Φιλί από πικρό μέλι!

Κατέφθασε από το πουθενά. Μου πήρε την καρδιά. Τέσσερα, ας πούμε «άγνωστα», παιδιά από το αμερικανικό, ανεξάρτητο, σινεμά συμπυκνώνουν σε μια ασπρόμαυρη ιστορία όλα τα καλά, αθάνατα υλικά. Το λένε «Αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα». Το λέω: Όταν ο Γουίλσον συνάντησε τη Βίβιαν το 2007. Θα το ξαναδώ!

Το Αmerican Cinema καλπάζει. Γιατί ναι μεν η Ανεξάρτητη Σκηνή, καθηλωμένη σε υποχώρηση, διαρκεί. Όταν, όμως, βρεθεί ένα νέο παιδί, τότε το αστέρι λάμπει και μας οδηγεί. Ας πούμε. Πόσοι είχαν ακούσει το όνομα του Άλεξ Χόλντριτζ; Σχεδόν ουδείς. Κι όμως και σεναριογράφος και σκηνοθέτης και ηθοποιός. Κι όμως το 2001 πρωτοεμφανίζεται με μια χαριτωμένη κομεντί- το «Wrong numbers» -, τρία χρόνια αργότερα με το μέτριο «Sexless» και το 2007 με το «Ιn search of a midnight kiss» σπάει το φράγμα της «ανωνυμίας» υπογράφοντας μια από τις καλύτερες, γλυκόπικρες κομεντί των τελευταίων χρόνων. Ανώτερη από «Juno» και ισοδύναμη με «Μανχάταν» του Γούντι Άλεν. Όλα είναι πιθανά. Όλα μπορεί να συμβούν στο Σινεμά. Πετάξτε τις παρωπίδες. Ζήτω τα ταλαντούχα, τα νέα, ανήσυχα παιδιά!

Για να καταλάβετε. Αρχίζω από τα μικρά και προχωράω στα μεγάλα και σημαντικά. Δηλαδή ηχητικά και μουσικά «δουλεύει» με «Αs time goes by» (το θρυλικό άσμα του Χέρμαν Χάπφελντ), με «Καζαμπλάνκα» και με νοσταλγία 1942. Τοπογραφικά με δεκάδες, ερωτεύσιμες, μελωμένες γωνιές της Νέας Υόρκης όπως δεν τις έχετε δει ποτέ στο Σινεμά. Ατμοσφαιρικά η φωτογραφία του Ρόμπερτ Μέρφι χορεύει σαν μπαλαρίνα του Μπαλσόι. Λαχταριστά πράγματα. Στάζουν πικρό μέλι. Τα στιγμιότυπα από μόνα τους συνιστούν πινακοθήκη φωτογραφικών έργων τέχνης. Ο μπαγάσας σε σπρώχνει να κάνεις βουτιά. Με μιας να βρεθείς Νέα Υόρκη, παρέα με αυτά τα παιδιά. Σεναριακά, οι χαρακτήρες και οι ατάκες λειτουργούν σαν χρονικοί ιμάντες Το Χθες με το Σήμερα αγκαλιά. Και τέλος τα τρία πρόσωπα τα πρωταγωνιστικά. Απύθμενη η δεξαμενή του Αμερικανικού Σινεμά. Κατά σειρά: Μπράιαν ΜακΓκουάιρ, ένας ψηλολέλεκας που κάθε σημείο του σώματός του παίζει υποκριτικά. Σάρα Σί μοντς, η πιο γοητευτική παρανοϊκή ξανθιά που έχω δει σε κομεντί με νέα παιδιά. Και ο Σκουτ ΜακΝέρι που ακόμα και η σκιά του κουβαλάει στέρηση, μελαγχολία, ελπίδα και μοναξιά!

Με ένα λόγο, από τα πιο γοητευτικά παιχνίδια αντιθέσεων και αντιφάσεων. Από τις πιο μέγκλα στιγμές της λεγόμενης ρομαντικής κομεντί. Η καλύτερη- μέχρι στιγμής- φρέσκια ταινία του καλοκαιρινού Σινεμά!

