Η δασκάλα

Ο κ. Νίκος Γ. Παπαδόπουλος, ψυχολόγος, επισκέπτης καθηγητής Πανεπιστημίου Χαϊδελβέργης, γράφει για τη δασκάλα κ. Λαμπρινή:

«Η Λαμπρινή, πάντοτε λαμπερή, άξια του ονόματος, λάμπρυνε με την παρουσία της την υπηρεσία τόσα χρόνια. Πώς τα κατάφερε; Με απέραντο ζήλο για τη δουλειά της και πολλή αγάπη για τα παιδιά της. Τα “ζυμαράκια” της…

Όσο υπάρχουν δάσκαλοι δεν χρειάζονται στενοχώριες. Αυτό ισχύει για σένα, Λαμπρινή, και για τον καθένα που με την υπευθυνότητά του τίμησε την ιδιότητα του δασκάλου! Καιρός να δείτε πιο πολύ και τα (κατα)δικά σας παιδιά, να χαρείτε περισσότερο ίσως κι άλλες πτυχές της ζωής. Κι είναι πολλές: παρέες, φίλοι, φύση, ταξίδια, ασχολίες αγαπημένες, που έχουν παραμεληθεί από τον ζήλο και τα “ζυμαράκια”… Και μπορείτε να είστε σίγουροι ότι τα “ζυμαράκια” θα “ζυμώσουν” κι αυτά… Θα το κάνουν γιατί θα σας θυμούνται πάντα με αγάπη πολλή. Θα δώσουν ό,τι τους δώσατε. Όσο υπάρχουν δάσκαλοι, υπάρχει και ελπίδα! Ουσιαστική, βαθιά ικανοποίηση για όσους όσοι “ζύμωσαν” με ζήλο και αγάπη άλλα, οποιαδήποτε “ζυμαράκια” στο Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο».