους;- θα άλλαζε σελίδα. Είχαμε πληρώσει κάτι δισεκατομμύρια παραπάνω, όμως, αν μη τι άλλο, θα περνούσαμε ωραία.

Αυτό που συμβαίνει τέσσερα χρόνια μετά δεν το θυμόμαστε γιατί, δυστυχώς, το ζούμε καθημερινά. Και δεν αναφέρομαι στην περίφημη εγκατάλειψη των Ολυμπιακών έργων που υποτίθεται θα μας έλυναν κι εγώ δεν ξέρω ποια προβλήματα.

Η Αθήνα έχει γίνει χειρότερη παρά ποτέ. Βρωμάει στην κυριολεξία, βρωμάει σκατίλα- που κανείς δεν νοιάζεται να καθαρίσεικαι καυσαέριο, κυρίως όμως βρωμάει την αχρειότητα της συμπεριφοράς ενός εξαθλιωμένου πληθυσμού που δεν του απομένει παρά ο τραμπουκισμός για να βολέψει την κατάθλιψή του. Στη δημοκρατία της κακοφωνίας που έχουμε εγκαθιδρύσει, ως το μόνο βιώσιμο πολίτευμα, μόνον οι κραυγές της τσαντίλας και της απελπισίας επιπλέουν. Με δυο λόγια: κανείς δεν συνεννοείται με κανέναν, και αν αυτό δεν λέγεται βαρβαρότητα τότε τι λέγεται; Σίγουρα δεν φταίνε μόνον οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, όμως το μέγεθος της επιχείρησης ήταν τέτοιο και τόσο δυσβάσταχτο για μια κοινωνία μάλλον γερασμένη σαν την ελληνική, που είναι δύσκολο να παραγνωρίσεις τη συμμετοχή τους στην ευθύνη. Και το κυριότερο: το μέγεθος της ψευδαίσθησης που δημιουργούν είναι τέτοιο ώστε μετά, κάθε επαφή με την πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι οδυνηρή. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες συμπυκνώνουν με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο την αλαζονεία μιας ολόκληρης εποχής, της δικής μας. Τα ντοπαρίσματα, ο διαφημιστικός όγκος που ξεσηκώνουν, δεν είναι παρά τα εργαλεία που τους επιτρέπουν να οργανώνουν αυτήν τη μεγάλη ψευδαίσθηση: πως επειδή κάποιοι το αποφασίζουν κάθε τέσσερα χρόνια, μια μυστηριώδης επιτροπή, ένα είδος Εταιρείας Απολύτως Περιορισμένης Ευθύνης, κάποια γωνιά του πλανήτη οφείλει να μεταμορφωθεί, μόνο και μόνο γιατί «τι θα πει ο κόσμος, παιδάκι μου, αν σε δει να κυκλοφορείς σ΄ αυτό το χάλι».

Λες και ο κόσμος προχωράει επειδή κάποιοι επιφανείς θέλουν να τον κάνουν να προχωρήσει.

Και επειδή η κοινωνία μας έχει πάψει προ πολλού να είναι κοινωνία του θεάματος και έχει μεταμορφωθεί σε «κοινωνία νυχτερινό κέντρο»- η διαφορά είναι πως δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές, όλοι χορεύουν επί σκηνήςοι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια παγκόσμια μεταφορά αυτού του γιγαντιαίου νυχτερινού κέντρου, όπου όλοι, αθλητές, κριτές και θεατές στροβιλίζονται καθώς βλέπουν τους εαυτούς τους στις τηλεοπτικές οθόνες να βαδίζουν εν χορώ… προς τα πού άραγε; Μήπως είναι τυχαίο ότι οι λεγόμενες «τελετές έναρξης» έχουν γίνει γεγονός εφάμιλλης σημασίας με τις αθλητικές επιδόσεις;

Το ίδιο δεν συμβαίνει με την Κίνα σήμερα; Από τη στιγμή που η Κίνα ανέλαβε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όλοι φώναζαν ότι πρέπει να αλλάξει. «Δεν μπορούμε να σας δείξουμε έτσι στον κόσμο!»όπου κόσμος είναι ο Πούτιν, ο Μπους, ο Σαρκοζί, η Μέρκελ και οι «ρεπόρτερ χωρίς σύνορα». «Πρέπει να αλλάξετε πολιτική στο Θιβέτ, πρέπει να αλλάξετε πολιτική ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χρειάζεστε πιο γρήγορο Ίντερνετ, δεν είναι δυνατόν το Πεκίνο να ξυπνάει και να κοιμάται μέσα σε τέτοια μόλυνση».

Και γιατί πρέπει να αλλάξει η Κίνα; Γιατί αυτό αποφάσισε ο κύριος Ρογκ και μερικοί ακόμη κύριοι, οι οποίοι διευθύνουν ένα είδος πολυεθνικής που απολαμβάνει το μοναδικό προνόμιο να αναθέτει το εμπορικό ρίσκο της επιχειρηματικής της δραστηριότητας στην πελατεία της.