«Σαν να έκανα πάλι στρατιωτικό»

Είναι η δεύτερη φορά που ερμηνεύει τον Αγαμέμνονα- η πρώτη ήταν στο χειμερινό «Ανοιχτό Θέατρο», το 1993, όταν ανέβασε ολόκληρη την «Ορέστεια» ο Γιώργος Μιχαηλίδης.

Πώς βλέπετε τον ρόλο δεκαπέντε χρόνια μετά;

«Έχω να δουλέψω καλοκαίρι απ΄ το ΄97. Πήγα με την Άντζελα Μπρούσκου επειδή είχα δει πρόπερσι την “Ηλέκτρα” της στο Φεστιβάλ.

Όταν έπαιξα τον ρόλο όπως τον έπαιξα ούτε που περνούσε απ΄ το μυαλό μου πως μπορεί να παιχτεί και διαφορετικά. Παρ΄ όλο που πήγα στις πρόβες τελείως φτιαγμένος να μη χρησιμοποιήσω κανένα στοιχείο απ΄ αυτά που είχα χρησιμοποιήσει το ΄93- από την τραγωδία όπως την ξέρω- εν τούτοις χρησιμοποιώ. Αλλά με πάρα πολύ χιούμορ.

Με τον Αγαμέμνονα αισθάνομαι σαν να έκανα πάλι στρατιωτικό φέτος το καλοκαίρι. Σαν να υπήρξα σε ένα στρατόπεδο στην Τροία, σαν να πέρασα πράγματι από τη Λήμνο με τον Φιλοκτήτηπάρα πολύ δύσκολες, άγριες οι συνθήκες…- και σαν να γύρισα, τώρα, σπίτι μου στο Άργος, και να με περιμένει η εκδίκηση για την έπαρσή μου. Μόνο που, ενώ Κλυταιμνήστρα θα είναι η Αμαλία η Μουτούση, εγώ βλέπω πως εκείνη που θέλει να με σακατέψει είναι η κριτική». Γελάει.

«Η Άντζελα στην παράσταση δουλεύει πάνω στη συλλογική μνήμη όλης της ελληνικής ιστορίας με διάφορους τρόπους και αυτό είναι συγκινητικό. Είναι σήμερα, είναι ΤΩΡΑ. Με πάρα πολύ χιούμορ».

Επανέρχεστε στο στοιχείο «χιούμορ». Πώς μπορείς να δεις τον «Αγαμέμνονα» των τόσων φόνων με χιούμορ;Παρωδία θα δούμε;

«Καθόλου. Αν τραβήξεις τις καταστάσεις και τις δεις με μάτι κριτικό, στο χιούμορ οδηγείσαι. Η υποτέλεια, ας πούμε, σε έναν βασιλιά πού οδηγεί; Στη γελοιοποίηση. Πάντα έλεγα πως οι καλύτεροι ηθοποιοί στην τραγωδία είναι αυτοί που έχουν χιούμορ. Αν δεν έχεις χιούμορ και την τόλμη να υπονομεύσεις τον εαυτό σου, τραγωδία δεν μπορείς να κάνεις».