Με δυο λόγια: Το σενάριο, η πλοκή, οι χαρακτήρες, όλα τα λεφτά. Ο Γουίλσον (Σκουτ ΜακΝέρι), μοναχικός τύπος που επί έξι χρόνια ούτε θηλυκή γάτα βρέθηκε κάτω από το κρεβάτι του, συλλαμβάνεται επ΄ αυτοφώρω από τον κολλητό του (Μπράιαν Μακ Γκουάιρ) να την παίζει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του. Ο τύπος μέσα στην απελπισία του είχε τοποθετήσει- με κολάζ- το πρόσωπο της φιλενάδας του φίλου του στο θεόγυμνο κορμί μιας πορνοστάρ. Είναι, βλέπετε, παραμονή πρωτοχρονιάς. Το φάσμα της μοναξιάς τού είχε πάρει τα μυαλά. Ο Τζέικομπ, η φιλάρα του, αφού πρώτα τον μαλώνει, τον βοηθάει και μια αγγελία για μοναχικές καρδιές περνάει στο Δίκτυο. Διάολε, κάποια θηλυκή ψυχή συντόμως θα ανταποκριθεί. Πράγμα που θα συμβεί. Έτσι ακούει στο τηλέφωνο τη φωνή, κλείνει ραντεβού και σε μια ώρα βρίσκεται στο χαρμόσυνο ραντεβού. Αυτό ήταν. Γιατί εκείνη μέσα στην τρέλα της και αφού προηγουμένως του έκοψε τον βήχα («ούτε να σου περνάει από το μυαλό ότι θα με fuck»), στη συνέχεια τον ρωτάει απειλητικά «δεν πιστεύω να έχεις προφυλακτικά;». Εκείνος τι να κάνει; Πράγματι, ο φίλος του είχε χώσει στην τσέπη του πέντε απ΄ αυτά τα μακροσκελή πλαστικά. «Μα δεν τα θέλω, είναι πολλά».«Κράτα τες, δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί, άσε που μερικές είναι σκατά». Τώρα λοιπόν με τα χέρια ψηλά. Ούτε fack, ούτε φλερτ έτσι για να γλυκάνει η καρδιά. Για τις επόμενες έξι ώρες και μέχρι να μπει ο νέος χρόνος, ο Γουίλσον παρέα με τη Βίβιαν (Σάρα Σίμοντς) θα διατρέξουν μια απίστευτη τροχιά. Από την παράνοια και την αφασία μέχρι τη στιγμιαία γλύκα. Για να το πω συνοπτικά, το «Μidnight kiss» είναι ο συνδετικός κρίκος «Μανχάταν», «Πριν να ξημερώσει» και «Όταν ο Χάρι συνάντησε τη Σάλι». Πρίμα, φίνα και τρελή χαρά!

«Αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα»

Ο Γουίλσον, η μοναχική, στερημένη,

καρδιά

Η Βίβιαν, η τρελαμένη, επιθετική ξανθιά Τhe best, κομεντί του καλοκαιριού

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 8

(Τaste of honey)

Η Σάρα, η μάρα και το κόκκινο μπαλόνι

«Όταν με παράτησε η Σάρα» («Forgetting Sarah Μarshall»). Το καφενείο και ο χαβαλές της εβδομάδας με την υπογραφή του Νίκολας Στόλερ και γραμμένο από τον 28χρονο ηθοποιό Τζέισον Σίγκελ, πρωταγωνιστή αυτής της κομεντί, έναν ευτραφή κρεμανταλά, παλίμπαιδα μέχρι τα μαλλιά που ζει μια χαρά πατώντας τα πλήκτρα ηλεκτρικού πιάνου, γράφοντας, έτσι, τη μουσική για μια αστυνομική σειρά με πρωταγωνίστρια μια τρελή ξανθιά, με το όνομα Σάρα, την γκόμενά του (Κρίστεν Μπελ). Όταν εκείνη θα τον εγκαταλείψει για να εγκατα- σταθεί στην αγκαλιά ενός αμοραλιστή Βρετανού της ποπ μουσικής με το παρανοϊκό όνομα Άλντους Σνόου (άπαικτος και καλύτερος όλων ο Ράσελ Μπραντ), τότε ο Νίκολας, κλαψουρίζοντας και κατεστραμμένος ολοσχερώς θα καταφθάσει στη Χαβάη και θα πέσει στο ίδιο ξενοδοχείο με τη Σάρα και το αγγλικό τρελοκομείο. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Μια εξωτική ομορφιά (Μίλα Κούνιτς) θα του διώξει κλάμα, θλίψη και κακομοιριά. Ενίοτε χαμογελαστό. Καθόλου για το σκουπιδαριό. Όταν μεταδοθεί από την τηλεόραση θα το ξαναδώ!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 6

