Επιφυλλίδα

Η ρόμπα η λαμέ

Θες από δική μου προκατάληψη (που μακάρι να ΄ταν έτσι), θες γιατί αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό τη μορφή της Εξουσίας, καρφώνεται στον νου μου η εικόνα μιας ανεπρόκοπης πατρόνας, μιας πλαδαρής κι ανοικονόμητης Grande Dame: με κρεμασμένα στήθια και ξέχειλες κοιλιές, που προσπαθεί να τις περιμαζέψει σε σφιχτούς κορσέδες.

Ξαπλωμένη ολημερίς στον καναπέ, με τη λαμέ τη ρόμπα και το τουρμπάνι στα μαλλιά, βάφει τα νύχια της και τα λιμάρει, καλλωπίζεται με γελοία φιλαρέσκεια και καθρεφτίζεται αυτάρεσκα μέσα στους παραμορφωτικούς καθρέφτες της.

Και νααα, τα πιάτα στοίβα μες στον νεροχύτη, ασκούπιστο το σαλόνι του σπιτιού της, τα κρεβάτια άνω-κάτω.

Κι εκεί που κάθεται αδιάφορη και ξύνει τις φτέρνες της να μαλακώσουν, ανοίγει η πόρτα και μπουκάρουνε πότεοι κουμπάροι της, πότε ο γραμματέας από τον τέταρτο, άλλοτε οι μιζαδόροι Γερμανοί κι άλλοτε ο Γερμανός αυτοπροσώπως. Τότε τρέχει να μαζέψει όπως όπως τ΄ άπλυτα στο σπιτικό της. Τι να πρωτοπρολάβει όμως κι από πού να αρχίσει η τσαπατσούλα;

Πετάει μάνι μάνι τη ρόμπα από πάνω της, ρίχνει στο νύχι ένα φύσημα για να στεγνώσει το μανό και τρέχει στις κρεβατοκάμαρες ν΄ αλλάξει τα λερά σεντόνια.

– Την πόρτα της κουζίνας θα την κλείσει να μη φτάσουν στο σαλόνι οι αποπνικτικές οσμές.

Α, το σαλόνι! αυτό, πια, πώς να το κουμαντάρει; Ρούχα πεταμένα στις καρέκλες, οι γαριασμένες κάλτσες των δικών της των παιδιώνπαρατημένες δεξιά κι αριστερά, σώβρακα και φανέλες που μυρίζουνεξινίλα· και μες στο βάζο τα λουλούδια απ΄ την πρωίμως μαραμένη νιότη της (μαυρισμένο το νερό και ζέχνει).

Κάτι σκουπίδιαπάνω στο χαλί- κοριοί κι ομόλογα- τσάκα- τσάκα τα σπρώχνειμε το πόδι και τα χώνει από κάτω. Κι αν βρεθεί κανένας δικαστής να το ανασηκώσει, θα τον στείλει από ΄κεί που ήρθε. Τι λες που θα διαλύσει αυτή το σπιτικό της, γιατί βάλθηκε ένας απρόβλεπτος ν΄ αποκαλύψει τη βρωμιά της! Jamais.

Ύστερα, η Κεφαλή της Εξουσίας αποσύρεται στο Άδυτο για να μην αποκαεί και παρουσιάζεται ο αντ΄ Αυτής: μέγας εκπρόσωπος και πρωθιερεύς. Μες στην επιβλητική σοβαροφάνεια και την πλήρη ακαμψία των μυών- α πα πα, χωρίς ρετούς και μακιγιάζ δεν εμφανίζεται ποτέ του σε κανέναν. Κι ελαφροκλίνοντας την κεφαλή αρχίζει την τελετουργία του με τον εξορκισμό της ΠΑΣΟΚικιάς γειτόνισσας (κάτι σαν το τροπάριο των Αγίων Αναργύρων για τα ξόρκια και για το ξεμάτιασμα), κι έπειτα παίρνοντας το συνεσταλμένο ύφος της Μαγδαληνής ανασύρει το ευτράπελο ανέκδοτο για τη «μηδενική»- και εντελώς μηδενισμένη, πλέον – «ανοχή τους». Τόσο εκμηδενισμένη και ανύπαρκτη όσο κι η δική μας αντοχή.

(Κι όμως, δεν πάει καιρός που η καινούργια Εξουσία έκανε το ντεμπούτο της/ φρέσκια- φρέσκια και «σεμνή», σαν τον μίσχο της Παρθένου. Δες τηνα τώρα πώς κατάντησε! μια αδηφάγα και δυσκοίλια μαντάμ).

Αα, πώς να μην την προσέξω τότε! Πώς και δεν είδα πίσω απ΄ το «ήθος» της σεμνότυφης παρθένας, το ύφος της ξεσκολισμένης κόρης. Πέρα από τις υποσχέσεις έπρεπε να διακρίνω τις καιροσκοπικές διαθέσεις. Κάτω απ΄ τον σεμνό και ταπεινό βηματισμό, όφειλα ν΄ αναγνωρίσω την ακόρεστη επιθυμία της για πλουτισμό. Όλα τα κουσούρια – και χειρότερα ακόμα- ξεσηκωμένα από τη γειτόνισσα που την ξορκίζει τώρα και τη βρίζει· ίδιο πατρόν: η ξιππασιά, η απληστία και προπαντός η ρόμπα η λαμέ.

Πώς και δεν τα είδα, λέω, απ΄ την αρχή;

Τώρα, πλέον, είναι αργά. Και να θέλουν να τους πάρω σοβαρά, η φαιδρή εικόνα τους δεν με αφήνει.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.