[ Πρόσωπα ] Υπέρ ξεχασμένων ομήρων

Μετά την απελευθέρωση της Ινγκρίντ Μπετανκούρ, ο κίνδυνος να ξεχαστούν οι εκατοντάδες άλλοι, λιγότερο διάσημοι όμηροι των FΑRC είναι μεγάλος. Ο Λίμπιο Μαρτίνες και ο Έλκιν Χερνάντες Ρίβας είναι δύο απ΄ αυτούς.

Κρατούμενος εδώ και 10 χρόνια, 7 μήνες και 11 ημέρες ο δεκανέας Λίμπιο Μαρτίνες είναι ένας από τους παλαιότερους και ίσως ο πιο παραγνωρισμένος από τους ομήρους των ανταρτών, γράφει ο ανταποκριτής της γαλλικής «Λιμπερασιόν» στην Μπογκοτά, Μισέλ Τάιγ, ο οποίος προσπαθεί να βοηθήσει να μην ξεχαστούν οι άνθρωποι αυτοί, γράφοντας σχεδόν καθημερινά τις ιστορίες τους στην εφημερίδα του. Ο δεκανέας Μαρτίνες συνελήφθη από τις FΑRC (Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας) μετά την επίθεση των ανταρτών στο Πατασκόι, σε μια βάση στρατιωτικών τηλεπικοινωνιών στα υψώματα των Άνδεων, όχι μακριά από τα σύνορα με τον Ισημερινό. Οι γονείς του, δύο χωρικοί της περιοχής, είναι πιο συνηθισμένοι στις δουλειές στα χωράφια απ΄ ό,τι στα μικρόφωνα των τηλεοράσεων, δεν ξέρουν να μιλούν ωραία, έτσι περιμένουν να επιστρέψει ο γιος τους μακριά από τα Μέσα Ενημέρωσης, σ΄ ένα μικρό αγρόκτημα στο χωριό Οσπίνα, στο υψίπεδο των Άνδεων. Στις 2 Ιουλίου έμαθαν με μεγάλη καθυστέρηση για την απελευθέρωση των 15 ομήρων, μεταξύ των οποίων ήταν η Μπετανκούρ, από τη μικρή ασπρόμαυρη τηλεόρασή τους. Όμως ο γιος τους δεν ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους που κατέβηκαν χαρούμενοι εκείνη την ημέρα από το στρατιωτικό αεροπλάνο. Οι αγκαλιές δεν ήταν γι΄ αυτούς. Έτσι και το επόμενο Σάββατο, όπως κάθε εβδομάδα, αργά τη νύκτα, φόρεσαν τα μάλλινα πόντσο τους και ξεκίνησαν από το σπίτι τους για να φτάσουν στο κέντρο του χωριού, 5 χιλιόμετρα μακρύτερα. Ο λόγος: να βρουν ένα τηλέφωνο για να στείλουν μηνύματα στο παιδί τους από τη ραδιοφωνική εκπομπή «Οι φωνές της απαγωγής».

Ο Έλκιν Χερνάντες Ρίβας συμπληρώνει εννέα χρόνια, εννέα μήνες και 18 ημέρες ομηρείας, η οποία έχει μετατρέψει την οικογένειά του σε ακτιβιστές. Πειθαρχημένος αστυνομικός, μάλωνε τη δασκάλα αδελφή του επειδή συμμετείχε στις διαδηλώσεις των «αριστεριστών». Τώρα η οικογένειά του πηγαίνει κάθε Τρίτη πρωί μπροστά από το Κοινοβούλιο για να απαιτήσει από την κυβέρνηση και τον πρόεδρο Ουρίμπε να συνάψουν μιαν «ανθρωπιστική συμφωνία» με τους αντάρτες. Εδώ και χρόνια, ο πατέρας του αφήνει κάθε εβδομάδα το κατάστημα υποδημάτων που έχει για να διαδηλώσει. Η αδελφή του, η Μαργαρίτα, έχει γίνει αντιπρόεδρος της ΑSFΑΜΙΡΑΖ, της ένωσης των γονέων ομήρων των FΑRC. «Αισθάνομαι πως μου έχει εμπιστευθεί μιαν αποστολή», εξηγεί. «Όταν θα απελευθερωθεί, θα συνεχίσω να αγωνίζομαι, αυτήν τη φορά για τους εξαφανισμένους». Η μητέρα του είναι άρρωστη και έχει πάψει να συμμετέχει στην εβδομαδιαία διαδήλωση. Στέλνει μόνο κάθε πρωί από το ραδιόφωνο ένα μήνυμα αγάπης στον όμηρο γιο της.