(χα χα χα)

«Κυνηγώντας το κόκκινο μπαλόνι» (Le Voyage du ballon rouge). Γαλλική παραγωγή με σκηνοθέτη τον (πρωτοπόρο) Ταϊβανέζο Χου Χσιάο Χσιέν και πρωταγωνίστρια τη Ζιλιέτ Μπινός. Όπου διαζευγμένη μητέρα δύο μικρών παιδιών, χωρισμένη μεταξύ εργασίας και πίεσης από τον πρώην σύζυγο, αντιλαμβάνεται πως ο μικρός της γιος έχει πλέξει μια περίεργη ιστορία με ένα κόκκινο μπαλόνι που τον ακολουθεί παντού, από το σχολείο μέχρι το σπίτι. Ψιλοβελονιά σκηνοθεσίας (υπόδειγμα συνέπειας) αλλά βαρετό και κουραστικό. Επιστροφή στο αριστουργηματικό «Le ballon rouge» (το κόκκινο μπαλόνι) του Αλμπέρ Λαμορίς μόλις 34 λεπτών. Προβλήθηκε τον χειμώνα και για το «είδος» του έσκισε στα ταμεία. Μακριά από τις απομιμήσεις!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 5

(βαρέθηκα)

«Salvador». Πολιτικό χρονικό της ιστορίας του Καταλανού αναρχικού (επί Φράνκο) Σαλβαδόρ Πουχ Αντίτς με σκηνοθέτη τον Ισπανό Μάνουελ Χουέργκα και πρωταγωνιστή- στον ομότιτλο ρόλο – τον Γερμανό Ντάνιελ Μπρουλ (Τhe Εducators 2004). Ό,τι για την «Ιδιωτική Ζώνη», ισχύει και γι΄ αυτή την ταινία. Πρώτον, ο σκηνοθέτης θέλει να τα πει όλα. Δεύτερον, αδυνατεί (σκόπιμα ή από αδυναμία) να αποσαφηνίσει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα κόμματα και τις οργανώσεις που δρούσαν (παρανόμως) επί ανελέητης φρανκικής δικτατορίας. Και τρίτον, στο τέλος, αντί για πολιτική αφηγείται μια ιστορία με ληστείες τραπεζών, με Ρομπέν των Δασών και ερωτικά ειδύλλια. Γρήγοροι (εξωτερικοί) ρυθμοί, δηλαδή το μοντάζ πάει σύννεφο και επίπεδες ερμηνείες. Η αφήγηση συνέρχεται στο τελευταίο ημίωρο, με τον Σάλβα μελλοθάνατο να περιμένει το τέλος του και με ανατριχιαστικό αποκορύφωμα την εκτέλεση όπου ένας γεροπαραλυμένος δήμιος του σπάει τη ραχοκοκαλιά με έναν εφιαλτικό μηχανισμό από την Ιερά Εξέταση και τα παλιά.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 5 1/2

(έτσι κι έτσι)

Να επιστρέψει με τον κηδεμόνα του

Αν τον είχα μπροστά- τον σκηνοθέτη, παραγωγό και σεναριογράφο Κρις Κάρτερ – θα του ΄ριχνα στ΄ αυτιά. Παιδάκι μου, τι πράγματα είναι αυτά; Να επιστρέψεις με τον κηδεμόνα σου. Για τηλεόραση όλα αυτά τα κοινότοπα είναι αποδεκτά. Για Σινεμά εντελώς αστεία και χοντρά. Νext time δεν έχει λεφτά!

Πριν από δέκα χρόνια το πρώτο Χ Files με είχε γοητεύσει. Τώρα με τα δεύτερα με υπότιτλο «Ι want to believe» με έχει απογοητεύσει. Ήθελα να μου αρέσει, βγήκα σαν πρέφα να έχω παίξει. Δήθεν όλα. Το σκοτάδι, η πλοκή, οι ψίθυροι, η μεταφυσική, η ίντριγκα, ακόμα και η ερωτική σκηνή. Α, ναι. Η Σκάλι (Γκίλιαν Άντερσον) και ο Μόλντερ (Ντέιβιντ Μπουκόβνι) στο ίδιο κρεβάτι σε ασπασμό όπως θα συνέβαινε σε παρθεναγωγείο καθολικό. Για να καταλάβει ακόμα και ο πιο φανατικός, κάθε δέκα λεπτά εκείνη, περίπου να του λέει «Θέλω να βγω από το σκοτάδι». Ε, και τι σε κρατάει; Δεν φεύγεις να την κάνουμε κι εμείς από τα πρώτα λεπτά; Εκείνος, περίπου να απαντάει «Πίστευε και μη ερεύνα Σκάλι».

Σκαλί σκαλί, κάτι σαν καλογυαλισμένη, πολυδιαφημισμένη αρπαχτή. Διότι το έγκλημα γνωστό από την αρχή. Πάπαλα το σασπένς και η αγωνία η γνωστή. Διότι- επίσης – γνωστή και η γεωγραφική προέλευση των δολοφόνων. Όχι, δεν είναι Αμερική, αλλά Ρωσία, αιωνίως καταραμένη, μαφιόζικη και βολική. Και διότι η μεταφυσική, δηλαδή το Χ File, καταλήγει στην εξής περίεργη συνταγή. Ο τύπος που «βλέπει» τους φόνους και τους δολοφόνους, ένας αυτοαποκαλούμενος ιερέας (Μπίλι Κόνολι, καλύτερος όλων) υπήρξε φανατικός παιδόφιλος. Πράγμα που πάει να πει, θεϊκή εντολή. Οι μετανοημένοι, οι προφήτες, οι άγγελοι, οι απόστολοι, οι ευλογημένοι. Αλλά και τέλος, διότι η σχέση του Μόλντερ με τον παιδόφιλο και πατέρα Ιωσήφ είναι κλοπηwright από την παρόμοια του Χάνιμπαλ Λέκτερ (Άντονι Χόπκινς) με την Αgent της CΙΑ Κλαρίς Στάρλινγκ (Τζόντι Φόστερ). Να το βλέπω να περνάει η ώρα με ΤV, αλλά για Σινεμά, να το προσπερνάω και να λέω «μια άλλη φορά»! Με δυο λόγια: Φοξ Μόλντερ και Νταϊάνα (αν δεν κάνω λάθος στο όνομα) Σκάλι, εκτός υπηρεσίας μακριά από τα μυστικά. Εκείνος με γενειάδα σαν Ροβινσώνας Κρούσος κλεισμένος στην ιδιωτική του φωλιά. Εκείνη στην Ιατρική και τη χειρουργική, να αντιμετωπίζει και να ελπίζει να δώσει υγεία σε μικρό, άρρωστο παιδί που πάσχει από προϊούσα εγκεφαλική ανεπάρκεια. Ώσπου θηλυκός πράκτορας εξαφανίζεται για τα καλά και ώσπου ένας πρώην παιδόφιλος που παριστάνει το μέντιουμ αρχίζει να «βλέπει» οράματα εγκληματικά. Έτσι το δίδυμο επιστρέφει και ο Μόλντερ τον ιεροκήρυκα πιστεύει. Ποιος «εξαφανίζει» γυναίκες και στη συνέχεια τις πετάει στα σκυλιά; Μα φυσικά (το μαθαίνουμε σχεδόν από τα μισά) ένας Ρώσος τρελαμένος Χάνιμπαλ Λέκτερ. Σκάλι- της λέει ο πατήρ Ιωσήφ, παιδόφιλος αλλά μετανοημένος και από τον Θεό ευλογημένος- Dont give up. Μην τα παρατάς!

«Χ Files: Θέλω να πιστέψω»

Μετανοημένος παιδόφιλος ευλογημένος από τον θεό Το μέντιουμ, η Σκάλι, ο Μόλντερ και η αγορά οργάνων Σαν τηλεοπτικό επεισόδιο της γνωστής σειράς

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 4

(σιγά τα ωά)

Απ΄ τα ψηλά στα χαμηλά

«Ιδανικός εραστής» (Flashback of a fool). Μελαγχολική- αγγλική- ιστορία του σκηνοθέτη (ακόμα και των Μassive attack) αλλά και ηθοποιού Μπέιλι Ουόλς, με επιμύθιο «στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα». Όπου διάσημος star βουτηγμένος στην παρτούζα και τα drugs, μέσα στην απελπισία για την κατάντια του, αυτοκτονεί στα πρώτα τριάντα (και καλύτερα) λεπτά. Έτσι πάπαλα ο Ντάνιελ Κρεγκ και τη σκυτάλη αναλαμβάνει ο 18χρονος Χάρι Ίντεν, δηλαδή ο Κρεγκ ως έφηβος στα χρόνια της αθωότητας στο χωριό, το σχολείο και τα πρώτα ερωτικά φτερουγίσματα. Αρχίζει από ψηλά και κάθε λεπτό βυθίζεται στα χαμηλά!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 5

(κρίμα)

«Ο λάκκος» από την Ιαπωνία του 1962 και του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα. Αρνούμαι να κρίνω, αφού ταινία με αληθινή κόπια από σελιλόιντ το γραφείο διανομής δεν έδειξε στους κριτικούς, πράγμα που με υποψιάζει για προβολή με DVD. Άλλο Σινεμά και άλλο Ηome Cinema. Η ευθύνη ολοκληρωτικά δική σας.


Πήγε για μαλλί, βγήκε κουρεμένος

Μ περδεμένα πράγματα. Τι στόρι εντυπωσιακό για κάθε ευρωπαϊκό, δημοκρατικό, μυαλό. Εντυπωσιακό και σκανδαλοθηρικό. Έλα τώρα. Υπάρχουν τέτοιες, περιφραγμένες, περιοχές πλουσίων στις μπανανίες της Νότιας Αμερικής; Φυσικά! Συντόμως, όταν η κρίση θα πλακώσει και το πλήθος, τυφλά, θα εξεγερθεί και θα φουντώσει, η ίδια Ζona θα μας επισκεφτεί α λα ελληνικά. Όμως η ανάπτυξη επίπεδη και ολίγον χαοτική. Χωρίς γεωμετρία, προκαλείται ανελέητη τρικυμία!

Αυτή την αρχή ουδέποτε θα προδώσω μέχρι να παραδώσω. Το Σινεμά, όπως κάθε άλλη έκφραση Τέχνης, κομίζει την προσωπικότητα του δημιουργού του. Δηλαδή, για να λειτουργήσει και να κατακτήσει, πρέπει- απαραιτήτως- όλα τα όργανα να λειτουργούν μια χαρά. Αλλιώτικα μισός άνθρωπος, μισή ταινία, μισή στιγμή δεν κάνει μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική γραφή. Σπουδαίες, πρωτότυπες ιδέες, έχουν κατρακυλήσει στα τάρταρα. Μέτριες, αλλά σωστά αναπτυγμένες, έχουν πιάσει κορυφή. Και ασήμαντες και κοινότοπες με άριστη ανάπτυξη, έχουν αναδειχθεί σε αριστουργήματα γνωστά. Πάμε στο ψητό!

Από το Μεξικό λοιπόν. Διότι ως γνωστόν απ΄ αυτή τη ρακένδυτη χώρα παράγεται άφθονο, σπουδαίο, καλλιτεχνικό υλικό. Έτσι και με τον πολυβραβευμένο Ροντρίγκο Πλα. Πριν από ένα χρόνο, με το «La zona» (Ιδιωτική Ζώνη) άφησε τα ίχνη του σε γνωστά φεστιβάλ. Ο λόγος ένας και μοναδικός. Το στόρι σκέτη ανατριχίλα και συνηθισμένο- για τη Λατινική Αμερική- γεγονός. Όπου δηλαδή οι κάτοικοι Εκάλης και Βουλιαγμένης (ας πούμε) διάγουν ζωή χαρισάμενη με περιφραγμένα τείχη ώστε πισίνες, βιλάρες, κολέγια και λέσχες να μη μολύνονται από μιάσματα, ρακένδυτα και εγκληματικά. Εντός των τειχών, ο νόμος του Μέρφι. Δικό μας είναι, ό,τι γουστάρουμε κάνουμε, λογαριασμό σε κανέναν δεν δίνουμε. Αυτό το πλαίσιο μιας ιστορίας που αρχίζει με τη διείσδυση τριών Οlvidados (το αριστούργημα του Μπουνιουέλ του 1950 στο Μεξικό) και συνεχίζεται με μια χούφτα σκληροπυρηνικών Dirty Ηarry. Αποφασισμένοι και ανάλγητοι να εξοντώσουν ό,τι βρώμικο, ανθρώπινο και λαϊκό έχει τολμήσει να παρεισφρήσει εντός των δικών τους τειχών.

Αυτό το δυνατό σημείο από το Μεξικό. Όμως από μόνο του δεν συνιστά κινηματογραφικό γεγονός. Αποκαλυπτικό σαν ρεπορτάζ, αδύνατο σαν ταινία με σάρκα και οστά. Ας πούμε. Ποιος ο χαρακτήρας της «Ζώνης»; Το θρίλερ; Ασήμαντο. Ο τρόμος; Ανύπαρκτος. Το κοινωνικό σχόλιο; Αναλώσιμο από τα πρώτα λεπτά. Ας πούμε. Ο Μίκαελ Χάνεκε στα «Παράξενα παιχνίδια» («Funny games») αφηγείται με καθαρές γραμμές και εντελώς κλιμακωτά και επαγωγικά. Στα άκρα χωρίς λόγια περιττά. Εδώ ο Πλα τα ανακατεύει όλα. Λίγο θρίλερ, λίγο σασπένς, λίγο αστυνομία, λίγο αυτοσχέδιο (των πλουσίων) δικαστήριο, λίγο μελόδραμα με τα δύο παιδιά. Τώρα πλάκα μας κάνεις; Μα, είναι δυνατόν ποτέ των ποτών ο πλούσιος να συνεργαστεί και να συνάψει φιλία με τον εχθρό και μάλιστα σ΄ ένα τέτοιο περιβάλλον, τόσο ακραίο και δικτατορικό; Το αποτέλεσμα κλασικό. Εξαιρετική ιδέα, φτωχή ανάπτυξη, μπερδεμένη, χαοτική ιστορία. Νever mind. Μια άλλη φορά!

«Ιδιωτική ζώνη»

Μαικήνες στο Μεξικό εντός δικών τους τειχών Κάθε παρείσακτος ζωντανός, εντός ολίγου νεκρός Συναρπαστική ιδέα Φτωχή ανάπτυξη

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 5 1/2

(Οnly for Μexico)

Με δυο λόγια: Τρεις απελπισμένοι και ρακένδυτοι πιτσιρικάδες εισβάλλουν σε ιδιωτική ζώνη και πάνω στη μούρλια τους σκοτώνουν μια γριά. Αυτό ήταν. Οι λεβέντες της «Ζώνης» αρπάζουν τα όπλα αποφασισμένοι να εξοντώσουν αυτά τα άθλια στοιχεία τα κακοποιά. Ακόμα και η Αστυνομία σηκώνει τα χέρια ψηλά. Εδώ κράτος εν κράτει. Όποιος τολμήσει του ρίχνουμε στ΄ αυτιά!