Το τέταρτο κουδούνι

Καλά, τον Κάρατζιτς, που κρυβότανε, τον πιάσανε. Και θα τον δικάσουνε. Για εγκλήματα πολέμου. Τον Μπους, που δεν κρύβεται, γιατί δεν τον πιάνουνε;

(Το ρεπορτάζ για τις τερατογενέσεις που παρατηρούνται στην Φαλούτζα του Ιράκ μετά το βομβαρδισμό της- με τι τύπου όπλα άραγε;…- απ΄ τους Αμερικάνους το 2004-μια έως δυο περιπτώσεις με γενετικές ανωμαλίες τη μέρα εντοπίζονται πια στο νοσοκομείο της πόλης- το ΄δατε;).

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… «Τhe Ρlastic Ρeople of the Univers» – κι όχι «Τhe Ρlastic Ηead Ρeople», όπως από λανθασμένη ενημέρωση έγραψα την περασμένη Πέμπτη-, είναι ο τίτλος του τσεχοσλοβάκικου συγκροτήματος που «παίζει» στο έργο του Τομ Στόπαρντ το οποίο πρόκειται ν΄ ανεβάσει ο Γιώργος Κοτανίδης το χειμώνα στο «Πόρτα».

Η εικοσιτριάχρονη Λένα Παπαληγούρα (στη φωτογραφία), απόφοιτη 2006 της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και στη δύναμη του Εθνικού Θεάτρου τα τελευταία χρόνια- φοβερή φατσούλα-, θα ΄ναι, εναλλάξ με την Βασιλική Τρουφάκου, η Αλίκη στο, βασισμένο στο κλασικό «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ, έργο για παιδιά που θα παρουσιάσει το Εθνικό Θέατρο το χειμώνα με το «Παιδικό Στέκι» του, στη Σκηνή «Κατίνα Παξινού», σε διασκευή- σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου και που θα «συναρμολογηθεί» στη διάρκεια των δοκιμών οι οποίες ήδη άρχισαν.

Η παράσταση θ΄ ανεβεί στις 18 Οκτωβρίου με σκηνικά και κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη, μουσική Κώστα Γάκη, κίνηση Μαρίας Κολιοπούλου, φωτισμούς Γιώργου Φακούρα και βοηθό σκηνοθέτη την Αστερόπη Λαζαρίδου. Λαγός θα ΄ναι ο Πέτρος Σπυρόπουλος, ενώ οι υπόλοιποι ρόλοι θα μοιραστούν στο στάδιο των δοκιμών. Στο θίασο, Δημήτρης Αντωνίου, Στέφανος Αχιλλέως, Ντίνα Βιδάλη, Δανάη Δαυίδ, Ορφέας Ζαφειρόπουλος, Ευδοκία Κακιούζη, Χριστίνα Καπάδοχα, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Γιώργος Μακρής, Τάνια Παλαιολόγου, Χρήστος Πίτσας, Στέλλα Ποζαπαλίδου, Δήμητρα Σταυράκη.

Αργά έπεσε στα χέρια μου. Ύστερα από πλείστα όσα- από εμετικά έως άρτζι μπούρτζι- διάβασα- ακόμα διαβάζω- για τον Νίκο Σεργιανόπουλο. Σε ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Επιτέλους! Ένα σοβαρό, σωστό και πλήρες κομμάτι. Νομίζω το μόνο που γράφτηκε. Απ΄ την Γιάννα Τσώκου, κριτικό θεάτρου, για τον παλιό συμφοιτητή της στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ. Στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής». Έτσι, για να μην ντρεπόμαστε που ασκούμε το επάγγελμα αυτό… Παρένθεση: Το δολοφόνο τον έπιασαν. Τους «δολοφόνους» του Αλέξανδρου Ρήγα (φωτογραφία) όμως, που φονιά τον ανέβαζαν, φονιά τον κατέβαζαν, και που γέμισαν τον τόπο με φήμες διαρκώς επαυξανόμενες και διανθιζόμενες δε θα τους πιάσουν… Κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Ζω, πάντως, με την ελπίδα πως κι ο Ρήγας δε θ΄ αρχίσει τώρα τις επί του θέματος συνεντεύξεις…

Επείγον. Ζητούνται έργα θεατρικά και μουσικά διάρκειας μικρότερης των τρεισήμισι ωρών.

Ζητούνται σκηνοθέτες που να μην καταντούν τις παραστάσεις τους, με έργα ακόμα και των δυο ωρών- από ΄δώ να τα τραβούν, από ΄κεί να τα τραβούν…-, ντε και καλά τρίωρες, τετράωρες- και βάλε.

Ζητούνται σκηνοθέτες άνευ τερατώδους Εγώ και άνευ υστερικής εμμονής να θεωρούν τις δουλειές τους δημιουργήματα υψίστης καλλιτεχνικής αξίας των οποίων δε «διαπραγματεύονται τον τεμαχισμό», που το υψιπετές καλλιτεχνικό τους όραμα τούς επιτρέπει να ατενίσουν τα επίγεια και να περάσει απ΄ το μυαλό τους πως κι ο θεατής, άνθρωπος είναι και, δε μπορεί, πρέπει, αν όχι να ξεμουδιάσει- ας το παραβλέψουμε αυτό, η τέχνη απαιτεί θυσίες-, να κάνει τουλάχιστον την ανάγκη του και που δέχονται να γίνει διάλειμμα στις ώς άνω τρίωρες, τετράωρες- και βάλεπαραστάσεις τους.

Ζητούνται ηθοποιοί που δε φοβούνται ν΄ αρνηθούν να παίξουν σε δυο έως τρεις παραστάσεις στην καθισιά τους σε διάστημα ενάμισι έως δυόμισι μηνών.

Πληροφορίες: Ελληνικό Φεστιβάλ. Φεστιβαλιστές (Αθηνών), το Φεστιβάλ Αθηνών 2008 απέθανε, ζήτω το Φεστιβάλ Αθηνών 2009! Καλά να ΄μαστε. Και του χρόνου! (Αλλά οπωσδήποτε και με καθίσματα λίγο πιο άνετα ή, τουλάχιστον, χωρίς ξεχειλωμένα πανιά στον Χώρο Δ του «Πειραιώς 260», ώστε τα σίδερα να μη μας ροκανίζουν τους μηρούς. Μπας και κάνουν λίγο πιο υποφερτά τα αναφερόμενα τρίωρα, τετράωρα- και βάλε. Ειδικά όταν δεν καταπίνονται με τίποτα…).

Ενθουσιασμένος με τα οπερατικά, με τα χορευτικά, με τα μουσικά του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, απογοητευμένος- σας τα ΄γραφα στο προηγούμενο- με τα θεατρικά του, πλην εντελώς ελαχίστων εξαιρέσεων. Ειδικά με τις ελληνικές παραστάσεις του. Και, ξαφνικά, την προτελευταία του μέρα, εγένετο φωςαποζημιώθηκα.

Η παράσταση δεν τράβηξε πολύ κόσμο, είδα ανθρώπους να φεύγουν στη διάρκειά της, σε πολλούς δεν άρεσε, άκουσα πολλές αντιρρήσεις, αλλά δε με νοιάζει, εγώ θα την υπερασπιστώ θερμά. Κι ας με παρέπεμπε στην περσινή «Φρουτόμυγα» του Κριστόφ Μαρτάλερ και της γερμανικής «Φόλκσμπίνε». Ο νεαρός Δημήτρης Κουρτάκης (φωτογραφία) στο ιδιότυπο «Καφενείο» του- μια ευφυής σύλληψη-, πέρα απ΄ την υψηλή αισθητική την οποία υπηρέτησαν η σκηνοθεσία του, το σκηνικό της Μάρσα Γκίνζμπεργκ, μιας Αμερικανίδας σκηνογράφου περιωπής- «ποιητικό νατουραλισμό» θα τολμούσα να χαρακτηρίσω τη γραμμή του-, και τα κοστούμια- μεταμορφωμένοι οι ηθοποιοί του!- της Εύας Νάθενα με την αυθεντικότητά τους, πέρα απ΄ τη συγκλονιστική χρήση της μουσικής του Δημήτρη Καμαρωτού, κατάφερε να δέσει με ε-ντυ-πω-σια-κό κατά τη γνώμη μου τρόπο υπέροχα κείμενα- αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων κυρίως- με καθημερινές δράσεις καφενόβιων ηλικιωμένων- ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα- ώστε να εκφέρονται αβίαστα και, κυρίως, να ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ, και πέτυχε άψογους ρυθμούς κι ένα απογειωτικό «χοροθεατρικό» φινάλε με τη συνεργασία της χορογράφου Αμάλια Μπένετ.

Και, επιπλέον, αυτός, ο χωρίς σπουδές θεάτρου και με μια μόνο παράσταση στο ενεργητικό του νεαρός δίδαξε τους επτάάξιους- ηθοποιούς του με τρόπο αξιομνημόνευτο- που δεν το ΄χω δει πολλές φορές στο ελληνικό θέατρο να συμβαίνει: ένα τέλεια δεμένο σεπτέτο εξαιρετικών όμως σολίστ. Τα ονόματά τους: Άρτο Απαρτιάν, Γιώργος Βαλαής, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Βασίλης Καραμπούλας, Σάσα Κρίτση, Γιώργος Συμεωνίδης, Κώστας Φιλίππογλου (στην κεντρική φωτογραφία οι άντρες του «Καφενείου»).

Μια πνευματικότατη αλλά και αποδοτική θεατρικά πράξη, καθόλου δήθεν, που δύσκολα μπορεί ν΄ αρέσει, αλλά πρέπει να ΄χει συνέχεια.