Δίκτυο

Είπα, ξείπα…

Έφτασε- στις 30 Ιουλίου! Ρεκόρ καθυστέρησης, αν δεν κάνω λάθος, για το θέατρο τουλάχιστον- η ανακοίνωση- από το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου Χορού πλέον – των επιχορηγήσεων θεάτρου και χορού. Οι επιχορηγήσεις του θεάτρου συνοδεύονται από ένα σκεπτικό τριών (!)

πυκνογραμμένων σελίδων, ολίγον τι «περίπλοκο» και «πολύπλοκο», καρπό ιδιαίτερα σύνθετης σκέψης- πολύ «φιλολό». Με μερικά, βέβαια, πολύ σωστά σημεία. Από τα οποία κρατώ, μεταξύ άλλων, την απόφαση ότι για την επόμενη περίοδο επιχορηγήσεων 2008- 2009 «δεν θα ισχύσει η διάκριση των υποψηφίων προς επιχορήγηση θεατρικών σχημάτων μεταξύ εντός και εκτός αρμοδιότητας της αντίστοιχης γνωμοδοτικής επιτροπής». Η οποία διάκριση ισχύει, πάντως, για φέτος.

Δηλαδή, πιο λιανά, δεν θα έχουμε την επόμενη σεζόν τους προνομιούχους, υπεράνω κρίσης «ιστορικούς θιάσους»- χαρακτηρισμός που, μετά το σχετικό κράξιμο, σιωπηλά αποσύρθηκε και μεταποιήθηκε σε «θίασοι εκτός γνωμοδοτικής επιτροπής»- τους οποίους το ΕΚΕΘΕΧ τους είχε ξεχωρίσει την προηγούμενη σεζόν, Αλλά όλοι θα ζυγιστούν στην ίδια ζυγαριά- της Γνωμοδοτικής. Πολύ σωστή απόφαση τη θεωρώ, μόνο που αυτά τα είπα, ξείπα, χέζω την παρόλα μου δεν είναι δείγματα σοβαρότητας. Εντάξει, πάντως. Μικρό ακόμα είναι το ΕΚΕΘΕΧ- χρονιάρικο -, θα μάθει ελπίζω… Κρατώ επίσης- με πάσα επιφύλαξη- τις δηλώσεις περί «προσπάθειας εξορθολογισμού του συστήματος» με την υπογραφή που ήδη έβαλε ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης για άμεση καταβολή του 50% αυτών των επιχορηγήσεων και με την υπόσχεση πως το υπόλοιπο 50% θα έχει εξοφληθεί «εντός του 2008», ενώ οι αιτήσεις για τη σεζόν 2008/ 2009- που θα έπρεπε λογικά να κατατίθενται κάθε χρόνο μέχρι τον Ιούνιο- θα γίνονται δεκτές από 1 έως 20 Σεπτεμβρίου. Αλλά… Τα «αλλά» στο επόμενο.


Άλλα λόγια…

Υποσχέσεις χωρίς ουσία αποδείχθηκαν τα λόγια των Κινέζων και του Ζακ Ρογκ για ελεύθερο Ίντερνετ την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι ξένοι διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι που ήδη βρίσκονται στο Πεκίνο, με έκπληξή τους διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να μπουν σε ιστοσελίδες που αναφέρουν τον αγώνα για την ανεξαρτησία του Θιβέτ και τον Δαλάι Λάμα, την ανεξαρτησία της Ταϊβάν, τις διαδηλώσεις στην πλατεία Τιενανμέν, το κινεζικό site του ΒΒC και αρκετές εφημερίδες του Χονγκ Κονγκ. Επίσης, κανείς στην Κίνα δεν μπορεί να διαβάσει την προχθεσινή έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. «Έχουμε εξασφαλίσει ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται οι δημοσιογράφοι για να καλύψουν τους αγώνες», απάντησε η εκπρόσωπος των διοργανωτών. Μόλις πριν από δύο εβδομάδες, ο Ρογκ δήλωνε πως πρώτη φορά θα έχουν ελεύθερο Ίντερνετ στην Κίνα. Ίσως εννοούσε τις ιστοσελίδες με τους κανονισμούς του χάντμπολ και του μπιτς βόλεϊ.


Ο ντιτζέι των διακοπών

Αποκλείεται να μην τους συναντήσεις. Σε νησιά, παραλίες, βουνά, όπου μπορεί να πετύχει κανείς μια κονσόλα και ένα κλαμπ μαζί. Διάφορες προσωπικότητες της τηλετυραννίας μας σε ρόλο ντιτζέι. Ναι, το κάνουν κι αυτό.

Εύκολα. Σιγά μην είναι δύσκολο- εδώ κάνουν τηλεόραση και μουσική (!) καριέρα και δεν θα μπορούν να βάλουν μουσική; Γρήγορα, στο άψε-σβήσε, σε μια βραδιά. Οι αφίσες με το «πρόσωπο» παντού για να φαίνονται, να μη χάσει ο παραθεριστής την ευκαιρία. Όλοι γίναμε ντιτζέι δηλαδή… Και οι κανονικοί ντιτζέι- αυτοί που ξέρουν και έχουν λειώσει τα ντεκς και περνάνε ώρες ατέλειωτες μέσα στις μουσικές- να ψάχνουν για να παίξουν. Και να έρχονται δεύτεροι στις προτιμήσεις. Γιατί, όπως λένε, εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε-γέλασε.