«Στη ζούλα μια ενεσούλα…»

«Εμείς οι ίδιοι είμαστε οι ηθικοί αυτουργοί του “εγκλήματος”, της χρήσης αναβολικών ουσιών από τους αθλητές», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ευγένιος Τριβιζάς. Καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, στη Βρετανία- εκτός, βέβαια από αγαπημένος παραμυθάς των παιδιών-, ο Ευγένιος Τριβιζάς πιστεύει ότι, με δική μας συνευθύνη, το πρόβλημα θα εντείνεται: «Όταν εθιζόμαστε στην ευφορία της δόξας και την ανατριχίλα της νίκης, όταν δίνουμε υπερβολική έμφαση στο επίτευγμα- όχι στη χρηστότητα της διαδικασίας που οδηγεί σε αυτό-, όταν αποθεώνουμε τους νικητές και οικτίρουμε τους ηττημένους, όταν διψάμε για πανηγυρικούς εθνικούς θριάμβους, τότε οι πειρασμοί των αθλητών να ανταποκριθούν πάση θυσία στις προσδοκίες μας καθίστανται αφόρητοι. Είναι κάτι σαν τον πατέρα που κλέβει για να ικανοποιήσει την πείνα των παιδιών του. Οι αθλητές παίρνουν αναβολικά για να ικανοποιήσουν την ακόρεστη δίψα μας για εθνική δόξα και διεθνή μεγαλεία. Άλλοι θυσιάζονται για την πατρίδα στο πεδίο των μαχών και άλλοι στους στίβους των γυμναστηρίων».

Δεν έχει όμως δικαίωμα ο καθένας να διαθέτει το σώμα του όπως θέλει ανεξαρτήτως επιπτώσεων στην υγεία του; «Και βέβαια έχει», απαντά ο Ευγένιος Τριβιζάς, «διαφορετικά δεν θα είχαμε κατακτήσει τον Βόρειο Πόλο ή τα Ιμαλάια.

Το πρόβλημα με τα αναβολικά δεν είναι τόσο οι επιβλαβείς συνέπειές τους όσο το ότι δίνουν ένα άδικο προβάδισμα σε αυτούς που τα καταναλίσκουν».

Και προσθέτει: «Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι το πρόβλημα της βελτίωσης των ανθρωπίνων επιδόσεων, με χημικά ή άλλα τεχνητά μέσα, δεν περιορίζεται στον χώρο του αθλητισμού. Ήδη οι συμμετέχοντες σε λεγόμενα “διανοητικά αθλήματα”, όπως οι σκακιστικοί αγώνες, έχουν αρχίσει να υποβάλλονται σε εξετάσεις για ενδεχόμενη χρήση χημικών ουσιών οι οποίες βελτιώνουν την οξύνοια, πνευματική διαύγεια, εγρήγορση και αυτοσυγκέντρωσή τους.

Παρόμοιας φύσεως προβλήματα σύντομα θα ανακύψουν στους χώρους της επιστήμης, της διανόησης και της τέχνης. Για παράδειγμα, όπως αποκάλυψε έρευνα του Πανεπιστήμιου του Cambridge, πολλοί πανεπιστημιακοί των οποίων η προαγωγή εξαρτάται από τον όγκο και την ποιότητα του ερευνητικού τους έργου καταναλίσκουν τα λε γόμενα “αναβολικά του νου” (smart pills), τα οποία ενδυναμώνουν τις νοητικές λειτουργίες, βελτιώνουν την αυτοσυγκέντρωση και αυξάνουν την παραγωγικότητά τους. Ο διάσημος μαθηματικός Ρaul Εros είχε δηλώσει ευθαρσώς ότι “όταν παίρνω αμφεταμίνες και κοιτώ ένα λευκό χαρτί ο νους μου πλημμυρίζει από ιδέες, χωρίς αμφεταμίνες όταν κοιτάζω ένα λευκό χαρτί δεν βλέπω παρά μόνο ένα λευκό χαρτί”. Είναι επίσης γνωστό ότι πολλοί συγγραφείς για να εμπνευσθούν να δημιουργήσουν καταναλίσκουν απαγορευμένες ουσίες, οι οποίες βλάπτουν σοβαρά την υγεία τους.

Πρέπει άραγε οι ερευνητές, οι επιστήμονες και οι συγγραφείς αυτοί να αποκλεισθούν από τα βραβεία Νόμπελ και άλλες διακρίσεις; Είναι δίκαιο ένας μαθηματικός, ένας φυσικός ή ένας συγγραφέας που παίρνει αμφεταμίνες, όπιο, κοκαΐνη ή κάποια άλλη απαγορευμένη ουσία να συναγωνίζεται έναν ομότεχνό του ο οποίος δεν παίρνει;

Αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι “ναι”, τότε πριν από την απονομή των Νόμπελ ή ακόμα και των δικών μας κρατικών βραβείων οι υποψήφιοι θα πρέπει να υπόκεινται σε αιφνίδιους έλεγχους. Να γίνονται δηλαδή επιδρομές στις κατοικίες τους και να υποχρεούνται να δίνουν δείγματα ούρων. Ίσως να μην είναι μακριά αυτή η μέρα», καταλήγει.

Φοβάμαι ότι σύντομα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αντί να συναγωνίζονται αθλητές, θα συναγωνίζονται φαρμακοβιομηχανίες

Το μέλλον των Ολυμπιακών Αγώνων ο Ευγένιος Τριβιζάς το βλέπει ζοφερό. «Πολύ φοβάμαι ότι κινδυνεύουν να αλλάξουν μορφή. Αντί να συναγωνίζονται αθλητές για το ποιος θα τρέξει ταχύτερα ή θα πηδήξει υψηλότερα, θα συναγωνίζονται φαρμακοβιομηχανίες για το ποια θα παρασκευάσει το δραστικότερο και ασφαλέστερο αναβολικό. Κάτι δηλαδή όπως στα ράλι, όπου δοξάζεται όχι μόνο ο οδηγός, αλλά και η εταιρεία που κατασκεύασε το νικηφόρο όχημα. Άλλωστε, ήδη οι φαρμακοβιομηχανίες αυτές έχουν προσαρμόσει και εφαρμόζουν στα παρασκευάσματά τους το Ολυμπιακό μότο Citius, Αltius, Fortius. Δηλαδή ισχυρότερα, σε υψηλότερες δόσεις και με ταχύτερη δράση αναβολικά…».


Τα έξι απατηλά συνθήματα

(στα οποία πρέπει να αντιστεκόμαστε)
● Ποτέ μην αναβάλλεις γι΄ αύριο ένα αναβολικό που μπορείς να πάρεις σήμερα. ● Κάνε στη ζούλα μια ενεσούλα.

● Το ντοπάρισμα είναι μεγάλο χάρισμα.

● Οι πονηρές οι ζαβολιές φέρνουν κότινους από ελιές. ● Η άσκηση κουράζει, καλύτερα να κάνεις χάζι!

● Πιο αργά! Πιο χαμηλά! Πιο χαλαρά!

Τα έξι γνήσια συνθήματα
(τα οποία πρέπει να ακολουθούμε)
● Δεν έχει αξία η νίκη με των αναβολικών το δεκανίκι. ● Όλοι μαζί παρέα ας τιμήσουμε σωστά την Ολυμπιακή Ιδέα.

● Σημασία έχει η συμμετοχή, όχι η δόξα και η υπεροχή.

● Δάδες φωτεινές οι καθαροί οι αθλητές.

● Με το ακέραιό σου ήθος ξεχώρισε από το πλήθος.

● Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά!