Ψυχοπαθοπουτάνα πόλη

Παρά τον ζόφο του κεντρικού θέματος και τις αισθηματικές σκηνές υψηλής θερμοκρασίας, το υπονομευτικό χιούμορ και το ανελέητο παίγνιο διατρέχουν την αφήγηση. Ο Κορτάσαρ κατασκευάζει λέξεις για τους ήρωές του. Όχι μόνο αυτό:

τους βουτά στο πάθος της λεξιπλασίας και του λογοπαιγνίου: «ψυχοπαθοπουτάνα πόλη», «αοριστοπολλαπλή ομορφιά», «ωραικφρά» (ωραία έκφραση), «εξοιφώ» (εξοικονομεί φωνήματα).

Ο συγγραφέας στήνει γέφυρες με τον αναγνώστη και τις ανατινάζει χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Κατασκευάζει μια πολυστρωματική γραφή.

Μοντάρει το κείμενό του προσέχοντας τις συνηχήσεις και τις αντιφωνήσεις. Το μυθιστόρημα συνδυάζει την ανείπωτη φρίκη με τη γιορτή. Ο Κορτάσαρ δεν σηκώνει ρομφαία. Ξέρει πως είναι πιο αποτελεσματικό αναγνωστικά να παραθέσει ένα ειδησάριο που παράπεσε. Η φρίκη δεν έχει πάτο, όμως δεν καταβάλλει.

Σπρώχνει για ζωή ώς τα μπούνια.

Αν είναι να κρατήσω μια κρίσιμη φράση, θα διαλέξω εκείνη που ο αφηγητής ανοίγει τα χαρτιά του και απαιτεί «μια αξιοπρέπεια κοινή για όλους τους ανθρώπους, σε μια γη απαλλαγμένη πια απ΄ αυτό τον καθημερινό ορίζοντα από κυνόδοντες και δολάρια». Έχουν περάσει 35 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση. Δεν έχει ξεφτίσει λέξη.