Ευφάνταστη κινηματογραφική μεταγραφή

Σαράντα χρόνια μετά τον κινηματογραφικό Πρωτάρη (1968) ο ήρωας του Τσαρλς Γουέμπ αποδεικνύεται άρρηκτα συνδεδεμένος με το πρόσωπο του νεαρού τότε Ντάστιν Χόφμαν. Αντιστοίχως η Αν Μπάνκφορντ και η Κάθριν Ρος δανείζουν μεταχρονολογημένα την ερμηνευτική και προσωπική γοητεία τους στα μυθιστορηματικά πρόσωπα της κυρίας Ρόμπινσον και της κόρης της, Ιλέιν. Στον ίδιο μυθικό κύκλο ανήκει και η εξίσου διαχρονική μουσική των Simon και Garfunkel. Διαβάζοντας σήμερα το μυθιστόρημα του 1963, δεν μπορεί κανείς να μη θαυμάσει την ευφάνταστη, απολαυστική σαφώς πιο αιχμηρή κινηματογραφική μεταγραφή του Μike Νichols, ο οποίος παραμένοντας πιστός στη βασική ιστορία του βιβλίου, ανέδειξε τα θετικά της στοιχεία, δένοντάς τα σε ένα δυναμικότερο αφηγηματικό σχήμα, αντικαθιστώντας τμήματα των ανιαρών διαλόγων με μια εξίσου ομιλούσα φωτογραφία αλλά και μουσική, που σίγουρα δεν αποτελεί υπόκρουση. Τα πρόσωπα αποκτούν το δραματουργικό υπόστρωμα που λείπει από το μυθιστόρημα του Γουέμπ, ο αυταρχισμός των γονιών του Πρωτάρη φωτίζεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, πιο εύγλωττα από τις αμήχανες λέξεις του συγγραφέα, ενώ η κυρία Ρόμπινσον αποκτά επιτέλους ως χαρακτήρας του αφηγήματος πτυχές και μια έστω αδιόρατη ευαισθησία, χάρη στα οποία δραπετεύει από το στερεότυπο της πικραμένης σαραντάρας, που ο εραστής της, τα φτιάχνει τελικά με τη συνομήλικη κόρη της. Όσο για τον ερωτισμό, την πράξη, την πρόθεση ή το βλέμμα, που βάναυσα συναιρείται σε εκείνη την καταληκτική φράση της αποπλάνησης του Μπεν, «την άφησε να λύσει τη ζώνη του και να του κατεβάσει το παντελόνι γύρω από τα πόδια. Μετά ανέβηκε πάνω της κι έπιασε δουλειά», στον κινηματογραφικό Πρωτάρη ευτυχεί σε σκηνές διάσημες, μεστές από τον αμήχανο πόθο και τον απόντα έρωτα.